BACKLOADING ( "Ο ΡΥΠΑΙΝΩΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ")

Όλα για το σύστημα εμπορίας ρύπων ή backloading (τον μηχανισμό "ο ρυπαίνων πληρώνει") της ΕΕ

http://www.greens-efa.eu/fileadmin/dam/Documents/Publications/BackloadingMyths.pdf

Η Ευρώπη αγνοεί το κλίμα, η ελληνική αγορά ενέργειας καταρρέει


Δελτίο τύπου της GREENPEACE  - 16 Απριλίου, 2013
  
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απέρριψε σήμερα την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την αναδιάρθρωση του μηχανισμού εμπορίας ρύπων (ΣΕΔΕ) στερώντας από την ΕΕ το βασικότερο εργαλείο κλιματικής πολιτικής και από τις εθνικές κυβερνήσεις μια πηγή εσόδων της τάξης δισεκατομμυρίων ευρώ. Σε δεινή θέση και η ελληνική αγορά ενέργειας που χάνει έσοδα εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ ετησίως.


Το σημερινό ψήφισμα ήταν μία νίκη για τη ρυπογόνο βιομηχανία που αντιτίθεται σφοδρά στην αρχή ‘ο ρυπαίνων πληρώνει’. Οι ευρωβουλευτές του Λαϊκού Κόμματος (EPP) πρωτοστάτησαν στην καταψήφιση της πρότασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Μαζί τους συντάχθηκαν οι Έλληνεςευρωβουλευτές του Λαϊκού Κόμματος, συνεπικουρούμενοι από την αρνητική θέση της ελληνικής κυβέρνησης και τη στάση της πλειοψηφίας των Ελλήνων Σοσιαλδημοκρατών ευρωβουλευτών (S & D), οι οποίοι επέλεξαν την αποχή. 
Αξίζει να σημειωθεί ότι το αποτέλεσμα κρίθηκε με διαφορά 20 ψήφων επί συνόλου 754 ευρωβουλευτών.
Όσοι επέλεξαν με την ανεύθυνη στάση τους την κατάρρευση του μηχανισμού, προφανώς αγνοούν τις συνέπειες για την Ελλάδα και την Ευρώπη:
  • Απώλεια 300-800 εκ. ευρώ για τη χώρα μας ως το 2015, και πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ σε ορίζοντα δεκαετίας.
  • Διόγκωση του ελλείμματος του Λειτουργού Αγοράς Ενέργειας (ΛΑΓΗΕ), θέτοντας προ ολικής κατάρρευσης ολόκληρη την αγορά ενέργειας της χώρας.
  • Εγκλωβισμός της Ευρώπης για πολλές δεκαετίες σε ένα μη-βιώσιμο και πανάκριβο για τους καταναλωτές ενεργειακό μοντέλο, το οποίο θα στηρίζεται σε ρυπογόνες και παρωχημένες τεχνολογίες υψηλής έντασης άνθρακα (όπως οι σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής με καύσιμο τον άνθρακα).
  • Σοβαρές επιπτώσεις στη δημόσια υγεία από την αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.
  • Κατάρρευση της κλιματικής πολιτικής της Ευρώπης.
Ήδη, μετά την ψηφοφορία, η τιμή του άνθρακα έχει καταποντιστεί στο ιστορικό χαμηλό των 2,63 ευρώ ανά τόνο! Πλέον απαιτείται η άμεση λήψη αποφάσεων σε εθνικό επίπεδο προκειμένου να υιοθετηθούν κλιματικές πολιτικές για τον περιορισμό των ρυπογόνων επενδύσεων.
«Δυστυχώς οι Έλληνες ευρωβουλευτές και η ελληνική κυβέρνηση σε μία στιγμή ιστορικής ανευθυνότητας, στοιχήθηκαν απροκάλυπτα πίσω από το ευρωπαϊκό βιομηχανικό λόμπι, καταφέρνοντας ένα καίριο χτύπημα στην κλιματική πολιτική της Ευρώπης. Τις δε συνέπειες θα τις πληρώνουν για πολλές δεκαετίες οι σημερινές και επόμενες γενιές Ελλήνων και Ευρωπαίων πολιτών», 
ανέφερε ο Τάκης Γρηγορίου, υπεύθυνος για θέματα ενέργειας και κλιματικών αλλαγών στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace.
«Η απόρριψη της πρότασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής συνεπάγεται χαμένα έσοδα για την Ελλάδα αλλά και μια χαμένη δεκαετία ευρωπαϊκών κλιματικών πολιτικών. Πλέον δεν δικαιολογείται η χορήγηση δωρεάν δικαιωμάτων στις ενεργοβόρες βιομηχανίες, ενώ η ελληνική κυβέρνηση καλείται να λάβει εναλλακτικά μέτρα που θα εγγυηθούν την επίτευξη του στόχου μείωσης των εκπομπών στη χώρα μας, αλλά και την κάλυψη των ελλειμμάτων του ΛΑΓΗΕ», 
συμπλήρωσε ο Μιχάλης Προδρόμου, υπέυθυνος ενεργειακής πολιτικής του WWF Ελλάς.
Δείτε πώς ψήφισαν οι Έλληνες ευρωβουλευτές (με ‘Κατά’ όσοι απέρριψαν την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, και ‘Υπέρ’ όσοι την στήριξαν).
  1. Θόδωρος Σκυλακάκης («Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών») : Κατά
  2. Νικόλαος Σαλαβράκος («Ευρώπη ελευθερίας και δημοκρατίας»): Κατά
  3. Νίκη Τζαβέλα («Ευρώπη ελευθερίας και δημοκρατίας»): Κατά
  4. Χαράλαμπος Αγγουράκης («Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά/Αριστερά των Πρασίνων των  Βορείων Χωρών»): Κατά
  5. Γεώργιος Κουμουτσάκος («Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα»): Κατά
  6. Ρόδη Κράτσα-Τσαγκαροπούλου («Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα»): Κατά
  7. Γεώργιος Παπανικολάου («Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα»): Κατά
  8. Κωνσταντίνος Πουπάκης («Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα»): Κατά
  9. Ιωάννης Τσουκαλάς («Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα»): Κατά
  10. Μαριέττα Γιαννάκου («Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα»): Κατά
  11. Σπύρος Δανέλλης («Συμμαχία των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών»): Αποχή
  12. Χρυσούλα Παλιαδέλη («Συμμαχία των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών»): Αποχή
  13. Γεώργιος Σταυρακάκης («Συμμαχία των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών»): Αποχή
  14. Άννυ Ποδηματά («Συμμαχία των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών»): Αποχή
  15. Μαρία Ελένη Κοππά («Συμμαχία των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών»): Αποχή
  16. Συλβάνα Ράπτη («Συμμαχία των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών»): Αποχή
  17. Νικόλαος Χουντής («Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστεράς/Αριστερά των Πρασίνων των Βορείων Χωρών»): Υπέρ
  18. Δημήτριος Δρούτσας («Συμμαχία των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών»): Υπέρ
  19. Κρίτων Αρσένης («Συμμαχία των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών»): Υπέρ
  20. Νίκος Χρυσόγελος («Ομάδα των Πρασίνων»): Υπέρ
  21.  

    Carbon trading – Why backloading the backloading proposal was a big deal

    Stephen Boucher

    Author Stephen Boucher 

    is Programme Director   

    for the European Climate Foundation. 

    He previously served as co-managed 

    of Paris-based Notre Europe, 

    a think-tank 

    dedicated to European Unity.

    από την Green European Journal 16/05/2013

    As the level of C02 in the atmosphere passes the 400ppm mark, the failure of the European Parliament to rescue Europe’s emissions trading scheme looks even more alarming. The economic crisis has slowed Europe’s response, and shows us that ‘just’ preventing a climate crisis is no longer enough of a reason to get European leaders to act.
    2013 is not turning out as the lucky year for climate change. In May, measurements were made at the Hawaiian station of Mauna Lora indicating that the concentration of CO2 was exceeding 400 parts per million (ppm) in the atmosphere. End of April, allowances were trading under the European Emissions Trading System (ETS) for less than 3 euros a tonne. A record in its own right for the third phase of the ETS.  One can always count on climate change these days for some sobering, if not depressing news. The story doesn’t end here.
    On 16 April, the European Parliament rejected by a vote of 334-315 the so-called “backloading” proposal that would have postponed the auctioning of a small share of carbon allowances to address a glut in allowances that has depressed the European carbon price over the past three years – thus leading to the drop in ETS prices. This seemingly technical matter and obscure vote has wide-ranging consequences.

    A mere technical fix?


    Backloading was always meant to be a technical measure: just postponing the auctioning of 900 Mt of allowances from 2013-15 to the last couple years of Phase III (2013-20), out of a cap for each year starting at approximately 2bn in 2013 going down by 1.74% / year, without affecting the overall volume to be auctioned in phase III, only the distribution of auction volumes.
    Arguably, backloading was not going to do anything for investments, the economy, competitiveness, etc. This was nevertheless useful – not fundamental, in three ways. First, it was meant to create a bit of artificial scarcity. Second, to introduce an amendment providing a legal vehicle to enable structural reform later on. Thirdly, to  set aside allowances such that, with the politics hopefully evolving, they could be retrieved some time before 2020.
    Obviously, it is because of the second and third considerations that industry opposed the measure fiercely. In fact, it can be suggested that those arguing that “we oppose backloading because we want actual reform” were dishonest. The intensity of lobbying against backloading was not an indication that  a better, more rational approach would have been preferable, but that opponents were – and still are – trying to keep the ETS irrelevant, even to break it.
    Traders provide a clear demonstration of this: their faith in Europe’s ability to restore the ETS’s credibility fell to an all-time low, with allowances trading at €2.6 the day of the vote vs. €4.8 the day before. Analysts expect it to fall to €1 in coming weeks. ”We saw a big fall in German power prices but also a plunge in the price of carbon, so that keeps the spreads from burning coal still very positive for generators,” said a coal trader quoted by PointCarbon after the vote.

    Real implications for investments


    The vote leaves Europe more exposed to ever increasing fossil-fuel imports and energy costs and undermines a key growth sector. Europe’s energy trade deficit reached a record in 2012 of -€422.5 bn and is expected to double by 2030 if no action is taken. The European Parliament voted against the principle of a European approach to its economy and against the single market. It has put Europe’s role in addressing its wider challenges seriously in doubt.
    Whether this will have an impact on retrofitting vs. retiring of coal plants is very hard to say, as the impact depends on the long-term expectations of investors, when this vote is understood by observers not to be the end of the story on fixing the ETS.  

    And for Europe’s standing in international climate negotiations


    More clearly though, this vote will have a very significant negative impact on Europe’s reputation internationally at a time when low-carbon policies are accelerating across Asia and the Americas.
    Already in early April South Korea’s deputy environment minister said that failure by MEPs to pass the backloading proposal could weaken the ambition of carbon markets being designed in other countries. Yeon-man Jeong said the failure to ...
    throttle supply of permits in Europe’s $148-billion scheme would affect the development of his country’s market. Similarly, the Australian media reported after the vote the uncertainty created for the Australian carbon market in view of the planned link up with the EU system.
    With the crucial deadline of 2015 approaching for conclusion of an international deal on climate change, Europe’s procrastination in fixing its ailing carbon market is watched, considerably weakening its hand in getting other parts of the world to act more forcefully.
    In fact, Europe’s so-called “climate leadership” is now a thing of the increasingly distant past. With a carbon market with prices near zero in 2015 and its 2020 greenhouse gas emissions reduction target already meant in 2012 (yes, you read correctly – Europe as it currently stands proposes to complacently not have any emissions reductions for eight years), Europe’s call for the rest of the world to “take action” will fall on deaf ears when it itself is no longer moving.

    What next?


    The Commission will push the proposal. Member States will discuss, with currently enough nations in favour in principle to clear the plan, even though German Chancellor Angela Merkel announced that there would be no decision from Germany until after the September general election and even though Poland, which depends on carbon-intensive coal, is fiercely opposed. The ball is now in the court of the Parliament’s Environment committee with a new vote expected in July.
    The consequences are as intended by the opponents to reform of the ETS: the discussion is slowed down, making the introduction of ETS reform before this Parliament disbands in early 2014 more unlikely.
    The European Commissioner for Climate Action, Connie Hedegaard summed it up neatly in her reaction to the vote: “(…) it is worth noting than when it was suggested in the second vote that the Parliament finalised its rejection right away, this was not supported. The proposal will now go back to the Parliament’s Environment Committee for further consideration. (…) We will now reflect on the next steps to ensure that Europe has a strong EU ETS. In doing so the Council’s position on the proposal will be an important factor and I take note of the Irish Presidency’s reaction today to urgently pursue and conclude discussions among Member States. The market, the investors and our international partners are all awaiting.”

    Wisening up


    Concern about the dire financial situation faced by many countries has taken precedence over the desire to tackle climate change and invest in new low-carbon sectors. Around half of the lawmakers that declined to vote were from Spain and Portugal. Conservative MEPs from Britain and Italy voted against their own government positions. This is a direct challenge to the environmental movement’s efforts to defend the stance that the ETS and, more broadly, fighting climate change is compatible here and now with economic recovery.
    The state of the debate on climate policy in Europe needs to be reassessed in light of this vote. Industry lobby group Business Europe wasted no time in doing so: Europe’s climate policy “has been too much driven by climate in the past and will have to re-shape it and re-balance it to cost-competitiveness and security of supplies” argued BusinessEurope Director General Markus J. Beyrer in early May.
    Europe’s environmental movement has been working on the assumption that the climate itself is a good reason to act. Europe’s largest political block has now shown conclusively that they do not agree in any way with that analysis. The extent to which the cost argument is being used against climate action underlines the absolute necessity of a strategy that understands that short-term cost implications can derail action completely and requires a more cohesive, detailed and compelling story on the path to green growth and the perilous exposure of Europe’s economy to increasingly costly fossil-fuel imports.

  1. Backloading: Το εμπόριο ρύπων, η ΔΕΗ και μια αμφίσημη (;) απόφαση στο ευρωκοινοβούλιο





    Γράφει ο Δημήτρης Ιμπραήμ (Greenpeace) σε σχετικό άρθρο με τίτλο Η μεγάλη γκάφα με την ψηφοφορία για το εμπόριο ρύπων στην oikolopaidia:
    Χθες το Ευρωκοινοβούλιο χάθηκε μία ψηφοφορία για τη διάσωση του συστήματος εμπορίας ρύπων, ενός εργαλείου που υποχρεώνει τη βιομηχανία στην Ευρώπη να πληρώνει για τη ρύπανση που προκαλεί. Τα χρήματα αυτά επιστρέφουν στις εθνικές κυβερνήσεις, οι οποίες μπορούν να τα κατευθύνουν σε αναπτυξιακές (επενδύσεις σε ΑΠΕ και εξοικόνομηση ενέργειας) και κοινωνικές πολιτικές (προστασία των ασθενέστερων). Περισσότερα για την άποψή που υποστηρίζω εδώ.
    Υπάρχουν βέβαια Ευρωβουλευτές (κυρίως συντηρητικοί) που ψήφισαν αρνητικά  γιατί ισχυρίζονται ότι θα έπληττε τη βιομηχανία. Διαφωνώ, αλλά κατανοώ. Συντηρητικοί ευρωβουλευτές είναι, τα συμφέροντα της βιομηχανίας θα στήριζαν. Ποιον να στήριζαν δηλαδή; Τον πολίτη; Περισσότερα για αυτή τη θέση εδώ.
    Υπάρχει όμως και ένας Ευρωβουλευτής που ψήφισε το bail out της βιομηχανίας και ισχυρίζεται ότι το έκανε για το καλό των καταναλωτών!
    Γράφει ο "Ευρωβουλευτής" Θόδωρος Σκυλακάκης, στην σελίδα του στο  facebook:
    Backloading over! H ΔΕΗ πρέπει να μειώσει τώρα την τιμή του ρεύματος
    Μετά από πολύμηνο αγώνα, τον οποίο από ελληνικής πλευράς έδινα μόνος, τελικά με οριακή πλειοψηφία απορρίφθηκε το back loading (δηλαδή η αφαίρεση από την ευρωπαϊκή αγορά ρύπων 900 εκ δικαιωμάτων), που θα οδηγούσε στην αύξηση της τιμής ρεύματος στην Ελλάδα και την επιβάρυνση της χώρας κατά πολλές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, η οποία θα δημιουργούσε χιλιάδες νέους ανέργους, καθώς η Ελλάδα αγοράζει ετησίως 20 εκατομμύρια δικαιώματα ρύπων από το εξωτερικό. Τώρα η ΔΕΗ, η οποία υπολόγισε τις τιμές των ρύπων με 7 ευρώ ανά δικαίωμα για το 2013 και μεγαλύτερο στα επόμενα έτη, οφείλει να μειώσει την τιμή του ρεύματος ανάλογα με τη μείωση που εμφανίζεται πλέον στην αγορά ρύπων. Είναι ευθύνη της ΔΕΗ, της κυβέρνησης και της ΡΑΕ να το πράξουν άμεσα.
    Θα μου επιτρέψετε εδώ και μια προσωπική αναφορά. Όταν λέμε μόνος εννοούμε μόνος, τελείως μόνος. Η κυβέρνηση δεν είχε θέση επί πολλούς μήνες και ξύπνησε την τελευταία στιγμή . Κανείς άλλος από ελληνικής πλευράς δεν υπερασπίστηκε δημόσια τον Έλληνα καταναλωτή (νοικοκυριά και επιχειρήσεις). Έγραψα σειρά άρθρων για να ξυπνήσω τους πάντες. Μίλησα για το θέμα τόσο στην Επιτροπή Περιβάλλοντος σε κάθε ευκαιρία, στην Ολομέλεια και το πιό σημαντικό στην ομάδα μου, τους Φιλελεύθερους, όπου έσπασε έτσι η αραγής πλειοψηφία που αλλοίως θα υπήρχε και μαζεύτηκαν οι κρίσιμες ψήφοι που ήταν αναγκαίες για να μην περάσει μια πρόταση που υποστήριζε η πλειοψηφία των κυβερνήσεων και η Επιτροπή. Είμαι συνεπώς ιδιαίτερα χαρούμενος και τώρα ξεκινώ τη δεύτερη φάση της προσπάθειας: το κυνήγι της ελληνικής πλευράς για να μειώσει αντίστοιχα την τιμή του ρεύματος.
    Τι συμβαίνει τελικά; Δύσκολη η απάντηση. Γι αυτό ας παρακολουθήσουμε την συνέχεια του διαλόγου που διεξάγεται -προς τιμήν των συμμετεχόντων- δημόσια στο ιστολόγιο του Δημήτρη Ιμπραήμ, (πριν καταλήξουμε σε ανόητα χαρακώματα):

    Σκυλακάκης

    Δεν βλέπω τίποτε στο άρθρο που να δικαιολογεί την επίθεση εις βάρος μου. Είναι σαφές ότι ενοχλεί στην στερεοτυπική απεικόνιση της πραγματικότητας να υπερασπίζεται ένας φιλελεύθερος τον καταναλωτή. Επί της ουσίας τώρα. Η ΔΕΗ
    υπολόγισε ναι η όχι τα τιμολόγιά της με 7 ευρώ΄την τιμή των ρύπων; Αγοράζει ναι ή όχι περίπου 50 εκ. ρύπους; Το κόστος αυτό το πληρώνει ή όχι ο καταναλωτής (νοικοκυριά και επιχειρήσεις); Η τιμή των ρύπων είναι ή όχι 3 ευρώ μετά την απόρριψη του backloading; Δεν πρέπει η ΔΕΗ να περάσει τη μείωση του κόστους στην κατανάλωση μειώνοντας τις τιμές της;
    1. Δεν θα κάνω εδώ την υπόλοιπη συζήτηση. Θα άναφερθώ μόνο σε δύο θέματα. Πρώτο πράγματι ο κ. Παπαδάκης σε μια συζήτηση πολύ δύσκολη (χωρίς εικόνα και με κλεισμένο το μικρόφωνο από ένα σημείο και πέρα) ανφέρθηκε σε ένα σημείο του λογαριασμού της ΔΕΗ που δεν έχει σχέση με το εμπορίο των ρύπων και ορθώς μας διόρθωσε στο συγκεκριμένο σημείο ο εκπρόσωπος της ΡΑΕ. Το κόστος των ρύπων δεν εμφανίζεται στο λογαριαμό, αλλά βέβαια αποτέλει σημαντικό μέρος του επί της ουσίας. Δεύτερο: Όταν στο δυσλειτουργικό ETS προστέθηκε σκανδαλώδες CDM (σκάνδαλο που αποκάλυψα τον ΙΟύλιο του 10 και με τη βοήθεια συναδέλφων κυρίως του ρίτσαρντ Ζέμπερ, υποχρεώσαμε την Επιτροπή να το τελειώσει), που ήταν οι οικολογικά ευαίσθητοι;
      Υ.Γ Τι είδους παραπλάνηση είναι να λέμε ότι το κόστος το πληρώνει η ρυπογόνος βιομηχανία (ΔΕΗ); Με τι το πληρώνει η ρυπογόνος βιομηχανία; Απο τα δέντρα τα κόβει ή από τους λογαριασμούς των καταναλωτών;
      • Δημήτρης Ιμπραήμ
        Σας ευχαριστώ για το επώνυμο σχόλιο, το εκτιμώ.
        Η επίθεση δεν είναι προσωπική, αφορά μόνο την ψήφο σας και το γεγονός ότι εξαιτίας της δικής σας ανακοίνωσης, καλλιεργείται η λανθασμένη εντύπωση ότι ο κόσμος έχει λαμβάνειν από τη ΔΕΗ. Εξηγούμαι:
        1. Η ψήφος σας ωφελεί την πιο ρυπογόνο βιομηχανία. Το κόστος πάντα μετακυλίεται στους καταναλωτές σε ένα ποσοστό, άρα ο καταναλωτής σε κάθε περίπτωση κάτι πληρώνει. Είναι προτιμότερο να πληρώνει πραγματικές επενδύσεις χαμηλού άνθρακα που έχουν άμεσο οικονομικό και κοινωνικό όφελος για αυτόν, παρά το κόστος της αδράνειας (εν προκειμένω το πλήγμα στα ταμεία του ΛΑΓΗΕ)
        2. Ο μόνος λόγος που χρειάζεται διόρθωση το ETS, είναι εξαιτίας του πλεονάσματος δικαιωμάτων. Αυτό το πλεόνασμα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην οικονομική κρίση (μικρότερη παραγωγή = χαμηλότερες εκπομπές) και σε έναν μεγαλύτερο βαθμό σε πρωτοβουλίες και παλαιότερες αποφάσεις του Ευρωκοινοβουλίου και της Επιτροπής που τεχνητά έδωσαν υπερκέρδη στις βιομηχανίες (http://www.sandbag.org.uk/maps/companymap/)
        3. . Η μεταβατική περίοδος του 2013 – 2020 καλείται να «πληρώσει» ένα κόστος «αποανθρακοποίησης» της οικονομίας, μιας διαδικασίας που θα απαιτήσει σημαντικό κεφάλαιο επένδυσης, έτσι ώστε μετά το 2020, το τελικό κόστος λειτουργίας της νέας αυτής οικονομίας να είναι πολύ μικρότερο. Η δική σας ψήφο ακύρωσε αυτή την προοπτική.
        4. Στην Ελλάδα πολλές μικρές επιχειρήσεις επιβίωναν μέσα στην κρίση από το πλεόνασμα που διέθεταν λόγω μειωμένης παραγωγής. Δεν το αξιολογώ ως γεγονός, αλλά πιστεύω ότι ως γνήσια φιλελεύθερος σας ενδιαφέρει.
        5. Αφήνω για το τέλος αυτό που επί της ουσίας αποδομεί το συλλογισμό σας, ότι δηλαδή πρέπει να επιστραφούν χρήματα στους καταναλωτές από τη ΔΕΗ. Αν καταρρεύσει η αγορά ρύπων (μετά την ψηφοφορία του Ευρωκοινοβουλίου) και διογκωθεί το έλλειμμα του ΛΑΓΗΕ. η ΔΕΗ θα αναγκαστεί αν αυξήσει το ΕΤΜΕΑΡ. Η αύξηση στους λογαριασμούς της ΔΕΗ θα είναι μεγαλύτερη από τη μείωση που ισχυρίζεστε ότι πρέπει να κάνει. Και αυτό το προκάλεσε η δική σας ψήφος.
        Σας ευχαριστώ πολύ.
    2. Σκυλακάκης
      Στα υπολοιπα θα απαντήσω αναλυτικά, μόλις υπάρξει λίγος χρόνος, αλλά αυτό με το ΛΑΓΗΕ προσέξτε το. Το κράτος δεν εισπράττει έσοδα από όλα τα δικαιώματα που αγοράζει η ΔΕΗ. Από τα 50 που χρειάζεται περίπου 20 εκ. δικαιώματα αγοράζονται από το εξωτερικό, τα οποια με τους υπολογισμούς του υπουργείου θα γινόνταν 30 και πάνω αν παιρνούσε το backloading. Το κόστος για το εξωτερικό μας ισοζύγιο με βάση τα στοιχεία που μας έδωσε το υπουργείο θα ήταν μεταξύ 200 και 400 εκ. Αυτό πρακτικά μέσω της μείωσης της ζήτησης και του πολλαπλασιαστή της οικονομίας, ισοδυναμεί με υπερδιπλάσια απώλεια εσόδων από γενική φορολογία, ασφαλιστικές εισφορές κ.λπ., από τα έσοδα που θα είχε το κράτος μέσω πωλησης δικαιωμάτων. Χωρίς να λογαριάσω τς θέσεις ανεργίας που δημιουργούνται από τη μείωση της ζήτησης στη φάση αυτή. Κάντε σας παρακαλώ τους λογαριασμούς και αν θέλετε θα σας στείλω και τους σχετικούς υπολογισμούς του υπουργείου.
    3. Τάσος Κρομμύδας
      Αγαπητέ κ. Σκυλακάκη
      Ορισμένες βιαστικές παρατηρήσεις:
      1. Γιατί αναφέρεστε μόνο στην ηλεκτροπαραγωγή και όχι στους άλλους τομείς οι οποίοι είναι πλεονασματικοί σε δικαιώματα; Από πού προκύπτει επομένως το κόστος για το ισοζύγιο της χώρας;
      2. Γιατί μένετε μόνο στο 2013 όταν γράφετε πως “τα 50 θα γίνουν 30″ και δεν εξετάζετε συνολικά τα έτη μέχρι το 2020; Αυτή η χρονική μετάθεση δεν ήταν και η ουσία του backloading;
      3. Από πού προκύπτει ότι ο ελληνικός τομέας ηλεκτροπαραγωγής θα χρειάζεται το 2013 50 εκατομμύρια δικαιώματα; Έχετε δει τα στοιχεία του Α τριμήνου 2013;
      4. Γιατί δεν λαμβάνετε υπόψη το φαινόμενο της ελαστικότητας της ζήτησης μέσω υποκατάστασης; Υψηλότερες τιμές δικαιώματος θα οδηγούσαν σε χαμηλότερη ζήτηση δηλ σε χαμηλότερες εκπομπές λόγω στροφής σε αποδοτικότερες/καθαρότερες τεχνολογίες. Αυτό άλλωστε είναι και το θεμελιώδες σκεπτικό του ΕΣΕΔΕ.
      5. Επιτρέψτε μου να πω πως σε όσους παρακολουθούμε χρόνια τα ζητήματα αυτά προκαλεί θυμηδία να ισχυρίζεστε πως εσείς οδηγήσατε την Κομισιόν να λάβει την απόφαση αποκλεισμού από το ΕΣΕΔΕ των πιστωτικών μορίων από έργα HFC-23. Οικολογικές οργανώσεις είχαν καταγγείλει το ζήτημα χρόνια πριν. Για παράδειγμα, επίσημη αίτηση για αλλαγή της μεθοδολογίας υπολογισμού κατανομής πιστωτικών μορίων για έργα HFC-23 είχε υποβληθεί στο αντίστοιχο όργανο του ΟΗΕ από τον Ιούλιο του 2005:http://ec.europa.eu/clima/consultations/0004/unregistered/cdm_watch_6_en.pdf
      Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο θυμάμαι τη σχετική συζήτηση να γίνεται σε επίπεδο Συμβουλίου το αργότερο τον Οκτώβριο του 2009, ενόψει της Κοπεγχάγης.
      6. Όπως ακριβώς τα πιστωτικά μόρια από έργα HFC-23 ήταν ένα λάθος σχεδιασμού του ΕΣΕΔΕ το οποίο έπρεπε να διορθωθεί, έτσι ακριβώς και η τεράστια περίσσεια δικαιωμάτων (ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης, γενναιόδωρων αρχικών υπολογισμών και υποεκτίμησης της διείσδυσης ΑΠΕ) είναι μια δυσλειτουργία του μηχανισμού που πρέπει να αντιμετωπιστεί.
      7. Το ΕΣΕΔΕ δεν είναι αυτοσκοπός ούτε μας ήρθε ως θέσφατο από το υπερπέραν. Είναι ένα εργαλείο της ΕΕ για την οικονομικότερη επίτευξη των μειώσεων εκπομπών στις οποίες αυτή έχει δεσμευτεί. Αν αυτό το εργαλείο πάψει να έχει νόημα (όπως τώρα μετά την απόφαση του ΕΚ) τότε η ΕΕ για να μπορέσει να επιτύχει τους κλιματικούς στόχους της θα αναγκαστεί να υιοθετήσει άλλα μέτρα όπως φορολόγηση CO2 ή Emission Performance Standards. Θα είναι κάπως αστείο επομένως η εναντίωσή σας στη διόρθωση λαθών ενός μηχανισμού της αγοράς να έχει ως αποτέλεσμα τη θέσπιση φορολογίας ή μέτρων command and control όπως τα EPSs.
      8. Τέλος, από τις τοποθετήσεις σας δεν μου είναι ξεκάθαρο αν συμφωνείτε με την οικονομική αρχή πως τα κόστη των externalities της καύσης ορυκτών καυσίμων θα πρέπει να επιβαρύνουν εκείνους που τις προκαλούν και έχουν (ανταγωνιστικό) όφελος από αυτές.
      Τάσος Κρομμύδας
    4. Σκυλακάκης
      Τα στοιχεία που σας δίνω μας τα έστειλε το υπουργείο. Σας τα επισυνάπτω για να μην συζητάμε τζάμπα. Υποκατάσταση χωρίς επενδύσεις είναι ανέφικτη και η Ελλάδα δεν έχει χρήματα για επενδύσεις, οι οποίες είτε ούτως είτε άλλως θα πάρουν χρόνια.
      Όσο για το σκάνδαλο των CDM, είναι μάλλο αστείο να μου λέτε ότι η αντιμετώπισή του έχει οποιαδήποτε σχέση με τις οικολογικές οργανώσεις, που το ανέδειξαν το 2005, αφού η νομοθεσία στπ ευρωπαϊκό επίπεδο έγινε αργότερα (οπότε απέτυχαν να το αποτρέψουν, αν θεωρήσουμε ότι είχαν σοβαρή συμμετοχή), το σκάνδαλο συνεχίστηκε επί χρονια χωρίς κανείς να αντιδρά και ο κανονισμός που τα απγόρευε βγήκε το 2011, μετά από πολύμηνη μάχη που έδωσα αρχικά μόνος και μετά με τον Ρίτσαρντ Ζέμπερ στο ευρωκοινοβούλιο. Για να διευκολύνω όμως το χιούμορ σας θα παραθέσω την σειρά των γεγονότων που οδήγησαν στον κανονισμό που απέκλεισε α CDM από το ευρωπαΪκό σύστημα ρύπων. Ενέργειες της Επιτροπής από το 2009 μέχρι το καλοκαίρι του 2010, καμμία που να γνωρίζω. Πρώτη δική ερώτηση δική μου τον ΙΟύλιο του 2010 και ακολουθούν με πρωτοβουλία μου και βέβαια συμμετοχή μου άλλες τέσσερις ερωτήσεις στην Επιτροπή, μία κλειστή ακρόαση ειδικών, μια σειρά συναντήσεων με την αρμόδια Επίτροπο της ΕΕ, μία προφορική ερώτηση στο πλαίσιο της Επιτροπής Περιβάλλοντος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μία συνέντευξη τύπου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και μια ανοιχτή διαβούλευση που διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, όπου ανήκα τότε. Τελικό αποτέλεσμα έκδοσή του σχετικού κανονισμού στις αρχές του 2011. Παραθέτω την πρώτη ερώτηση και μετά δύο μόνο δελτία που συνοψίζουν την υπόθεση. Αν θέλετε όμως μπορώ να επισυνάψω το σύνολο του υλικού και των παρεμβάσεων και στη συνέχεια να ζητήσω να μου αναφέρετε παρεμβάσεις άλλων πολιτικών προσώπων και οργανώσεων για το θέμα την επίμαχη περίοδο. Ελληνικών ή ευρωπαϊκών. Και να μου επισυνάψετε επίσης τις δικές σας παρεμβάσεις για τ ο θέμα, πριν κρίνετε με θυμηδία την προσπάθεια των άλλων.
      Ερώτηση Θ. Σκυλακάκη
      Θέμα: Αποτυχία των διεθνών αντισταθμίσεων στο σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών της ΕΕ
      Εκτιμάται ότι το 84,3 % του συνόλου των πιστοποιημένων μειώσεων εκπομπών (CER) που εκχωρήθηκαν το 2009 προερχόταν από έργα υδροφθοράνθρακα (HFC) και υποξειδίου του αζώτου (N20) (τα στοιχεία παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης «Διεθνείς αντισταθμίσεις στο σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών της ΕΕ» που διοργανώθηκε από τις GLOBE, CDM Watch, EIA και Sandbag στις 14 Ιουλίου 2010 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, παρουσία εκπροσώπων της Επιτροπής). Εκτιμάται επίσης ότι η καταστροφή του HFC-23 μπορεί να πραγματοποιηθεί με κόστος μόλις 0,17 ευρώ ανά τόνο ισοδύναμου CO2 [Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος και Επιτροπή τεχνολογικής και οικονομικής αξιολόγησης, Special Report on Safeguarding the Ozone Layer and the Global Climate System: Issues Related to Hydrofluorocarbons and Perfluocarbons (Ειδική έκθεση σχετικά με την προστασία της στιβάδας του όζοντος και του παγκόσμιου κλιματικού συστήματος: Ζητήματα που σχετίζονται με τους υδροφθοράνθρακες και τους υπερφθοράνθρακες), 2005]. Ωστόσο, όταν η καταστροφή αυτή γενικεύεται και πωλείται ως πιστοποιημένη μείωση εκπομπών (CER) στην αγορά του συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών (ΣΕΔΕ) της ΕΕ, μπορεί εύκολα να πωληθεί προς 12 ευρώ, δηλαδή περίπου 70 φορές περισσότερο από ό,τι κοστίζει η καταστροφή του αερίου.
      Αυτό σημαίνει ότι ο ευρωπαίος καταναλωτής –ο οποίος χρηματοδοτεί τον μηχανισμό καθαρής ανάπτυξης (CDM) μέσω της καταβολής πληρωμών για υπηρεσίες και προϊόντα που παράγουν εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου– πληρώνει μέσω του συστήματος αυτού 12 ευρώ για κάτι που αξίζει 0,17 ευρώ!
      Προκειμένου να επωφεληθεί από τα έκτακτα κέρδη που δημιουργούνται με τον τρόπο αυτόν στην Κίνα, η κινεζική κυβέρνηση επιβάλλει εισφορά 65 % σε όλες τις πιστοποιημένες μειώσεις εκπομπών HFC-23. Τα έργα του μηχανισμού καθαρής ανάπτυξης συνεπάγονται περίπου 55 εκατομμύρια πιστοποιημένων μειώσεων εκπομπών, δημιουργώντας έτσι έσοδα 536 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως.
      Λαμβάνοντας υπόψη ότι:
      1. ένας τόνος HCFC-22 θα παραγάγει περίπου 0,03 τόνους HFC-23 και ότι το HCFC-22 αποτελεί ισχυρό αέριο του θερμοκηπίου που παράγεται σε βάρος των εναλλακτικών τεχνολογιών,
      2. τα κέρδη που θα προκύψουν από τα έργα για το HFC-23 έχουν ως αποτέλεσμα την υπερπαραγωγή φθηνού HCFC-22, υπονομεύοντας τις προσπάθειες στο πλαίσιο του πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ για τη σταδιακή κατάργηση των HCFC,
      3. το 2007, ένα μόνο εργοστάσιο στην Ινδία (Gujarat Fluorochemicals) είχε έσοδα από τον μηχανισμό καθαρής ανάπτυξης 66 εκατομμύρια ευρώ από 6,5 εκατομμύρια πιστοποιημένες μειώσεις εκπομπών – που αρκούν για την καταστροφή όλου του HFC-23 που παράγεται ετησίως σε ολόκληρο τον κόσμο,
      ποια είναι η θέση της Επιτροπής σχετικά με αυτήν τη χονδροειδή κατάχρηση των χρημάτων των ευρωπαίων καταναλωτών;
      Ποια μέτρα προτίθεται να λάβει η Επιτροπή για να σταματήσει αμέσως αυτήν την επιβλαβή για το περιβάλλον και οικονομικά σκανδαλώδη πρακτική
      Απάντηση
      14 Οκτωβρίου 2010 Ε-6004/2010
      Απάντηση της κας Hedegaard εξ ονόματος της Επιτροπής
      Η ΕΕ έχει αναλάβει ηγετικό ρόλο στην υλοποίηση ενός εσωτερικού συστήματος επιβολής ανώτατων ορίων και εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής, του συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής της ΕΕ (ΣΕΔΕ), που μας παρέχει τη δυνατότητα περιορισμού των εκπομπών με ελάχιστο κόστος. Το σύστημα αυτό επιτρέπει επίσης τη χρήση ορισμένων διεθνών πιστωτικών μορίων για τη συμμόρφωση. Στο ΣΕΔΕ της ΕΕ οφείλεται το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας ζήτησης για διεθνή πιστωτικά μόρια που προκύπτουν, μεταξύ άλλων, από το μηχανισμό καθαρής ανάπτυξης (ΜΚΑ). Ο ΜΚΑ ήταν μεν επιτυχής σε ορισμένα σημεία, έχει όμως επίσης προκαλέσει ορισμένες επικρίσεις, για παράδειγμα αναφορικά με την περιβαλλοντική ακεραιότητα ορισμένων έργων, καθώς και με τα θέματα κόστους-αποτελεσματικότητας που θίγονται στην ερώτηση.
      Επιδιώκουμε πλέον να προχωρήσουμε προς μια πιο προηγμένη αγορά ανθρακούχων εκπομπών. Η ΕΕ εργάζεται από κοινού με τους διεθνείς εταίρους της για τη βελτίωση της λειτουργίας του μηχανισμού καθαρής ανάπτυξης (MΚΑ) και την εισαγωγή νέων μηχανισμών της αγοράς που θα ανταμείβουν τις περισσότερο φιλόδοξες μειώσεις εκπομπών, ενώ θα εξασφαλίζουν ότι οι προηγμένες αναπτυσσόμενες χώρες θα αναλαμβάνουν ολοένα περισσότερο ως ίδιες δράσεις τις μειώσεις που επιτυγχάνονται με εκπομπές χαμηλότερου κόστους.
      Η δέσμη μέτρων για το κλίμα και την ενέργεια παρέχει επίσης ευελιξία στην ΕΕ να ασκήσει την επιρροή της ως κορυφαία αγορά για διεθνή πιστωτικά μόρια. Η αναθεωρημένη οδηγία για το ΣΕΔΕ προβλέπει ότι, από τον Ιανουάριο του 2013, θα υπάρχει δυνατότητα επιβολής περιορισμών ενωσιακής κλίμακας ως προς το είδος των πιστωτικών μορίων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για συμμόρφωση με το ΣΕΔΕ της ΕΕ.
      Ωστόσο, πρέπει να βρεθεί η σωστή ισορροπία ανάμεσα στη διατήρηση της επιρροής της ΕΕ στις εν εξελίξει διεθνείς διαπραγματεύσεις και στο σαφέστερο προσδιορισμό, προς όφελος της επιχειρηματικής κοινότητας, των πιστωτικών μορίων που θα γίνονται δεκτά στο ΣΕΔΕ της ΕΕ μετά το 2012. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή καταρτίζει πρόταση για ένα μέτρο σχετικά με την εισαγωγή περαιτέρω ποιοτικών περιορισμών στη χρήση πιστωτικών μορίων από έργα που αφορούν τα βιομηχανικά αέρια, στο ΣΕΔΕ της ΕΕ μετά το 2012. Επί του παρόντος πραγματοποιείται αξιολόγηση των συνεπειών για να εξεταστούν προσεκτικά όλα τα σχετικά δεδομένα, συμπεριλαμβανομένων των θεμάτων που θίγονται στην ερώτηση, καθώς και για να καθοριστεί ο βέλτιστος σχεδιασμός των εν λόγω περιορισμών.
      Προβλέπεται σύντομα να διατυπωθεί πρόταση, η ταχεία έγκριση της οποίας θα είναι σημαντική ώστε να περιοριστεί η αβεβαιότητα για την αγορά
      Ψηφίστηκε ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός που απαγορεύει την εμπορία του αερίου HFC-23 (21/01/2011)
      Παρασκευή, 21 Ιανουάριος 2011 23:22
      Ψηφίστηκε ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός που απαγορεύει την εμπορία του αερίου HFC-23 δικαιώνοντας πρωτοβουλίες που ξεκίνησε ο Θόδωρος Σκυλακάκης
      21 Ιανουαρίου 2011
      Ψηφίστηκε στις 21 Ιανουαρίου 2011 ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός που αφορά στην απαγόρευση της εμπορίας δικαιωμάτων που προέρχονται από την καταστροφή του αερίου HFC-23 ([1]) στο Ευρωπαϊκό Σύστημα Ρύπων. Σύμφωνα με τον Κανονισμό οι επιχειρήσεις που κάνουν χρήση αυτών των δικαιωμάτων θα μπορούν να το κάνουν μόνο μέχρι τις 30 Απριλίου 2013 (χρονικό διάστημα προσαρμογής σε σχέση με συμβόλαια που ήδη έχουν συνάψει) και όχι μετά.
      Πρόκειται για ένα θέμα
      που αρχικά ξεκίνησε μετά από πρωτοβουλίες του ευρωβουλευτή του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και μέλους της Δημοκρατικής Συμμαχίας Θόδωρου Σκυλακάκη.
      Έτσι, στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών αυτών που ξεκίνησαν από τον Ιούλιο του 2010, μετά από πέντε ερωτήσεις στην Επιτροπή, μία κλειστή ακρόαση ειδικών, μια σειρά συναντήσεων με την αρμόδια Επίτροπο της ΕΕ, μία προφορική ερώτηση στο πλαίσιο της Επιτροπής Περιβάλλοντος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μία συνέντευξη τύπου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και μια ανοιχτή διαβούλευση που διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, η προσπάθεια του έλληνα ευρωβουλευτή τελικά δικαιώθηκε με την έγκριση του σχετικού Κανονισμού.
      Την ικανοποίησή της για την ψήφιση του Κανονισμού αυτού εξέφρασε με δήλωσή της η Επίτροπος της ΕΕ αρμόδια για τη Δράση για το Κλίμα κα Connie Hedegaard.
      Από την πλευρά του ο ευρωβουλευτής Θόδωρος Σκυλακάκης δήλωσε:
      «Οι ευρωπαίοι (μεταξύ των οποίων και οι Έλληνες) καταναλωτές θα σταματήσουν να πληρώνουν 1 με 1,5 δις ευρώ το χρόνο, για μια διαδικασία καύσης ενός αερίου, που κόστιζε στις μεγάλες βιομηχανίες που το παρήγαγαν μόλις 15 με 25 εκ ευρώ. Τίθεται έτσι τέλος σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που αφέθηκαν με νομότυπο τρόπο να εξελιχθούν στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος. Αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω την Επίτροπο Κλιματικής Αλλαγής κα Connie Hedegaard, που με πολιτικό θάρρος, ταχύτητα και αποτελεσματικότητα χειρίστηκε το θέμα αυτό και τους συναδέλφους ευρωβουλευτές της Επιτροπής Περιβάλλοντος, του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, αλλά και των άλλων ομάδων, που στήριξαν την δύσκολη αυτή προσπάθεια. Τώρα είναι χρέος μας να αναζητήσουμε τα αίτια για τα οποία συνέβη αυτό, έτσι ώστε να εξασφαλίσουμε ότι ποτέ ξανά δεν θα υπάρξει παρόμοια σπατάλη».
      ——————————————————————————–
      [1] Το HFC-23 είναι ένα υποπροϊόν της παραγωγής ψυκτικού αερίου HCFC-22 και έχει τεράστια επίδραση στην αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη. Το αέριο παράγεται κυρίως σε αναπτυσσόμενες χώρες (έχει απαγορευτεί στην ΕΕ) και εκεί καταστρέφεται με αποτέφρωση. Στο κόστος της διαδικασίας καταστροφής συμβάλουν και οι χώρες της ΕΕ (ως αντιστάθμισμα στους ρύπους που παράγουν) μέσω του ισχύοντος μέχρι σήμερα συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων Πιστοποιημένης Μείωσης Εκπομπών “CER” στο οποίο συμμετέχουν και επιχειρήσεις ηλεκτρικής ενέργειας (π.χ. ΔΕΗ για την Ελλάδα), ως μέτρο του Μηχανισμού Καθαρής Ανάπτυξης (Clear Development Mechanism) που προβλέπεται από τη Σύμβαση-πλαίσιο του ΟΗΕ για την αλλαγή του κλίματος (UNFCCC).
      “Ο περιβαλλοντολόγος ευρωβουλευτής που αποκάλυψε ότι οι καταναλωτές πλήρωναν 70 φορές περισσότερο από το πραγματικό κόστος της καταστροφής του αερίου HFC-23″
      ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΒΕΛΓΙΚΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ Θ.ΣΚΥΛΑΚΑΚΗ
      Η βελγική ιστοσελίδα hydrocarbons21.com δημοσιεύει εκτενή παρουσίαση της ομιλίας που πραγματοποίησε πρόσφατα στις Βρυξέλλες, ο ευρωβουλευτής της Δημοκρατικής Συμμαχίας Θόδωρος Σκυλακάκης, στο Διεθνές Συνέδριο ATMOsphre Europe 2011. Η ομιλία του, με θέμα “Cost-efficient policy for the atmosphere”, αφορούσε τη μείωση των ανθρωπογενών κλιματικών αερίων πέραν του CO2. Το δημοσίευμα μεταξύ άλλων αναφέρει:
      “Ο ευρωβουλευτής Θ. Σκυλακάκης, “ένας περιβαλλοντολόγος με αριθμομηχανή”, είναι ένας εκ των δύο εισηγητών της πρότασης ψηφίσματος σχετικά με μια συνολική προσέγγιση στις ανθρωπογενείς εκπομπές αερίων πλην του CO2 που αφορούν το κλίμα, το οποίο ψηφίστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Σεπτέμβριο 2011, στο Στρασβούργο. Το ενδιαφέρον του Θ. Σκυλακάκη για τις εκπομπές αυτές ξεκίνησε όταν ανακάλυψε ότι οι Ευρωπαίοι καταναλωτές έχουν ήδη πληρώσει μέσω του Μηχανισμού Καθαρής Ανάπτυξης (Clean Development Mechanism) €1.5 δις για την καταστροφή του αερίου HFC-23 (σε χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία), δηλαδή 70 φορές πάνω από το πραγματικό κόστος, δημιουργώντας έτσι αδικαιολόγητα κέρδη για μερικές εταιρείες (το HFC23 είναι ένα αέριο που χρησιμοποιείται στα ψυκτικά μηχανήματα και έχει απαγορευτεί στην Ευρώπη)”
      Αναλυτικά, η ιστοσελίδα hydrocarbons21.com σημειώνει:
      Precautionary principle favours natural refrigerants,
      MEP tells ATMOsphere Europe 2011 participants
      The precautionary principle favours natural refrigerants because they have been around for a very long time. This was part of the concluding remarks of a dinner speech at ATMOsphere Europe 2011 by Theodoros Skylakakis, Member of the European Parliament (MEP) and author of a recently adopted Motion for a Resolution calling the EU to step up action on addressing HFC and other non-CO2 emissions.
      First day presentations at ATMOsphere Europe 2011 – the interactive workshop and conference on natural refrigerants – covered market trends, technology case studies and from the policy side the current EU F-Gas Regulation and its imminent revision, as well as experiences and lessons to be learnt from Member States with more stringent f-gas policies.
      Internalising environmental cost and applying the precautionary principle
      A dinner speech on 11 October 2011 to 160 event participants by Member of the European Parliament (MEP) Theodoros Skylakakis concluded the first day by highlighting that currently in Europe there is no policy in place that internalises the environmental cost of refrigerants, and that a level playing field is lacking that would allow for a fair evaluation of natural refrigerants and HFCs. “I don’t care what kind of refrigerants we use as long as we have managed to internalise their environmental cost. However, this is not the case between HFCs and natural refrigerants. We don’t yet have a policy in Europe that treats fairly natural refrigerants and the situation is even worse if one looks at the international scene”, stated the MEP.
      Other aspects necessitating consideration by policy makers include the innovation curve and most notably the precautionary principle, which both favour natural refrigerants. “[On] the innovation curve… we know that these products have not yet climbed to the most advantageous part of the curve, due to unfair competition – if we calculate the environmental cost – from HFCs and other environmentally harmful refrigerants. The precautionary principle favours them because natural refrigerants have been around for a very long time and they don’t carry the danger of an outlier event, which is not the case for new untested chemicals”.
      Non-CO2 greenhouse gases moving up the EU agenda
      The dinner speech gave a clear signal that greenhouse gases other than CO2 are moving up the EU political agenda. And this is not only within the sphere of the European Commission, which recently published a report recognising the shortcomings of its current F-Gas Regulation and the need for further action that will facilitate a transition to HFC-free solutions, but also within the European Parliament that is now putting increasing pressure on the EU executive to draw up legislative measures that will allow the EU to decrease HFC emissions in the long term rather than merely stabilise these at today’s levels.
      “It was not a mistake to start with CO2 and to focus the European and international policies primarily on long term reduction in CO2 emissions […]”, Skylakakis noted. “However, we now need a comprehensive European climate policy which can benefit from considering all sources of warming and all mitigation options; so in addition to considering CO2 emission reductions, we should place emphasis on strategies that can produce the fastest climate response”. Fast-action regulatory strategies to phase down production and consumption of HFCs can begin within 2-3 years and be substantially implemented within 5–10 years, producing the desired climate response within decades or sooner, at a public price much lower than the EU ETS carbon price.”
      The recently adopted motion for a resolution on non-CO2 emissions
      In mid September, the European Parliament adopted with a great majority a motion for a resolution on “A comprehensive approach to non-CO2 climate-relevant anthropogenic emissions”, which notes that:
      domestic action on fluorinated gases in the shape of the F-Gas Regulation has fallen far short of expectations and that failure to address its shortcomings will weaken considerably the EU’s UNFCCC negotiating position;
      the Commission must come forward with a revision of F-gas regulations …
      the European Union must strongly support action on HFCs under the Montreal Protocol as a prime example of a non-market-based approach to reducing greenhouse gas emissions at COP-17 in Durban;
      “An environmentalist with a calculator”, Mr Skylakakis is one of the two authors of the motion for a resolution. He first got interested in non-CO2 emissions after finding out that European consumers have already paid through the Clean Development Mechanism €1.5bn to destroy HFC-23 at 70 times the actual cost, thus creating huge windfall profits for a handful of companies.
    Υπολογισμοί για τις εκλυόμενες ποσότητες CO2 από τον τομέα Ηλεκτροπαραγωγής για το έτος 2013
    Στοιχεία Ηλεκτροπαραγωγής από ΑΔΜΗΕ – ΔΕΔΔΗΕ (2012)
    Ανάλυση Καθαρής Παραγωγής (MWh) Επομπές CO2 (tn)
    Λιγνιτική 27.554.916 41.332.374
    Πετρελαϊκή ΕΣΜΗΕ 78.030 60.083
    Πετρελαϊκή ΜΔΝ 4.755.579 3.661.796
    Φυσικού Αερίου 14.135.934 7.774.764
    ΣΥΝΟΛΟ 46.524.459 52.829.017
    Σενάρια Εξέλιξης της Τιμής βάσει της Έκθ. Επιπτ. της Ε.Ε.
    24/1/2013 Backloading 1 Backloading 2 Backloading 3
    Τιμή CO2 (€/tn) 4,58 13 10 6
    Έσοδα Ελληνικού Δημοσίου από δημοπράτηση CO2 (€) 153.134.590 208.275.302 207.705.379 162.618.114
    Κόστος για την αγορά του συνόλου της απαιτούμενης ποσότητας CO2 για Η/Π (€) 241.956.896 686.777.216 528.290.166 316.974.100
    Διαφορά σε επίπεδο χώρας (€) -88.822.306 -478.501.914 -320.584.788 -154.355.986
    ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΣΕ ΑΠΟΛΥΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ
    Τιμή CO2 (€/tn) 8 5 1
    Έσοδα Ελληνικού Δημοσίου από δημοπράτηση CO2 (€) 55.140.712 54.570.789 9.483.524
    Κόστος για την αγορά του συνόλου της απαιτούμενης ποσότητας CO2 για Η/Π (€) 444.820.320 286.333.270 75.017.204
    Διαφορά σε επίπεδο χώρας (€) -389.679.608 -231.762.481 -65.533.680
    ΠΟΣΟΣΤΙΑΙΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ
    Τιμή CO2 (€/tn) 183,8% 118,3% 31,0%
    Έσοδα Ελληνικού Δημοσίου από δημοπράτηση CO2 (€) 36,0% 35,6% 6,2%
    Κόστος για την αγορά του συνόλου της απαιτούμενης ποσότητας CO2 για Η/Π (€) 183,8% 118,3% 31,0%
    Διαφορά σε επίπεδο χώρας (€) 438,7% 260,9% 73,8%
  2. Τάσος Κρομμύδας
    Κε Σκυλακάκη
    1. Αν η “γκάφα” είναι της κυβέρνησης και όχι δική σας, απλά κάνει τη συζήτηση πιο ενδιαφέρουσα…
    1.1 Βλέπω πως το ΥΠΕΚΑ μιλά για “Κόστος για την αγορά του συνόλου της απαιτούμενης ποσότητας CO2 για Η/Π” (ηλεκτροπαραγωγή), εσείς όμως αναφέρεστε για το “ισοζύγιο” της χώρας.
    Αν σας ενδιαφέρει για τη συζήτηση αυτή το ισοζύγιο της χώρας, αντιλαμβάνεστε τουλάχιστον τώρα ότι με το backloading θα βελτιωνόταν το ισοζύγιο καθώς η συνολική εθνική περίσσεια δικαιωμάτων θα πουλιόταν σε υψηλότερη τιμή;
    1.2 Το ΥΠΕΚΑ βλέπω πως όντως κοιτά μόνο τα στοιχεία για το 2013 αποκρύπτοντας ή μη αντιλαμβανόμενο πως backloading σημαίνει ακριβώς πως κάποια δικαιώματα γίνονται backloaded αργότερα στην περίοδο μέχρι το 2020.
    Εσείς αντιλαμβάνεστε τώρα πόσο λάθος και παραπλανητικό είναι το να κοιτά κανείς μόνο το 2013 όταν ακριβώς το μόνο που συζητάμε είναι η μεταφορά μέρους δικαιωμάτων σε επόμενες χρονιές;
    1.3 Ευρωβουλευτές αποδεδειγμένης αξίας και ανεξαρτησίας όπως εσείς θα περίμενα να εξετάζουν σε μεγαλύτερο βάθος τόσο κρίσιμα ζητήματα και να μην εξαρτούν την ψήφο τους από ανεπίσημα/ιδιωτικά “ενημερωτικά” σημειώματα των Υπουργείων προς τους ευρωβουλευτές.
    2. Να σας δώσω λοιπόν κι εγώ συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία σας για την απαγόρευση της δυνατότητας χρήσης πιστωτικών μορίων από έργα HFC-23 στο ΕΣΕΔΕ.
    2.1 Δεν μπορείτε όμως να λέτε “τί έκαναν οι οικολόγοι” όταν κατήγγειλαν ακριβώς αυτό το ζήτημα χρόνια πριν το αντιληφθείτε εσείς.
    Δείτε εντελώς ενδεικτικά την αναλυτική αναφορά για το θέμα στην τοποθέτηση του WWF από τον Ιούνιο 2008 ενόψει του Ενεργειακού Πακέτου της ΕΕ:http://awsassets.panda.org/downloads/cdm.pdf
    2.2 Δεν απαξιώνω την παρέμβασή σας στην Κομισιόν και επαναλαμβάνω τα συγχαρητήριά μου.
    Επιτρέψτε μου όμως να ισχυρίζομαι πως η Κομισιόν σχεδίαζε ούτως ή άλλως τη σχετική απαγόρευση.
    Ακόμα και το πιο βραδυκίνητο, συντηρητικό και σιβυλλικό Συμβούλιο Υπουργών Περιβάλλοντος δήλωνε στις 21.10.2009 πως “other incentives for HFC-23 destruction should be
    found”. http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cmsUpload/st14790.en09.pdf
    2.3 Εξακολουθώ πάντως να μην καταλαβαίνω την αιτία της διαφορετικής σας στάσης τότε και τώρα:
    * Τότε, ένα λάθος σχεδιασμού του ΕΣΕΔΕ, δηλ η δυνατότητα εισαγωγής πιστωτικών μορίων με ελάχιστο κόστος παραγωγής από έργα αμφίβολης περιβαλλοντικής ακεραιότητας, έριχνε τεχνητά την τιμή του δικαιώματος. Σωστά το καταγγείλατε και αναιρέθηκε αυτή η παράμετρος που πίεζε τις τιμές προς τα κάτω.
    * Τώρα, ένα λάθος σχεδιασμού του ΕΣΕΔΕ, δηλ η γενναιόδωρη κατανομή δικαιωμάτων και η απουσία δυνατότητας προσαρμογής υπό τις εξελίξεις της 5-ετούς κρίσης και της ανάπτυξης των ΑΠΕ, οδήγησε σε περίσσεια δικαιωμάτων ρίχνοντας την τιμή τους υπονομεύοντας ταυτόχρονα την περιβαλλοντική αποτελεσματικότητα του μηχανισμού. Αυτή τη φορά όμως αρνηθήκατε ακόμα και τη δειλή πρόταση της Κομισιόν για διόρθωση του προβλήματος.
    Περισσότερα για το θέμα:
    * Ανακοίνωση των Πράσινων στο ΕΚ http://www.greens-efa.eu/eu-emissions-trading-9598.html
    * Οδηγός των Πράσινων για το ΕΣΕΔΕ http://www.greens-efa.eu/fileadmin/dam/Documents/Publications/ETS_Web.pdf
    * Έκθεση για την ενίσχυση του ΕΣΕΔΕ από το Sandbaghttp://www.sandbag.org.uk/site_media/pdfs/reports/Sandbag_consultation_response_on_structural_reforms_v.2.pdf
    * Η Έκθεση των WWF και Sandbag για τα υπερκέρδη των βιομηχανιών στην Ελλάδα από τα πλεονάζοντα δικαιώματαhttp://www.wwf.gr/images/pdfs/ETS_February2013.pdf
  3. Σκυλακάκης

    Σε ό,τι αφορά το backloading η δική μου αντίρρηση δεν αφορά την ανάγη να αλλάξει το ets, αφορά το ποιός το πληρώνει. Κάντε το λογαριασμό. Πόσα χρήματα θα βγουν από την οικονομία αν γίνει το backloading. Κάντε τον υπολογισμό μέχρι το 2018 και πείτε μου; Και μετά βαλτε τον πολλαπλασιαστή της οικονομίας και δείτε την πρόσθετη ύφεση που θα δημιουργηθεί και τα έσοδα που θα χάσει το δημόσιο. Μετά να δούμε τι θα κερδίσει λόγω αύξησης της τιμής και να κάνουμε τον τελικό λογαριασμό. Δεν είναι ιδεολογικό θέμα για μένα είναι πρακτικό και αφορά χιιάδες ανθρώπους που θα χάσουν τις δουλειές τους. Είμαι πρόθυμος να κάνουμε την συζήτηση καλοπραίρετα όπως προσπαθώ συνήθως να συζητώ με ανθρώπους που κάνουν σοβαρό διάλογο.
    Σε ό,τι αφορά τα υπερκέρδη δεν θα είχα καμία αντίρρηση να βρούμε τρόπο να τα σταματήσουμε αλλά όχι εις βάρος της ελληνικής οικονομίας. Εμείς λόγω ύφεσης έχουμε δώσει και με το παραπάνω σ’ αυτή την φάση. Ας βάλουν οι Γερμανοί (που ήταν έτοιμοι να δώσουν κρατικές ενισχύσεις στη βιομηχανία τους, όπως έχουν οι εγγλέζοι ελάχιστη εθνική τιμή άνθρακα.
    Για το θέμα των HFC δεν έχω δει κανένα έγγραφο πριν την ερώτησή μου (Ιούλιος 2010) από πλευράς επιτροπής που να δείχνει σοβαρή βούληση να κάνει κάτι. Το θέμα ήταν γνωστό όχι από το 2008, όπως γράφετε αλλά από το 2006, όπου είχαν κάνει οι Νew York Times αν θυμάμαι σχετικό δημοσίευμα. Δεν έκανε τίποτε. Όσο για το Συμβούλιο σας θυμίζω ότι τελειώνουν την σχετική ανακοίνωση που ου στείλατε με τη φράση “existing CDM projects should be honoured”. Το αντίθετο από αυτό που ζήτησα και τελικά πετύχαμε το 2011. Ο λόγος είναι απλός. Το Συμβούλιο έψαχνε λύση όχι για τα πρότζεκτ εκείνα που κάλυπτε τοπρόγραμμα αλλά για τα νέα εργοστάσια που έφτιαξαν οι κινέζοι όταν πήραν χαμπάρι ότι με αυτά έκοβαν χρήμα, τα οποία ο ΟΗΕ απέκλεισε από το πρόγραμμα με αποτέλεσμα να πληρώνουμε δις και να μην υπάρχει αποτέλεσμα, αφού οι κινέζοι στα νέα εργοστάσια που δεν δέχθηκε οΟΗΕ να περιληφθούν δεν έκαιγαν το hfc και το άφηναν να εκλύεται στην ατμόσφαιρα (και τώρα νομίζω το ίδιο κάνουν). Από εκεί και πέρα η WWF ο ήξερε από το 2008; Τι έκανε λοιπόν; Πόσες ερωτήσεις έκαναν οι πράσινοι ευρωβουελυτές; Πόσες συνεντεύξεις τύπου; Πόσες ακροάσεις; Πότε μίλησαν στην Επιτροπή περιβάλλοντος για αυτό; Εγώ το έμαθα από την sandbag τον Ιούλιο του 2010 και δείτε τι έκανα και σε κόμμα κάθε άλλο παρά πράσινο (στο οποιο τότε ανήκα).
    Και το έκανα χωρίς να έχω ψηφοφόρους που ενδιαφέρονταν. Αναρωτιέμαι αν κατάλαβαν πάνω απο 100 άνθρωποι τι έγινε στην Ελλάδα. Δεν το λέω ως παράπονο. Το ήξερα ότι έτσι είχε το θέμα. Όμως δεν είναι σωστό να δέχομαι και απαξία ειδικά για το συγκεκριμένο θέμα. Γιατί είναι αποδεδειγμένο ότι έδωσα τη μάχη αυτή. Ρωτήστε τοιυς συνεδέλφους μου όλων των αποχρώσεων στην Επιτροπή Περιβάλλοντος. Με αντιμετώπιζαν σαν τον κύριο με την μονομανία για τα hfc και για αυτό και όλοι θεώρησαν σωστό να είμαι άλλωστε στη συνέχεια από τους βασικούς συντάκτες στο ψήφισμα για τα άλλα πλην CO2 αέρια.



    Αν υπάρξει συνέχεια, εδώ: oikolopaidia.gr/backloading_fail/


     Νεώτερα από το "μέτωπο":

    Ένα σημαντικό βήμα για την επιβίωση του συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής CO2

    Το Ευρωκοινοβούλιο υπερψηφίζει το backloading
    Με ψήφους 344 υπέρ, 311 κατά και 46 λευκά η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο υπερψήφισε τη ρυθμιστική πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που αναβάλλει τη δημοπράτηση 900 εκατομμυρίων δικαιωμάτων εκπομπής CO2 (η λεγόμενη πρόταση backloading). Στόχος της πρότασης που υιοθετήθηκε είναι να αντιμετωπίσει την υπερπροσφορά δικαιωμάτων CO2 που έχει οδηγήσει σε κατάρρευση την τιμή τους υπονομεύοντας έτσι την ίδια τη λειτουργία του μηχανισμού.
    Πρόκειται στην ουσία για αντιστροφή του αποτελέσματος της ψηφοφορίας στην Ολομέλεια του Απριλίου όπου η αναβολή της δημοπράτησης είχε καταψηφιστεί με ψήφους 334 κατά και 315 υπέρ. Τότε, εκτός από τον ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πράσινων Νίκο Χρυσόγελο, μόνο 3 άλλοι Έλληνες ευρωβουλευτές (Αρσένης, Δρούτσας, Χουντής) είχαν υπερψηφίσει την πρόταση της Κομισιόν. Συγκαταλέγεται ασφαλώς στα θετικά ότι στη νέα αυτή κρίσιμη ψηφοφορία όπου το αποτέλεσμα κρίθηκε και πάλι οριακά, και άλλοι Έλληνες ευρωβουλευτές στήριξαν με τη θετική ψήφο τους τη διάσωση του συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής.
    Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι η πλειοψηφία του Ευρωκοινοβουλίου συμπεριλαμβανομένης και της Ομάδας των Πράσινων, απέρριψε (303 υπέρ, 359 κατά, 31 λευκά) τις τροπολογίες που ζητούσαν την ταχύτερη επιστροφή των δικαιωμάτων στην αγορά καθώς και τη δέσμευση 600 εκ δικαιωμάτων σε ένα ειδικό λογαριασμό που στόχο θα είχε την προώθηση καθαρότερων τεχνολογιών. Η απόρριψη αυτών των τροπολογιών από τους Πράσινους έγινε γιατί στην πράξη θα αναιρούσαν την ουσία της αναβολής δημοπράτησης 900 εκ. δικαιωμάτων με αποτέλεσμα να μην ασκείται επαρκής πίεση στις ρυπογόνες εταιρίες  να αλλάξουν τις  πρακτικές τους.
    Η απόφαση της Ολομέλειας υπέρ του backloadingεξουσιοδοτεί τον MatthiasGroote, συντάκτη της ρυθμιστικής πρότασης, να ξεκινήσει συνομιλίες με τους εκπροσώπους των εθνικών κυβερνήσεων. Το αποτέλεσμα των συνομιλιών αυτών θα χρειαστεί επικύρωση από το Ευρωκοινοβούλιο και τους υπουργούς των κρατών-μελών.
    Ο Νίκος Χρυσόγελος δήλωσε σχετικά:
    «Η απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου είναι αναμφισβήτητα ένα ελάχιστο αλλά απαραίτητο βήμα για τη διάσωση της ευρωπαϊκής πολιτικής ενάντια στην κλιματική. Το βήμα αυτό δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα καθώς εκκρεμούν διαπραγματεύσεις με τα κράτη-μέλη στις οποίες είναι επιτακτική ανάγκη η Ελληνική κυβέρνηση να εγκαταλείψει την κοντόφθαλμη οπτική της απέναντι στο κλίμα όπως αυτή διαφάνηκε στην ενημέρωση που έστειλε στους Έλληνες ευρωβουλευτές την παραμονή της ψηφοφορίας του Απριλίου. Σύμφωνα με αυτή, η προβλεπόμενη άνοδος της τιμής των δικαιωμάτων εκπομπών λόγωbackloadingεξισωνόταν περίπου με οικονομική καταστροφή για την Ελλάδα. Πέραν των λαθών στους υπολογισμούς και τις παραδοχές, μια πραγματικότητα που το υπουργείο προσπέρασε είναι ότι με τιμή 4 ευρώ τον τόνο είναι αδύνατον να δημιουργηθούν ισχυρά κίνητρα για αλλαγή τεχνολογιών και άρα είναι αδύνατον το σύστημα εμπορίας ρύπων να επιτελέσει τον στόχο για τον οποίο δημιουργήθηκε. Μια δεύτερη πραγματικότητα είναι ότι η ανάγκη αλλαγής τεχνολογιών προς πράσινη κατεύθυνση θα φέρει επενδύσεις και θέσεις εργασίας και στην Ελλάδα και μάλιστα σε βάθος χρόνου.
    Η αναβολή δημοπράτησης 900 εκ δικαιωμάτων εντούτοις, δεν αντιμετωπίζει επαρκώς τα μεγάλα προβλήματα του συστήματος εμπορίας ρύπων. Η πραγματικότητα είναι ότι χρειαζόμαστε ένα λειτουργικό σύστημα εμπορίας ρύπων με τιμές CO2 που να δίνουν ισχυρά κίνητρα για επενδύσεις σε πράσινες τεχνολογίες και πράσινη καινοτομία. Με δεδομένο ότι τα πλεονάζοντα δικαιώματα εκπομπών τουETSαγγίζoυν σήμερα τα 2 δις, η αναβολή δημοπράτησης 900 εκ δικαιωμάτων προφανώς δεν αρκεί για να επιτύχει αυτό το στόχο που είναι απαραίτητος για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Οι Πράσινοι καλούμε την Επιτροπή να διαμορφώσει πρόταση για την οριστική απόσυρση τουλάχιστον 1.4 δις δικαιωμάτων πριν το τέλος του έτους. Χρόνος για άλλες καθυστερήσεις δεν υπάρχει. Η ΕΕ χρειάζεται να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων αναμορφώνοντας τον προ πολλού ξεπερασμένο στόχο της μείωσης των εκπομπών για το 2020 από 20% σε τουλάχιστον 30%»

    Related items (by tag)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΤΥΧΑΙΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...