Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Οικολογία, τώρα ήρθε η ώρα να πολεμήσεις

Η γιορτή για την νίκη της ZAD στην Notre-Dame-des-Landes, στις 10 Φεβρουαρίου 2018

"Η κατάσταση είναι τόσο κακή που δεν μπορούμε να περιμένουμε πια"
Τον Ιανουάριο πού πέρασε, η Reporterre και η Audrey Vernon οργάνωσαν μια μεγάλη οικολογική συνάντηση στο Παρίσι με τίτλο Ecologie-maintenant-il-faut-se-battre (Οικολογία, τώρα ήρθε η ώρα να πολεμήσεις): ηθοποιοί διάβασαν κείμενα του Paul Watson, Fabrice Nicolino, Vandana Shiva, Herve Kempf, και Derrick Jensen...  

Αναδημοσιεύουμε την μεταφραστική δουλειά που έκανε ο wolfcity πάνω σε κείμενα που διαβάστηκαν στην εκδήλωση (καθώς και την σχετική του εισαγωγή) στο indymedia: 

Κλιματική Αλλαγή: Ο πλανήτης αργοπεθαίνει και ο οικονομισμός θριαμβεύει

"Στη συνάντηση έγινε και αναφορά στην ZAD και στη κινητοποίηση του Standing Rock των HΠΑ. Τα κράτη οι κυβερνήσεις οι επιχειρηματικοί όμιλοι οι υπόδουλες μάζες, ένα τσίρκο ηλιθίων πανίβλακων τυφλών τυχοδιωκτών και επικίνδυνων κακοποιών συνεχίζουν να θριαμβεύουν σέρνοντας το πτώμα τους πάνω σε ένα πλανήτη πού πεθαίνει εξαιτίας τους. Η ανάγκη τής άμεσης δράσης ακόμη και της βίαιης, νομιμοποιείται ούτως ή άλλως από την κρισιμότητα της περιβαλλοντικής ζημιάς. Tο ερώτημα όμως πού τίθεται και σ αυτή τη συνάντηση είναι αν σε μερικά χρόνια θα υπάρχει κάτι για να προστατεύσουμε στον πλανήτη, και σε τι εύρος.. Γιατί ? Επειδή ο καπιταλισμός συνεχίζει να καταστρέφει ότι έχει απομείνει, η τεχνολογία πανηγυρίζει και ο οικονομισμός θριαμβεύει." 

Μια γλώσσα παλαιότερη από τις λέξεις 
Κείμενο: Derick Jensen

Πολλοί από εμάς βιώνουμε την καθημερινή επικοινωνία μεταξύ των ειδών, αλλά κανείς δεν μιλάει δημόσια για αυτό.
Γιατί ακούνε μερικοί από εμάς και κάποιοι δεν το κάνουν ;
Γιατί μερικοί άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους που εκμεταλλεύονται ;
Υπάρχει μια γλώσσα πολύ παλαιότερη και βαθύτερη από τις λέξεις.
Είναι η γλώσσα του σώματος, το σώμα ενάντια στο σώμα, ο άνεμος στο χιόνι, η βροχή στα δέντρα, τα κύματα στα βράχια. Η γλώσσα των ονείρων, των χειρονομιών, των συμβόλων, των αναμνήσεων. Ξεχάσαμε αυτή τη γλώσσα. Δεν θυμόμαστε καν ότι υπάρχει.
Για να διατηρήσουμε τον τρόπο ζωής μας, πρέπει να λέμε ψέματα ο ένας στον άλλο και ειδικά στον εαυτό μας. Όταν επιτρέπουμε προφανείς αλήθειες να υπερισχύουν στίς άμυνές μας και να διεισδύσουν στη συνείδησή μας, αντιμετωπίζονται σαν τόσες πολλές χειροβομβίδες που κινούνται στο πάτωμα ενός απίθανου μακάβριου πάρτυ. Προσπαθούμε να παραμείνουμε εκτός κινδύνου, για να μην εκραγούν, να σπάσουν τις αυταπάτες μας και να μας αφήσουν γυμνούς μπροστά σε ό, τι κάναμε στον κόσμο και στους εαυτούς μας, μπροστά στους φτηνούς ανθρώπους που έχουμε γίνει. Αποφεύγουμε λοιπόν αυτές τις αλήθειες, αυτές τις καταφανείς αλήθειες, και συνεχίζουμε τον χορό της καταστροφής του κόσμου.
Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα παιδιά, όταν ήμουν νέος, άκουγα τον κόσμο να μιλάει. Τα αστέρια τραγουδούσαν. Οι πέτρες είχαν προτιμήσεις. Τα δέντρα είχαν κακές μέρες. Οι φρύνοι κρατούσαν ζωντανές συζητήσεις, καυχώντας για τα καλά ψάρια της ημέρας.
Οταν όμως οι ραδιοφωνικοί θόρυβοι,το σχολείο και άλλες μορφές κοινωνικοποίησης άρχισαν να παρεμβαίνουν στην αντίληψή μου για τον κινούμενο κόσμο για πολλά χρόνια σχεδόν πίστευα ότι μόνο οι άνθρωποι μιλούσαν. Το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που είχα βιώσει και αυτό που σχεδόν πίστευα με ενοχλεί βαθιά. Μόνο αργότερα άρχισα να αντιλαμβάνομαι τις προσωπικές, πολιτικές, κοινωνικές, οικολογικές και οικονομικές συνέπειες της ζωής σε ένα σιωπηλό κόσμο.

Ενώ λοιπόν ο οικολογικός ιστός του φυσικού κόσμου συρρικνώνεται γύρω μας, ίσως είναι καιρός να αρχίσουμε να μιλάμε για τους άφθαρτους και να ακούμε αυτό που θεωρήθηκε ανήκουστο.
---------

Comment désamorcer la bombe que l’oligarchie a posée et qu’elle continue à bourrer d’explosifs ?

Πρέπει να πιστέψουμε αυτό που γνωρίζουμε. Τι γνωρίζουμε ;
Οι ακραίες ανισότητες δεν είναι βιώσιμες.
Η κλιματική αλλαγή πρόκειται να επιδεινωθεί.
Η οικολογική κατάσταση απαιτεί ριζική αλλαγή.
Όλοι δεν μπορούν να ζήσουν στο ίδιο επίπεδο με τους πλούσιους, οι οποίοι πρέπει ή να αποδεχθούν τήν ενοχή τους ή να υποστούν υλική εξαθλίωση.
Η μετανάστευση, η οποία προκύπτει από την παγκοσμιοποίηση και τις ανισότητες καθώς και από την οικολογική υποβάθμιση, θα συνεχιστεί.
Είναι εύκολο να το παραδεχτεί κανείς με λόγια, αλλά δύσκολο νά τό συνειδητοποιήσει στήν πραγματικότητα,επειδή η άνεση εξακολουθεί να είναι πολύ υψηλή και το σύστημα συνεχίζει να λειτουργεί αποτελεσματικά, καταφέρνοντας να κρύψει τις τρύπες που πολλαπλασιάζονται στην καμπίνα του.
Όλες οι προειδοποιήσεις μας δεν έχουν καμία επίδραση στον πιλότο μας, τόσο ανίσχυροι συνεχίζουμε τις δραστηριότητές μας σαν να μην εχει συμβεί τίποτα.
Πρέπει να πιστέψουμε αυτό που γνωρίζουμε και να δράσουμε αναλόγως.
Το σύστημα ανάπτυξης μας οδηγείται σε μια διαστροφή: παραμένει διψασμένο για πόρους, αλλά κάθε προσπάθεια να ωθήσει το όριο του αντανακλάται στην επιδείνωση τών οικολογικών ζημιών.
Ο μόνος τρόπος επιβίωσης για τον καπιταλισμό είναι να καταστρέψει.

Υπάρχει κάτι εξαιρετικά συκλονιστικό στο γεγονός ότι οι άρχουσες τάξεις συνεχίζουν καί αυτές σαν να μην εχει συμβεί τίποτα. Πουθενά αναμεσά τους δεν υπάρχει σοβαρή επιθυμία να μειωθούν οι ανισότητες, να τεθεί το χαλινάρι στο λαιμό των χρηματοπιστωτικών αγορών, να κατευθυνθεί η οικονομία σε μια πραγματικά οικολογική κατεύθυνση.

Η προεκλογική εκστρατεία ήταν σε θέση να πραγματοποιηθεί για ένα ολόκληρο χρόνο χωρίς σχεδόν να αναφερθεί η κλιματική αλλαγή. Παντού, η "ανάπτυξη"και οι « διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις » παραμένουν το άλφα και ωμέγα της οικονομικής σκέψης.
Ο κόσμος του στις αρχές του 21 αιώνα πάσχει από τήν πιο χαζή άρχουσα τάξη στην ιστορία.
Η μόνη σχετική ερώτηση είναι: πώς να εκτονώσουμε τη βόμβα που έχει θέσει η ολιγαρχία και συνεχίζει να αναμιγνύει εκρηκτικά ;

Herve Kempf, Everything is ready for any empire, Seuil, p. 89

Το νερό είναι ιερό

Το νερό της Γης είναι το αίμα της Γης και στην τεράστια έκτασή της θα βρούμε το μόριο τού νερού που κάποτε έδωσε ζωή στα κύτταρα των προγόνων όλων των ειδών. Το νερό που πίνετε κάποτε έτρεξε στο αίμα ενός δεινόσαυρου, ή τό ήπιαν πλάσματα τής Προκάμπριας περιόδου ή ρίχτηκε στα ούρα ενός μαμούθ. Το νερό έχει χρησιμοποιήσει τη ζωή όλων των ζωντανών πραγμάτων ως μέρος του κυκλοφορικού συστήματός του. Κυκλοφορεί στη γη και στην ατμόσφαιρα, στους παγετώνες και στα σώματα όλων των ζωντανών οργανισμών. Είναι ο δεσμός που διατηρεί όλα τα είδη μαζί και συνδέεται στενά και για πάντα. Έτσι, το νερό είναι ιερό.
Ο αέρας που αναπνέουμε έχει περάσει από αμέτρητα ζωντανά αναπνευστικά συστήματα και έχει σταθεροποιηθεί χημικά από φυτά και ζώα. Χωρίς τις ζωές που πέρασαν, δεν θα υπήρχε αέρας για να αναπνεύσουμε. Τα αέρια που χρειάζονται για τη ζωή αναδύονται από την αναπνοή όλων των ζωντανών οργανισμών.
Η ζωή όλων των προηγούμενων οργανισμών έχει θρέψει την ατμόσφαιρα. Έτσι, ο αέρας είναι ιερός. Επειδή το χώμα, το νερό και ο αέρας είναι ιερά μέσω τής συμβολής όλων των προηγούμενων ζωών, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το παρελθόν είναι ιερό και επομένως η μνήμη των προγόνων μας είναι ιερή. Η ζωή μας στο παρόν πρέπει να είναι ιερή σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς τού μέλλοντος. Ωστόσο, στη σφαίρα της ανθρωπότητας, η συμβολή των ανθρώπων του παρόντος θα είναι ένα καλό μάθημα για να φανεί ότι οι φυσικοί άνθρωποι δεν πρέπει να αποχωρούν τυφλά από το μονοπάτι της φύσης.
Αν το είδος μας επιζήσει, θα ενσωματώσουμε το μάθημα. Για όσους ζουν στο παρόν, ο μόνος τρόπος να προβληματιστούμε για το μέλλον είναι να το κάνουμε μέσα από συναισθήματα αγάπης. Αγάπη για τα παιδιά μας, τα παιδιά των παιδιών μας και τα παιδιά τους στο άπειρο ή στο τέλος του είδους μας και πέρα από αυτό, μέχρι το τέλος τής Γης.

Κείμενο: Paul Watson, Δυνάμεις της Γης (Actes Sud, 77).

Είναι γεγονός

Αυτά είναι τα κυνικά γεγονότα: ο πλανήτης μας πεθαίνει.
Για να πούμε την αλήθεια, είναι σχισμένος και κομμένος.
Είμαστε στην άκρη μιας απόλυτης βιοτικής κατάρρευσης. Υπάρχουν τμήματα της Κίνας όπου δεν υπάρχουν φυτά ανθοφορίας. Επειδή όλοι οι επικονιαστές είναι νεκροί. Αυτό σημαίνει, πεντακόσια εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης πάνε χαμένα-καπούτ !
Μια απόλυτη βιοτική κατάρρευση. Δεν έχουμε πλέον υγιή γη, και δεν έχουμε χρόνο.
Και η καταστροφική αλλαγή του κλίματος έχει ήδη αρχίσει.
Πρέπει να σκεφτούμε πραγματικά τον εαυτό μας ως ένα σοβαρό κίνημα αντίστασης. Γιατί είμαστε σέ πόλεμο. Ξέρω ότι συμβαίνει εδώ και δέκα χιλιάδες χρόνια και αυτό είναι μέρος της καθημερινής μας ζωής. Τα φώτα λειτουργούν, τα ντουλάπια είναι γεμάτα, αλλά είναι πραγματικά ένας πόλεμος. Και αν υπάρχει κάποιος που έχει απομείνει στη Γη σε έναν αιώνα για να κοιτάξει πίσω, αυτός ή αυτή θα ρωτήσει: « Τι στό διάολο συνέβαινε μέσα τους καί δέν έκαναν τίποτα , γιατί δεν είχαν αγωνιστεί μέ τα νύχια καί τά δόντια , ενώ ο μόνος πλανήτης μας πέθαινε ; "
Αυτή η αγάπη γιά τόν πλανήτη πρέπει να μας οδηγήσει στη δράση.

Κείμενο: Ivy Keith, στην : Οικολογική Αντίσταση (δωρεάν έκδοση, 76).

Υπάρχει ζήτημα αντεπίθεσης

Τι παίρνετε αναμειγνύοντας δύο έθνη-κράτη, μια μεγάλη εταιρεία, σαράντα τόνους δηλητηρίων και τουλάχιστον οκτώ χιλιάδες νεκρούς ανθρώπους ;
Συνταξιοδότηση με πλήρη αμοιβή και παροχές.
Αυτό συνέβη με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Union Carbide, υπεύθυνο για τη σφαγή τού Bhopal.
Τι λέτε κάποιον που συνωμοτεί για να απλώσει δηλητήριο στο μετρό του Τόκιο ; Τον αποκαλείς τρομοκράτη και τον βάζεις στη φυλακή για μιά ζωή. Τι λέτε κάποιον που συνωμοτεί για να απλώσει δηλητήριο στον αμερικανικό υδροφόρο ορίζοντα ; Τον αποκαλείς Ντικ Τσένι.
Ο γεωργός Jean-Pierre Simon, ο οποίος δάνεισε το τρακτέρ του στους αντιπάλους τής πυρηνικής χωματερής στο Bure τής Γαλλίας, καταδικάστηκε σε δύο μήνες αναστολής φυλάκισης και έξι χρόνια επιτήρησης .
Οι πλούσιοι υπόκεινται στο ίδιο νομικό σύστημα με εσάς και εμένα ; Σε μια αίθουσα του δικαστηρίου, η γήινη ζωή έχει το ίδιο βάρος με μια πολυεθνική ; Όλοι γνωρίζουμε τις απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις. Και γνωρίζουμε πολύ καλά, στις καρδιές μας, αν όχι στο κεφάλι μας, ότι αυτός ο πολιτισμός δεν θα μεταμορφωθεί ποτέ οικειοθελώς. Εάν ενδιαφέρεστε για τη ζωή σε αυτόν τον πλανήτη και αν νομίζετε ότι αυτός ο πολιτισμός δεν θα το καταστρέψει εθελοντικά, πώς επηρεάζει τις μεθόδους αντίστασής σας ; Οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε γιατί οι περισσότεροι από εμάς δεν μιλάνε γι 'αυτό.
Μια αλλαγή τακτικής πρέπει να γίνει εάν θέλουμε να οικοδομήσουμε αποτελεσματική αντίσταση. Πρόκειται για την παρεμβολή του σώματός μας και της ζωής μας ανάμεσα στο βιομηχανικό σύστημα και σε όλη τη ζωή στον πλανήτη. Υπάρχει ζήτημα αντεπίθεσης.

Εκείνοι που θα έρθουν μετά από μας, θά κληρονομήσουν ότι παραμείνει από τον κόσμο όταν ο πολιτισμός αυτός σταματήσει - είτε ως αποτέλεσμα πετρελαϊκής κορύφωσης, οικονομικής ή οικολογικής κατάρρευσης, ή χάρη στις προσπάθειες γυναικών και ανδρών ενωμένους με την ίδια αντίσταση - θα κρίνουμε ανάλογα με την υγεία της γης τό τι τους αφήνουμε. Θα ζήσουν όπως εσείς και εγώ έχω ζήσει, καί τις προσπάθειες που θα δώσουμε. Δεν θα έχουν καμία σχέση με τη βία μας ή τη μη βία. Θα έχουν μόνο κροκοδείλια δάκρυα νά ρίξουν όπως καί μείς κάνουμε γιά τη δολοφονία του πλανήτη. Θα πρέπει να γνωρίζουν μόνο αν γνωρίζαμε ή όχι τι συμβαίνει. Θα πρέπει απλώς να απολογούνται καί αυτοί επειδή δεν ενεργούν.
Αυτοί που έρχονται μετά από μας δεν θα έχουν καμία σχέση με την απλότητα της ζωής που είχαμε. Δεν θα έχουν καμία σχέση με την ειλικρίνεια των προθέσεων μας ή των πράξεών μας.
Θα χρειαστεί να ψηφίσουν ή να μην ψηφίσουν. Θα φτιάξουν καί αυτοί μόνο βιβλία που έχουμε γράψει για το θέμα. Δεν θα έχουν καμία σχέση με τη συμπόνια καί ανοχή που δείξαμε για τους διευθύνοντες συμβούλους και τους πολιτικούς που βρίσκονται στην κορυφή αυτής της θανατηφόρας οικονομίας.
Θα θέλουν μόνο να ξέρουν αν μπορούν να αναπνεύσουν τον αέρα και να πιουν το νερό.

Κείμενο: Derrick Jensen, στην : Ecology Resistance


Pour un éco-guerrier, un séquoia est plus sacré qu’une icône religieuse

Η ανθρωποκεντρική κουλτούρα έχει διδάξει στους περισσότερους από εμάς να θεωρούν τις πεποιθήσεις μας ιερές. Έτσι, θεωρείται βλάσφημο να φτύνουμε στη Μαύρη Πέτρα της Μέκκας, να καταστρέψουμε το Τείχος Θλίψης στην Ιερουσαλήμ ή να βεβηλώσουμε ένα άγαλμα στο Βατικανό. Εάν κάποιος έκανε κάτι, η μοίρα του θα επιλυθεί γρήγορα και βίαια και μέρος τής ανθρωποκεντρικής κοινωνίας θα επικροτούσε την τιμωρία του.
Ωστόσο, όταν υλοτόμοι επιτεθούν στην ιερότητα τού ότι ό, τι έχει απομείνει από τα δάση Redwood στην Καλιφόρνια, όταν υποβαθμίζουν τις καθεδρικούς ναούς του φυσικού κόσμου, το περιβαλλοντικό κίνημα μπορεί μόνο να αντιδράσει μόνο μέ αναφορές, εγγραφες επιστολές ή στέλνοντας σημάδια διαμαρτυρίας.
Εάν, κατά τη γνώμη μας, τα δάση είναι ιερά, τότε πρέπει να θεωρήσουμε την καταστροφή τους ως βλάσφημη και η περίπτωση των καταστρεπτικών παρεμβάσεων πρέπει να επιλυθεί εξίσου γρήγορα και βίαια...
Για έναν οικολογο πολεμιστή, ένα δάσος σάν τό Redwood είναι πιο ιερό από μια θρησκευτική εικόνα, ένα είδος πουλιού ή πεταλούδας είναι πιο πολύτιμο από τα διαμάντια του στέμματος ενός έθνους και την επιβίωση ενός είδους κάκτου είναι πιο σημαντικό από τη συντήρηση ανθρωπογενών μνημείων, όπως οι πυραμίδες.
Οι εχθροί της Γης μπορούν να νικηθούν μόνο από μια αντισταση που χρησιμοποιεί πιο αποτελεσματικές στρατηγικές και τακτικές. Χάρη σε αυτά, η ψηφιακή υπεροχή και η τεχνολογία τους μπορούν πάντα να ξεπεραστούν.
Στην ανθρωποκεντρική κοινωνία, όσοι ισχυρίζονται ότι καταστρέφονται οι ανθρώπινες δημιουργίες ή τις καταστρέφουν, κρίνονται πάντα σκληρά. Εάν χρησιμοποιείτε την τεχνική του οικολογικού σαμποτάζ σε μιά μπουλντόζα, θα σας πούν βανδαλο.Δεθείτε σέ ένα δέντρο γιά τό προστατέψτε, θα ονομαστείτε τρομοκράτης. Απελευθερώστε ένα κογιότ από μια παγίδα, θά σάς πούνε κλέφτη.
Ωστόσο, αν οι άνθρωποι καταστρέψουν τα θαύματα της δημιουργίας, την ομορφιά του φυσικού κόσμου, η ανθρωποκεντρική κοινωνία ονομάζει αυτούς τούς ανθρώπους "υλοτόμους, ανθρακωρύχους, προγραμματιστές, μηχανικούς και επιχειρηματίες".

Κείμενο: Paul Watson, Δυνάμεις της Γης (Actes Sud, 66).


Nous ne sommes pas ennemis mutuels, nous sommes une seule et grande famille humaine

Οι δεσμοί της φύσης έχουν καταστραφεί από την πιο αλαζονική, τυφλή και Ανόητη παρωδία της οικονομικής προόδου και της οικονομικής ανάπτυξης,ένας από τους δείκτες που ελέγχουν τα πάντα είναι ένας αριθμός που ονομάζεται ΑΕΠ,όλα αυτά τα μέτρα πού επιβάλει είναι μόνο αυτά που μετατρέπονται σε εμπορεύματα , δεν μετράει κυριολεκτικά την ανάπτυξη, την ανάπτυξη της ζωής, την ανάπτυξη των παιδιών μας, την ανάπτυξη του δάσους, την ανάπτυξη της βιοποικιλότητας, την ανάπτυξη των τροφίμων, των φυτών, των κοινοτήτων και της ελευθερίας. Μετράει μόνο ένα πράγμα: πώς να εμπορευτεί τη φύση και την κοινωνία. Όσο περισσότερο καταστρέφετε τον πλανήτη, τόσο περισσότερο καταστρέφετε την κοινωνία, τόσο περισσότερο αυξάνεται το ΑΕΠ σας . Καταλαβετέ το !
Τριάντα χρόνια από την καταστροφή του Μποπάλ, όταν συνέβη, αναρωτήθηκα γιατί η γεωργία μας λειτουργεί σαν να ήταν σέ πόλεμο ;
Θεωρείται ότι καμία από τις χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται στη γεωργία δεν διαρρέει σε τρόφιμα, αλλά αυτό δεν ισχύει. Στο καλαμπόκι έχουν βρεθεί ίχνη γλυφοσάτης. Η γλυφοσάτη σκοτώνει ωφέλιμα θρεπτικά συστατικά για το έδαφος. Σκοτώνει βασικά βακτήρια στα έντερά μας ,συνδυάζει τα ανόργανα στοιχεία, εμποδίζοντας έτσι την εκτέλεση των λειτουργιών για τις οποίες έχουν σχεδιαστεί, ιδίως των λειτουργιών του εγκεφάλου. Ως αποτέλεσμα, υπάρχει μια έκρηξη στον αριθμό των εντερικών ασθενειών. Ο αυτισμός έχει εξαπλωθεί τόσο γρήγορα που, σύμφωνα με το Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών, τα μισά αμερικανικά παιδιά θα είναι αυτιστικά μέχρι το 2050. Τά μισά ! Η καμπύλη στο γράφημα ανεβαίνει ταχύτατα. Τα ελάχιστα πράγματα που πρέπει να κάνει μια κοινωνία σε αυτές τις συνθήκες, όταν αυτή η καμπύλη είναι τόσο απότομη, θα ήταν να ερευνήσουμε, να κάνουμε περισσότερη έρευνα. Όμως οι εταιρίες χρησιμοποιούνται τόσο πολύ για να κερδίσουν με κάθε τιμημα που όχι μόνο καταστρέφουν τη βιοποικιλότητα του πλανήτη, αλλά προσπαθούν να σιωπήσουν τη γνώση και την επιστήμη.
Βρισκόμαστε στο 75 % της παγκόσμιας καταστροφής, που μετράται ως απώλεια βιοποικιλότητας, υποβάθμιση του εδάφους, εξάντληση του νερού και ρύπανση που παράγεται από τη γεωργική βιομηχανία. Δεν μπορείτε να φτιάξετε φαγητό σε έναν νεκρό πλανήτη ή να κάνετε επιχειρήσεις εκεί, αλλά δεν το καταλαβαίνουν. Αυτό είναι προφανές, αλλά δεν το καταλαβαίνουν για δύο λόγους: είναι τυφλοί στη βιοποικιλότητα και τυφλώνονται από την εξουσία, τόσο πολύ ώστε κάθε φορά που ενεργοποιείται μια διαταραχή τού οικοσυστήματος ή του γεωργικού συστήματος ή μιά κοινωνική αναταραχή, διαχειρίζονται αυτή την αναταραχή μέ στρατιωτική καί αστυνομική αντίδραση.

Υπάρχει πάντα η παλιά καλή λύση γιά αυτούς : Βόμβα. Αυτή είναι ακριβώς η ίδια κατάσταση με τα παράσιτα. Τα έντομα δεν είναι παράσιτα, αλλά αν τα ορίσετε με αυτόν τον τρόπο και αν η μόνη συμπεριφορά που ξέρετε για αυτούς είναι η εξόντωση, τότε θα τα εξοντώσετε. Και θα προκύψει μια επιστροφή στη δύναμη εκείνων που προσπαθήσατε να εξοντώσετε -γιατί είναι έξυπνα καί, αγαπούν τη ζωή τους. Αλλά δεν θέλουν να εξοντωθούν, είτε πρόκειται για έντομα, φυτά ή ανθρώπους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Samuel Huntington έκανε λάθος όταν είπε στο The Clash of Civilizations : " Θα γνωρίζετε μόνο ποιοι είσαστε όταν ξέρετε ποιον μισείτε. "
Ξέρω ποιος είμαι επειδή ξέρω τι μου αρέσει. Αγαπώ το Dehradun, τον τόπο όπου γεννήθηκα και όπου πάω πίσω. Αγαπώ τον γιο μου, την οικογένειά μου, την κοινότητά μου, αγαπώ όλους και αυτή η αγάπη μου λέει ποιος είμαι. Καθώς η "βιωσιμότητα" προέρχεται από τον πόλεμο στην ποικιλομορφία, όλοι οι πόλεμοι τής εποχής μας εξέρχονται από τη μισαλλοδοξία στην ποικιλομορφία, την αδυναμία μας να ζήσουμε στην ποικιλομορφία και να την γιορτάσουμε. Ο ρόλος μας είναι να επαινέσουμε την ποικιλομορφία, πέρα από τους αγώνες, τα φύλα, τις κοινωνικές τάξεις, τις θρησκείες. Δεν είμαστε αμοιβαίοι εχθροί, είμαστε μόνο μία ανθρώπινη οικογένεια. Είμαστε ακόμα περισσότερο από αυτό: είμαστε η μόνη γη."

Vandana Shiva, στην : Ecology Resistance (Ελεύθερες εκδόσεις, τόμος 1, σ. 82).

Ένας κόσμος χωρίς σκουλήκια ή χωρίς μια χούφτα είδη βακτηρίων θα ήταν ένας κόσμος χωρίς άντρες

Όπως και σε οποιοδήποτε διαστημικό σκάφος, η Γη φέρνει πλήρωμα και επιβάτες.

Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

Η βαριά βιομηχανία... των γκαρσονιών της Ευρώπης

"H Οικολογία οφείλει να αντιτάξει και να αντιπροτείνει ένα τουριστικό μοντέλο ήπιο και πράσινο, προσαρμοσμένο στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και στις ξεχωριστές ανάγκες κάθε περιφέρειας, δρυμού και νησιού και στην ιδιαίτερη φυσιογνωμία του κάθε τόπου"
του Θάνου Γιαννούδη*

Με τις ενδιάμεσες εποχές να έχουν σχεδόν καταργηθεί, φαίνεται πως από τον Απρίλη έχουμε ουσιαστικά εισέλθει στο καλοκαίρι, ένα καλοκαίρι στο τέλος του οποίου διαφημίζεται από το success story της Κυβέρνησης ότι βγαίνουμε από τα Μνημόνια (με την εποπτεία και τις επιπτώσεις τους να μας κατατρέχουν για δεκαετίες ακόμα, αλλά αυτό κανένας δεν το αναφέρει εντέχνως). 

Όσο το καλοκαίρι πλησιάζει, λοιπόν, παρατηρούμε όπως και κάθε χρονιά να πληθαίνουν τα μεγάλα λόγια περί της τουριστικής ''βαριάς βιομηχανίας'' της Ελλάδας που ''είναι σε θέση να μας βγάλει από την κρίση'' και ''στην οποία κυρίως αξίζει να επενδύσουμε''. 

Δεν είναι της παρούσης σε καμία περίπτωση η κριτική στον τουρισμό ως νεωτερικό φαινόμενο αποσπασματικότητας και φυγής, εκείνο όμως που σίγουρα αξίζει να τεθεί στο τραπέζι είναι οι επιπτώσεις του σχεδιαζόμενου μαζικού τουρισμού τόσο στο περιβάλλον όσο και στις εργασιακές σχέσεις.

Για ποια ''βαριά βιομηχανία'' άραγε μιλάμε; 

Αυτή του ξεπουλήματος παραλιών μέσω ΤΑΙΠΕΔ, της ανάπτυξης σε περιοχές ΝΑTURA, των μεγάλων και πολυτελών ξενοδοχειακών μονάδων που παραχαράσσουν το φυσικό τοπίο σε ακτές, ακρογιαλιές και πρόποδες βουνών; 

Αυτή των σχεδίων αλλοίωσης κοιλάδων για εγχειρήματα τύπου γκολφ στην Κρήτη, αυτή του ξεπουλήματος τύπου Ίου, αυτή του Ερημίτη στην Κέρκυρα, τη σχεδιαζόμενη στη Σύρο ή τους ουρανοξύστες στο Ελληνικό; 

Μιλάμε για τη ''βιομηχανία'' που εκμηδενίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της κάθε περιοχής και τα ισοπεδώνει όλα σε ένα οικοδόμημα η ζωή στο οποίο μπορεί να είναι η ίδια είτε βρίσκεται στο Αιγαίο είτε στη Βόννη είτε στη Νέα Υόρκη; Αυτή των φαραωνικών κρουαζιερόπλοιων-καζίνο που σκιάζουν στο διάβα τους και καταλαμβάνουν το μισό λιμάνι; 

Πάμε, δυστυχώς, και πάλι στο δόγμα της ''ανάπτυξης για την ανάπτυξη'' που μας οδήγησε στην κρίση και νομοτελειακά θα μας ξαναοδηγήσει σ' αυτή.

Οι συνθήκες, τώρα, των εργαζομένων (των επονομαζόμενων περιπαικτικά ακόμα και ως ''γκαρσονιών της Ευρώπης'' σε μια χώρα-δορυφόρο που λειτουργεί ως το εξοχικό των μεγάλων δυνάμεων του Βορρά που ορίζουν το παιχνίδι), παρά τις φιλότιμες προσπάθειες αρκετών ανθρώπων στον τομέα, γίνονται ολοένα και πιο απάνθρωπες. 

Εκατοντάδες είναι τα περιστατικά νέων υπαλλήλων που αγωνίζονται να ξεφύγουν από την ανεργία και τίθενται ενώπιον εκβιασμών για πολύωρη, ορισμένες φορές και πλήρως ανασφάλιστη εργασία, άλλες φορές 7 ημερών την εβδομάδα χωρίς ρεπό για τους θερινούς μήνες, χωρίς να πληρώνονται τις υπερωρίες, με μια τρώγλη για διαμονή χωρίς τα στοιχειώδη, σε συνθήκες καύσωνα που πιο πολύ θυμίζουν γαλέρα ή εμπλοκή σε στρατιωτική θητεία. 

Και παράλληλα ο πάντα υπαρκτός φόβος για τις ''άκρες'' των μεγαλοκαρχαριών ντόπιων και ξένων συμφερόντων στην Επιθεώρηση Εργασίας ώστε να προχωρήσουν όλοι σε καταγγελία, λες και τα Μνημόνια θα έσβηναν με το μαγικό ραβδάκι τις πρακτικές διαπλοκής κι αδιαφάνειας που λυμαίνονταν την Ελλάδα για αιώνες. Αλλά, όπως φαίνεται, κάθε ''success story'' οφείλει να έχει και τα αφανή θύματα πάνω στα οποία πατά για να χτιστεί.

Μπροστά στην υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυρίαρχη καπιταλιστική αφήγηση και στους ακόμα χειρότερους νεοφιλελεύθερους τύπου Μητσοτάκη που κρυφοκοιτάζουν σαν το κοράκι στη γωνία, η Οικολογία οφείλει να αντιτάξει και να αντιπροτείνει ένα τουριστικό μοντέλο ήπιο και πράσινο, προσαρμοσμένο στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και στις ξεχωριστές ανάγκες κάθε περιφέρειας, δρυμού και νησιού και στην ιδιαίτερη φυσιογνωμία του κάθε τόπου. 

Χωρίς φαραωνικά και μεγαλεπήβολα οικοδομήματα του μπετόν αλλά με μικρές, συνεταιριστικές μονάδες ξενοδοχείων κι εστίασης, χωρίς ανάπτυξη σε βάρος του οικοσυστήματος αλλά με έμφαση στην αυτόνομη παραγωγή καθαρής ενέργειας και στην ανακύκλωση και κομποστοποίηση προϊόντων και φαγητού αντίστοιχα, χωρίς τις συνθήκες δουλείας για τους εργαζομένους αλλά με πλήρη τήρηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και με ουσιαστική τιμωρία των παραβατών. 

Θεωρητικά, η Οικολογία θα έπρεπε ήδη να αγωνίζεται για να εφαρμόσει και κάποια από τα παραπάνω μιας και συμμετέχει στην Κυβέρνηση, φαίνεται όμως πως η πρόσδεση στην κυρίαρχη αφήγηση δεν έχει αλλοιώσει δυστυχώς μόνο το ΣΥΡΙΖΑ...


*μέλος Δικτύου Ριζοσπαστικής Οικολογίας, Οικολογικού Δικτύου



Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Πρόσφυγες και χρυσός #καναδικές εξορυκτικές εταιρείες και αποικιοκρατία


του Yves Engler*

Αν πάρεις τους ορυκτούς πόρους μιας χώρας έχεις ηθική υποχρέωση να δεχτείς και τους ανθρώπους της;
Την Κυριακή περίπου 40 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω από ένα σταθμό του μετρό στο Μόντρεαλ για να διαδηλώσουν ενάντια στις απελάσεις προς την Γουινέα. Οι διαδηλωτές ζητούσαν από τον πρωθυπουργό Justin Trudeau να σταθεί στο ύψος της «Καλώς ήρθατε στο Καναδά1» ρητορικής του και να επιτρέψει στους αιτούντες άσυλο πολίτες της μικρής χώρας της δυτικής Αφρικής να παραμείνουν στο Καναδά.
Μετά από μια de facto αναστολή απελάσεων μεταξύ 2013 και 2016, αιτήσεις ασύλου ανθρώπων από την Γουινέα απορρίπτονται μαζικά από το Δεκέμβριο. Σύμφωνα με την Επιτροπή για Προσφυγές και Μετανάστες, σε 10 άτομα από την Γουινέα απορρίφθηκαν οι αιτήσεις ασύλου τους από τις 30 Ιουνίου. Εξήντα τρεις ακόμη από την εξαθλιωμένη χώρα είναι σε αναμονή εξέτασης του αιτήματος.
Οι οργανωτές της συγκέντρωσης, ανέφεραν την εκμετάλλευση από τις επιχειρήσεις του Καναδά του πλούσιου σε ορυκτά κράτος ως επιχείρημα γιατί πρέπει να επιτραπεί η παραμονή στους αιτούντες άσυλο. Φυσικά έχει συνεισφέρει αυτή εδώ η χώρα, με μια σειρά από τρόπους, στην εξαθλίωση που οδηγεί τους κατοίκους της Γουινέας να αναζητήσουν καλύτερη ζωή αλλού.
Μια δεκαριά καναδικές εταιρείες2 εξόρυξης λειτουργούν στη μικρή χώρα της Δυτικής Αφρικής και για την ενίσχυση της θέσης τους η Οττάβα, υπέγραψε Διεθνή Επενδυτική Συμφωνία με την Γουινέα το 20153. Τουλάχιστον δύο καναδικές εταιρείες εξόρυξης έχουν προκαλέσει σημαντικές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεων στη Γουινέα.
Όσοι ζουν κοντά στο ορυχείο της SEMAFO στο Κινιέρο, έγραφε το Guinea News το 2014, πίστευαν πως «η καναδική εταιρεία έφερε περισσότερα δεινά από οφέλη». Το 2008 ο στρατός σκότωσε τρεις μικρορύχους σε μια προσπάθεια να τους διώξει από το ορυχείο της εταιρείας στην νοτιοανατολική Γουινέα. Η υπηρεσία του BBC για την Αφρική ανέφερε πως «οι στρατιώτες πυροβόλησαν μια γυναίκα από κοντινή απόσταση, έκαψαν ένα μωρό και στον πανικό μια άλλη γυναίκα με το μωρό της έπεσαν σε ένα φρεάτιο εξόρυξης χρυσού και ένας άνδρας τραυματίστηκε θανάσιμα στη προσπάθεια του να φύγει μακριά από τους στρατιώτες». Θεωρώντας υπεύθυνη την εταιρεία από το Μόντρεαλ για τους σκοτωμούς, οι ντόπιοι κατέστρεψαν τον εξοπλισμό της.
Τον Σεπτέμβριο του 2011 ξέσπασαν ξανά διαδηλώσεις μετά την μη πρόσληψη ντόπιων νέων στο ορυχείο και την κατάργηση μιας επιτροπής που επένδυε χρήματα για την ανάπτυξη της τοπικής κοινότητας. Οι διαδηλωτές  επιτέθηκαν στις εγκαταστάσεις της SEMAFO, προκαλώντας ζημιές εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων4. Μερικοί επιτέθηκαν και σε λεωφορείο που μετέφερε υπαλλήλους της εταιρείας, ωθώντας τις αρχές να στείλουν όλους τους αλλοδαπούς εργαζόμενους στο Μπαμόκο στο γειτονικό Μάλι.
Το 2014 η Comité Technique de Revue des Titres et Conventions Miniers της Γουινέας κατέληξε πως η εταιρεία από το Μόντρεαλ έχει αποφύγει την πληρωμή 9,6 εκατομμυρίων δολαρίων σε φόρους. Η Τεχνική Επιτροπή ανακάλυψε επίσης πως η εταιρεία «δεν παρουσίασε λεπτομερείς μελέτες βιωσιμότητας» και δεν ήταν «σε συμφωνία με τους νέους κανόνες του μεταλλευτικού κώδικα του 2011». Η Τεχνική Επιτροπή πρότεινε να επιβληθεί πρόστιμο στην SEMAFO και την αφαίρεση των μεταλλευτικών δικαιωμάτων της στη χώρα. Αργότερα εκείνη τη χρονιά η SEMAFO πούλησε το ορυχείο στο Κινιέρο.
Τα καναδικά εξορυκτικά συμφέροντα στη χώρα χρονολογούνται από την περίοδο της αποικιοκρατίας. Το 1916 η Alcan με έδρα το Μόντρεαλ άρχισε να εξερευνά στην Γουινέα και περίπου δέκα χρόνια αργότερα άρχισε εργασίες μέσω μιας γαλλικής θυγατρικής. Το 1938 η Alcan έθεσε σε λειτουργία ένα ορυχείο βωξίτη στη νήσο Ταμάρα στο σύμπλεγμα των Νησιών Λος. (Το 1904 το Λονδίνο έδωσε το νησί και κάποιες άλλες αφρικανικές περιοχές στη Γαλλία σε αντάλλαγμα για την παραίτηση της από τα αλιευτικά δικαιώματα στη νησί της Νέας Γης και το ηπειρωτικό εμπόριο  μπακαλιάρου5). Για την κατασκευή μιας προβλήτας στο νησί, κοντά στην ακτή του Κονακρί, η καναδική εταιρεία στράφηκε στο αποικιακό ποινικό σύστημα, με τους περισσότερους από τους 170 που αναγκάστηκαν να εργαστούν  να προέρχονται από την τοπική φυλακή.
Δεκαπέντε χρόνια αργότερα η Alcan άνοιξαν ένα σύγχρονο εργοστάσιο στο νησί για να εφοδιάζει τα χυτήρια της στο Κεμπέκ. Στο βιβλίο Le Mines et la Recherche Miniére en Afrique Occidentale Française περιγράφει το νησί, στην αρχή της παραγωγής το 1951, λίγο έξω από την ακτή της Γουινέας ως «ένα καναδικό θύλακα». Η Alcan απασχόλησε περίπου 1200 εργάτες για την κατασκευή του εργοστασίου, με τους Αφρικανούς εργάτες να πληρώνονται 1200 φράγκα (20 δολάρια Καναδά) το μήνα.
Το 1953 ο διευθυντής των ορυχείων της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής παραχώρησε στην Alcan αποκλειστικά δικαιώματα έρευνας σε περισσότερα από 2000 τετραγωνικά χιλιόμετρα περιοχής στη Δυτική Γουινέα. Η εταιρεία ανακάλυψε ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα βωξίτη στο κόσμο στην περιοχή του Μποκέ. Κατά την διάρκεια επίσκεψης στις αποικίες της Γαλλίας στην Δυτική Αφρική, ο Καναδός πρέσβης στη Γαλλία, Jean Désy επιθεώρησε το υπό δημιουργία ορυχείο στο Μποκέ.
Μετά την ανεξαρτησία της Γουινέας το 1958 το έργο στο Μποκέ έγινε σημείο προστριβών. Τον Ιανουάριο του 1961 οι εργαζόμενοι προχώρησαν σε απεργία μιας εβδομάδας απαιτώντας την απόλυση περίπου δέκα λευκών διευθυντών. Αργότερα την ίδια χρονιά το ορυχείο εθνικοποιήθηκε. Η Bonnie K. Campbell στο Negotiating the Bauxite/Aluminium Sector under Narrowing Constraints σημειώνει, «το Νοέμβριο του 1961, η κυβέρνηση πήρε την κυριότητα των ορυχείων στο Μποκέ και την Κάσσα λόγω της αποτυχίας της ιδιωτικής εταιρείας Les Bauxites du Midi (100% θυγατρική της Alcan) να τηρήσει τη συμφωνία για την μετατροπή εκεί του βωξίτη σε αλουμίνα ως το 1964». Όταν η κυβέρνηση ακύρωσε το συμβόλαιο της, η Alcan μετέφερε παρανόμως φυγάδευσε εταιρικά έγγραφα έξω από τη Γουινέα.
Η Alcan (πλέον Rio Tinto Alcan) διατηρεί μια παρουσία στη χώρα με τα μεγαλύτερα αποθέματα βωξίτη στο κόσμο. Ενώ η Γουινέα έχει εξορύξει σημαντικές ποσότητες από το ορυκτό, αυτό έχει μετατραπεί σε αλουμίνιο αλλού6.
Αν και δεν εξορύσσεται βωξίτης στον Καναδά, η χώρα είναι εδώ και πολλά χρόνια ανάμεσα στους μεγαλύτερους παραγωγούς του πολύτιμου μετάλλου7. Εξαρτημένα από την φτηνή ηλεκτρική ενέργεια από φράγματα χτισμένα σε γη ιθαγενών, τα χυτήρια του Κεμπέκ έχουν λιώσει σημαντικές ποσότητες βωξίτη από τη Γουινέα8. Ο διαχωρισμός βωξίτη/αλουμίνιο και εξόρυξη/παραγωγή, παραδοσιακά αντανακλά μια ακραία ιεραρχική παγκόσμια οικονομία – διαμορφωμένη από το διατλαντικό δουλεμπόριο, την Ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, δομική προσαρμογή κλπ. – στην οποία οι φτωχοί παρέχουν τα ορυκτά και αυτοί στη κορυφή προσθέτουν την προστιθέμενη αξία.
Η εκμετάλλευση των πόρων της Γουινέας με αυτό το τρόπο ξεκάθαρα ωφέλησε τις καναδικές εταιρείες και δημιούργησε δουλειές σε αυτή τη χώρα παρά στο μέρος που έγινε η εξόρυξη του βωξίτη.
Για αυτό η απάντηση στην ερώτηση στην αρχή του άρθρου είναι ναι. Ο ρόλος της Οττάβα στη διαμόρφωση του ιεραρχικού διεθνούς οικονομικού συστήματος και η απόσπαση των φυσικών πόρων της Γουινέας, αποτελούν παράγοντες που οφείλουν και πρέπει να συνυπολογίζονται στην εξέταση κάθε αιτήματος ατόμου από την Γουινέα για άσυλο στη χώρα.

  1. http://montrealgazette.com/news/local-news/guineans-to-hold-protest-in-montreal-sunday-against-deportations
  2. http://www.rncan.gc.ca/mines-materiaux/publications/15407
  3. http://investmentpolicyhub.unctad.org/IIA/mappedContent/treaty/3578
  4. http://www.reuters.com/article/guinea-semafo/semafo-says-guinea-mine-equipment-destroyed-in-attack-idUSL5E7KL5XR20110921
  5. https://journals.lib.unb.ca/index.php/Acadiensis/article/viewFile/12022/12866
  6. http://www.dw.com/en/who-owns-guineas-bauxite/a-16419462
  7. https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_aluminium_production
  8. http://www.lapresse.ca/international/afrique/200810/20/01-30944-rio-tinto-alcan-bienfait-ou-malediction-pour-la-guinee.php

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Znet. Ο Yves Engler είναι συγγραφέας και ακτιβιστής που ζει στο Μόντρεαλ. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. 
πηγή null



Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Συνάντηση Οικολόγων Πράσινων και Κινημάτων Κατά της Εξόρυξης Πετρελαίων στην Ήπειρο, σήμερα στα Γιάννενα


Στο τελευταίο αρκούντως δραματικό συνέδριο των Οικολόγων Πράσινων (αποχώρησε το μισό κόμμα και τα τελευταία ιστορικά στελέχη του) όσοι/ες έμειναν, εξέδωσαν το παρακάτω ψήφισμα. Δεν ξεχνάμε ότι οι ΟΠ παραμένουν συγκυβερνήτες της χώρας με ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, με δυο βουλευτές, άρα μπορούν ακόμη έστω και για λόγους υστεροφημίας να στηρίξουν το κίνημα κατά της εξόρυξης πετρελαίων στην Ήπειρο και αλλού. Κι αυτό κάνουν ήδη με την σημερινή τους, συνάντηση στην Ήπειρο, με τα κινήματα κατά της εξόρυξης και τους κοινωνικούς οικολόγους, έχοντας καλέσει και τους ευρωπαίους Πράσινους να διεθνοποιήσουν το ζήτημα. Κάθε δύναμη που προστίθεται στο κίνημα κατά του εγκλήματος που πάει να συντελεσθεί στην Ήπειρο αρχικά και μετά σε Ιόνιο και Κρήτη, είναι χρήσιμη και πολύτιμη. 

Οικολογικό Blog


ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ του 14ου Συνεδρίου Οικολόγων-Πράσινων (14-15/4/2018) - Κατά της Έρευνας και Εξόρυξης Υδρογονανθράκων σε Ήπειρο και Δυτική Ελλάδα


Ένα μεγάλο ατόπημα συντελείται τελευταία σε βάρος της χώρας. Ένα στρατηγικό λάθος που αντιστρατεύεται ταυτόχρονα την εθνική και τις τοπικές οικονομίες, πρώτιστα όμως το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής των κατοίκων. Θεωρούμε αδιανόητο η παρούσα κυβέρνηση να συνεχίζει την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων που δώσανε γη και ύδωρ σε παγκόσμιους πετρελαϊκούς οικονομικούς κολοσσούς και το λόμπυ τους, υπεύθυνο για την κλιματική απορύθμιση, τη διαφθορά πολιτικών και κυβερνήσεων και δεκάδες αιματηρούς πολέμους, πρόσφατα και στη Μεσόγειο, τη Λιβύη, τη Συρία, το Ιράκ.
Η  Ήπειρος, η πρώτη από τις περιοχές για την οποία έχει υπογραφεί σύμβαση παραχώρησης έρευνας και εξόρυξης, έχει εμφανιστεί συχνά στα στατιστικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης σαν η φτωχότερη και λιγότερο ανεπτυγμένη περιφέρειά της αποτελώντας ωστόσο περιβαλλοντικά καθαρότερη και πλέον ανέγγιχτη περιφέρεια της Ένωσης (με δεκάδες περιοχές Natura 2000 και Καταφύγια Άγριας Ζωής, 2 Εθνικούς Δρυμούς, 3 Εθνικά Πάρκα, 1 Περιοχή Ramsar κτλ), δεσμεύεται πλέον χωρίς να το συνειδητοποιήσουν οι κάτοικοί της, σε μια μακροχρόνια προοπτική μετατροπής της σε βαριά βιομηχανική, πετρελαιοπαραγωγό περιοχή.
Με βάση την σύμβαση μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της πετρελαϊκής Energean Oil & Gas που έχει την ισχύ νόμου (NOMOΣ 4300, 3/10/2014), αλλά και πρόσφατες αντίστοιχες αποφάσεις-συμβάσεις με άλλες πολυεθνικές εταιρείες, παραχωρούνται τα μεγαλύτερα τμήματα της Ηπείρου, καθώς και άλλων περιοχών της Δυτικής Ελλάδας, χερσαίων και θαλάσσιων, για την έρευνα και την εξόρυξη υδρογονανθράκων. Οι τεράστιας σημασίας αυτές αποφάσεις, που προβλέπεται να επηρεάσουν την ζωή, την οικονομία και την εικόνα των παραπάνω περιοχών για ολόκληρες γενεές, αν όχι για πάντα, δεν έτυχαν καμίας ουσιαστικής διαβούλευσης με την τοπική κοινωνία.
Οι Τοπικές Κοινότητες που επηρεάζονται, σε καμία των περιπτώσεων δεν ενημερώθηκαν μέσω των θεσμοθετημένων και υποχρεωτικών από το νόμο γενικών συνελεύσεων των δημοτών για την ύπαρξη αλλά και τις συνέπειες αυτής της προοπτικής. Η πρόβλεψη αυτή, παρεμπιπτόντως, υπήρξε και μέσα στην ίδια την Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων των έργων, που έχει μάλιστα συνταχθεί με ευθύνη της αναδόχου εταιρείας. Οι πολυετείς αυτές δεσμεύσεις έχουν υλοποιηθεί με την επίκληση του εθνικού συμφέροντος, όμως τα νούμερα δεν βγαίνουν και εθνικό συμφέρον δεν προκύπτει, απ' όποια πλευρά κι αν το εξετάσει κανείς, καθώς μάλιστα δεν έχει προηγηθεί καμία μελέτη κόστους-οφέλους.
Ένα δεύτερο σημείο, αλλά προφανώς σημαντικότερο της οικονομικής διάστασης του ζητήματος, είναι οι επιπτώσεις στη Δημόσια Υγεία των κατοίκων και στο Περιβάλλον. Η  Ήπειρος, η Πίνδος και η Δυτική Ελλάδα, διαθέτουν, ως γνωστόν, σε μεγαλύτερη αφθονία από την υπόλοιπη χώρα, αλλά και σε ποιότητα, το πολυτιμότερο των φυσικών αγαθών, το νερό. Είναι γνωστό, ότι η εξορυκτική δραστηριότητα, ακόμη και χωρίς τα στατιστικώς αναμενόμενα μικρά ή μεγάλα ατυχήματα, επιβαρύνει τα υπόγεια και επιφανειακά νερά. Και στις περιοχές αυτές όπου κυριαρχούν τα ασβεστολιθικά και καρστικά πετρώματα, η προστασία του νερού μοιάζει αδύνατη. Παρόμοια ανησυχία, βασισμένη στη γνώση και εμπειρία αντίστοιχων περιοχών όπου έχει αναπτυχθεί εξορυκτική δραστηριότητα, υπάρχει και για τους αέριους και λοιπούς ρύπους και την επιβάρυνσή τους στην υπάρχουσα και ραγδαία αναπτυσσόμενη παραγωγή εξαιρετικών αγροτοδιατροφικών προϊόντων και ειδικά ΠΟΠ και ΠΓΕ, η οποία έχει μάλιστα βασιστεί εμπορικά στο brand name ορισμένων από τις περιβαλλοντικά καθαρότερες περιοχές.
Τέλος, η προοπτική αυτή προβλέπεται να είναι ιδιαίτερα επιβαρυντική στην τουριστική δραστηριότητα και ανάπτυξη της Ηπείρου και της Δυτικής Ελλάδας, για προφανείς περιβαλλοντικούς όπως και αισθητικούς λόγους. Επίσης, το επιχείρημα της δημιουργίας θέσεων εργασίας, αποτελεί μύθευμα, όπως έχει αποδειχθεί στην πράξη, σε αντίστοιχες περιπτώσεις εξορύξεων, όπως στη γειτονική Ιταλία (Βασιλικάτα), όπου αντίθετα, έχει υπάρξει όχι μόνο απώλεια θέσεων εργασίας σε αντίστοιχους τομείς αλλά και τεράστιο κύμα μετανάστευσης.
Οι Οικολόγοι Πράσινοι, έχοντας διαρκώς στην κορυφή της ατζέντας μας την απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα και εκφράζοντας την ανησυχία μας για την σοβαρή υποβάθμιση της χώρας, από περιβαλλοντική και οικονομική άποψη, αλλά και τις επιπτώσεις στο παγκόσμιο κλίμα:
Ζητούμε την άμεση ανάκληση των αδειών έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων και αναστολή κάθε εργασίας ΤΩΡΑ!
Ζητούμε εθνικό ενεργειακό σχεδιασμό απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα, με βάση τις προτάσεις μας που επιβάλλουν απόλυτο σεβασμό στο τοπίο, τον πολιτισμό και τη βιοποικιλότητα της ελληνικής υπαίθρου και τη στροφή προς ένα βιώσιμο ενεργειακό μοντέλο, βασισμένο στην εξοικονόμηση ενέργειας και τις ΑΠΕ, για την οποίες η χώρα μας διαθέτει σαφέστατα, πανευρωπαϊκά προνομιακό φυσικό δυναμικό ηλιοφάνειας, αιολικής ενέργειας και υδροκίνησης.
Μέχρι τη καθολική απαγόρευση νέων ερευνών και εξορύξεων ζητούμε την άμεση νομική θωράκιση όλων των προστατευόμενων περιοχών από τις έρευνες και εξορύξεις υδρογονανθράκων και την καθολική απαγόρευση της μη συμβατικής εξόρυξης υδρογονανθράκων όπως και όλα εκείνα τα μέτρα που δημιουργούν αρνητικό επιχειρηματικό περιβάλλον για το πετρελαϊκό λόμπυ.
Ζητάμε από όλους τους έλληνες βουλευτές να επανεξετάσουν την στάση τους και να αναλογιστούν τις ιστορικές ευθύνες τους για την παράδοση της χώρας στα διεθνή πετρελαϊκά λόμπυ.
Υπογράφουμε και προωθούμε τις διαδικτυακές καμπάνιες συλλογής υπογραφών ενάντια στις εξορύξεις (π.χ. AVAAZ - Σώστε την Ήπειρο από τις εξορύξεις)
Αφήστε τα μέσα στη γη / Keep it in the Ground: ο πλούτος της χώρας είναι υπέργειος!
Αλληλεγγύη στις πρωτοβουλίες των πολιτών σε Ήπειρο και Ιόνιο
Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ:


Πρόγραμμα Ημερίδας
------------------------------
8:10 Καλωσόρισμα
18:10 - 18:15 Τοπική Κίνηση Οικολόγων Πράσινων Ιωαννίνων: «Το ιστορικό της έρευνας και του κινήματος κατά των εξορύξεων στην  Ήπειρο»
Κεντρικοί ομιλητές:
18:20-18:40 Βούλα Τσέτση, Γ. Γ. της Ομάδας των Πράσινων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο  "Οι θέσεις των Ευρωπαίων Πρασίνων για την Ευρωπαϊκή ενεργειακή πολιτική και οι θέσεις τους για τις εξορύξεις"
18:40-19:00 Γιώργος Δημαράς, Βουλευτής Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ, Οικολόγοι Πράσινοι: "Η Πολιτική των Ελληνικών Κυβερνήσεων για τους υδρογονάνθρακες και οι θέσεις της Πολιτικής Οικολογίας".
19:00-19:20 Ζωή Βροντίση, Πρόεδρος Ελληνικού Κέντρου Περιβάλλοντος και Αειφόρου Ανάπτυξης (ΕΚΠΑΑ): "Eπιπτώσεις των εξορύξεων υδρογονανθράκων στη βιωσιμότητα"
Συζήτηση για το ενεργειακό μέλλον (5λεπτες παρεμβάσεις):
------------------------------------------------------
Λευτέρης Ιωαννίδης, Δήμαρχος Κοζάνης
Γιώργος Κανέλλης, Πάτρα, Περιφερειακός σύμβουλος,
Επικεφαλής Περιφ. Παράταξης "Οικολογική Δυτική Ελλάδα"
Δημήτρης Φαναριώτης, Κέρκυρα, Εκπρόσωπος Eco-Corfu & Μέλος "South East European Pipeline Watch Network"
Μιχάλης Μαραγκάκης, Λευκάδα, Γεωλόγος-Εκπαιδευτικός,
Μέλος του Δ.Σ. Φορέα Διαχείρισης Καλαμά - Αχέροντα -Κέρκυρας
Μανώλης Βέμης, Συντονιστής του κόμματος Οικολόγων Πράσινων
Γιάννης Παπαδημητρίου, Εκπρόσωπος των Περιβαλλοντικών Οργανώσεων στο Συμβούλιο Υδάτων Ηπείρου
Εκπρόσωποι από τις 4 πρωτοβουλίες κατά των εξορύξεων:
Γιάννενα, Άρτα, Πρέβεζα, Θεσπρωτία
Εκπρόσωποι από 3 τοπικές πΜΚΟ της Ηπείρου:
Κίνηση Καθαρός ΚαλαμάςΣύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος Ιωαννίνων, Σύλλογος Προστασίας Αράχθου


Τι βρωμάει στο Βόλο;


Οι κάτοικοι της πόλης διεκδικούν να μην γίνει ο τόπος τους ο αποτεφρωτήρας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και δίνουν ραντεβού στις 5 Μαΐου για να φωνάξουν «Όχι στην καύση σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ».

του Πάνου Μπάρα*


Σε διαρκές κλίμα κινητοποιήσεων και δράσεων βρίσκονται τα τελευταία χρόνια οι κάτοικοι του Βόλου, οι οποίοι καταγγέλλουν ότι οι δραστηριότητες της τσιμεντοβιομηχανίας ΑΓΕΤ, απειλεί την δημόσια υγεία στην περιοχή.

Συγκεκριμένα, η Επιτροπή Αγώνα Πολιτών Βόλου, η Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία Μαγνησίας, δεκάδες άλλοι φορείς και απλοί πολίτες, ζητούν από την εταιρία να σταματήσει την χρήση αποβλήτων, βιομηχανικής και αστικής προέλευσης, ως καυσίμων, για την παραγωγή τσιμέντου, καθώς η καύση τους απελευθερώνει επικίνδυνες, για την υγεία, ουσίες, που συνδέονται με κρούσματα καρκίνου και άλλων παθήσεων.

Τα παραπάνω απόβλητα, δηλαδή τα «εναλλακτικά καύσιμα RDF», αποτελούνται από τόνους πλαστικού, σκουπιδιών και λυματολάσπης. Έρευνες δείχνουν πως η καύση αυτών των υλικών παράγει διοξίνες, φουράνια και άλλες μεταλλαξιογόνες και καρκινογόνες ουσίες, που επιδρούν βλαπτικά στον εγκέφαλο, και το ορμονικό και νευρικό σύστημα, ενώ εισχωρούν σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς μέσω της εισπνοής αλλά και της τροφικής αλυσίδας και βλάπτουν σωρευτικά. Μάλιστα, η διεθνής επιστημονική κοινότητα είναι κατηγορηματική στο ότι δεν υπάρχουν κατώτερα όρια έκλυσής τους στην ατμόσφαιρα, με ασφάλεια για τον άνθρωπο και το περιβάλλον.

Οι πολίτες και τα κινήματα του Βόλου, είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον αγώνα για τη ζωή τους, παρά την άρνηση για ανοιχτό διάλογο που έχουν δεχτεί έως τώρα, τόσο από την εταιρία όσο και από το δημοτικό συμβούλιο και το υπουργείο Περιβάλλοντος. Εμείς μιλήσαμε με τον Μάρκο Βαξεβανόπουλο, καθηγητή Γεωλογίας στο ΑΠΘ και ενεργό μέλος της Επιτροπής Αγώνα Πολιτών Βόλου και μας εξήγησε πως έχουν τα πράγματα.




Ποιό ακριβώς είναι το ζήτημα και πότε προέκυψε; 

Το 2013 η ΑΓΕΤ – η τοπική τσιμεντοβιομηχανία – ξεκίνησε να αιτείται στην Περιφέρεια και το Υπουργείο Περιβάλλοντος, καταθέτοντας μια μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, να της χορηγηθεί άδεια, για να καίει σκουπίδια ως καύσιμο στην παραγωγή του τσιμέντου. Το 2014 βγήκε η πρώτη απόφαση από το Υπουργείο – η τελευταία βγήκε το 2017 – όπου δίνεται η σχετική αδειοδότηση στην τοπική τσιμεντοβιομηχανία, που βρίσκεται μέσα στο Δήμο Βόλου, να καίει «εναλλακτικά καύσιμα RDF» - δηλαδή σκουπίδια προκειμένου να παράγει τσιμέντο. Το γεγονός αυτό βρίσκει αντίθετη όλη την πόλη, διότι αυτή η καύση είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνη, καθώς παράγει διοξίνες και φουράνια, στα οποία εκτίθενται οι πολίτες του Βόλου.

Οι εγκαταστάσεις στις οποίες πραγματοποιείται η καύση βρίσκονται στην πόλη; 

Είναι μέσα στο Δήμο Βόλου, βρίσκονται σε απόσταση 200 μέτρων από τα πρώτα σπίτια της Νέας Δημητριάδας και της Αγριάς.

Από πού έρχονται τα σκουπίδια, ποιοι είναι οι… προμηθευτές; 

Εδώ και μήνες, έρχονται καραβιές με χιλιάδες τόνους σκουπίδια από την Ιταλία που καταλήγουν και καίγονται εδώ στο Βόλο και έχουμε καταντήσει ο αποτεφρωτήρας την Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Σε περασμένα χρόνια χρησιμοποιήθηκαν και σκουπίδια από την Αθήνα και άλλες περιοχές της χώρας.

Ποιοι είναι οι άμεσοι ή έμμεσοι κίνδυνοι για την ανθρώπινη υγεία; 

Πριν από λίγο διάστημα, ο Διοικητής του Νοσοκομείου Βόλου, παρουσίασε περίπου 40 επιδημιολογικές μελέτες, που δείχνουν ότι οπουδήποτε έχει γίνει καύση σκουπιδιών, είτε σε σύγχρονους αποτεφρωτήρες, είτε σε τσιμεντοβιομηχανίες, υπάρχει αύξηση της θνησιμότητας στις συγκεκριμένες περιοχές. Τα στοιχεία δείχνουν από καρκίνο του πνεύμονα και του ήπατος, μέχρι αυτοάνοσα νοσήματα. Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι υπάρχει αποδεδειγμένα πρόβλημα κι εμείς δεν θέλουμε να γίνουμε τα πειραματόζωα αυτής της τεχνικής.



Ο δήμος τι σας λέει, ποια η θέση του; 

Ο δήμος Βόλου πριν ένα μήνα περίπου, πήρε τελικά απόφαση κατά της καύσης των σκουπιδιών, σαν δημοτική αρχή. Αυτό όμως έγινε μετά την μαζική αντίδραση και πίεση των πολιτών.

Υπάρχουν άλλες συλλογικότητες ή φορείς που να στηρίζουν τον αγώνα σας, ενδεχομένως από τον πολιτικό χώρο; 

Ο πρώτος που ασχολήθηκε με το πρόβλημα, ήταν ο βουλευτής του ΚΚΕ, Κώστας Στεργίου, ο οποίος έκανε επερώτηση στην Βουλή κι έτσι αναδείχθηκε το θέμα. Από εκεί και πέρα, πολλοί φορείς, όπως η Ένωση Ελλήνων Χημικών, ο Ιατρικός Σύλλογος του Βόλου, ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Του Βόλου, το Τεχνικό Επιμελητήριο και άλλοι, έχουν ταχθεί κατά της καύσης σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ και συμπαρίστανται στον αγώνα που δίνουμε.

Συνεπώς έχετε και την επιστημονική κοινότητα με το μέρος σας; 

Όλη η επιστημονική κοινότητα συμμερίζεται τα αιτήματά μας με εξαίρεση επιστήμονες που έχουν κάποιες σχέσεις με την ΑΓΕΤ.

Τί μηνύματα λαμβάνετε από την κεντρική εξουσία; 

Εμείς κατεβήκαμε πριν καιρό στο Υπουργείο και ζητήσαμε να δούμε τον αναπληρωτή υπουργό Περιβάλλοντος κύριο Σωκράτη Φάμελο – τον άνθρωπο δηλαδή που έδωσε την τελευταία άδεια. Μάλιστα η επιτροπή μας, στις 26 Μαρτίου, κατέλαβε το γραφείο του και ζητήσαμε επιτακτικά εδώ και τώρα ανάκληση της άδειας. Από εκεί και πέρα ο υπουργός δεν έχει κάνει κάτι, έχει υποσχεθεί απλά ότι θα αυξηθούν οι έλεγχοι, έχει συναντηθεί με την Ένωση Τσιμεντοβιομηχανιών, χωρίς να υπάρξει κάποια αλλαγή, με τους πολίτες όμως και τους τοπικούς φορείς δεν έχει συναντηθεί.

Τα δικά σας μηνύματα; 

Αυτό που λέμε είναι ότι η συγκεκριμένη κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί και σίγουρα δεν θα βγει σε καλό, γιατί όλη η πόλη είναι εναντίον αυτών των δραστηριοτήτων.

Ποιές είναι οι επόμενες δράσεις της «Επιτροπής Αγώνα Πολιτών Βόλου και συνολικά της τοπικής κοινωνίας; 

Στις 5 Μαΐου και ώρα 12 το μεσημέρι, οργανώνουμε το πανβολιώτικο συλλαλητήριο και όλοι μαζί, σύσσωμη δηλαδή η κοινωνία του Βόλου θα συμμετέχουμε, με κύριο αίτημα την ανάκληση της απόφασης για την καύση των σκουπιδιών, εδώ και τώρα.




πηγή popaganda

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Ασωπός: Υπάρχει ακόμη Εξασθενές Χρώμιο στο Πόσιμο Νερό; Ζητούνται Υπεύθυνες Απαντήσεις!



Η μελέτη για την ποιότητα του νερού στον Ασωπό ποταμό εγκρίθηκε πέρυσι το καλοκαίρι από την Περιφέρεια Αττικής:
"Την εκπόνηση εξειδικευμένης έρευνας- μελέτης για την παρακολούθηση της ποιότητας των υδάτων της λεκάνης του Ασωπού ποταμού, από το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενέκρινε το Περιφερειακό Συμβούλιο.
Το αντικείμενο του ερευνητικού έργου, συνολικού προϋπολογισμό 332.444 ευρώ, με χρηματοδότηση από πόρους της Περιφέρειας Αττικής, όπως σημείωσε ο εισηγητής αντιπεριφερειάρχης Ανατολικής Αττικής, Πέτρος Φιλίππου είναι «η εκπόνηση συγκροτημένου και ολοκληρωμένου προγράμματος παρακολούθησης της ποιότητας των υδάτων στη λεκάνη του ποταμού (στη χωρική αρμοδιότητα της Περιφέρειας Αττικής) και πιο συγκεκριμένα: στο τμήμα της λεκάνης στα σύνορα με τον νομό Βοιωτίας -εκβολές, του υπόγειου υδροφορέα της λεκάνης που είναι στα όρια της Αττικής και στην έξοδο των πηγών της Μαυροσουβάλας (πόσιμο νερό).
Σκοπός του ερευνητικού αυτού έργου, ανέφερε ο αντιπεριφερειάρχης είναι η απόκτηση μίας βάσης δεδομένων για την ποιοτική και ποσοτική εκτίμηση των επιπέδων και την προέλευση της ρύπανσης- υποβάθμισης των υδάτων της λεκάνης του Ασωπού και της ευρύτερης περιοχής. Επίσης στόχος είναι να εκτιμηθεί ο πιθανός περιβαλλοντικός κίνδυνος και να προταθούν δράσεις για τη βελτίωση της ποιότητας των υδάτων."
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ 31/8/17
Κι έτσι μπήκαν επιτέλους...


Στο μικροσκόπιο τα ύδατα του Ασωπού

08s11asp
Οι επιστήμονες θα συλλέξουν δείγματα από τρεις πηγές: ύδατα και ιζήματα από τη λεκάνη του ποταμού, τον υπόγειο υδροφορέα και νερό από πηγές.
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Ισως η πιο εκτενής μελέτη για τη ρύπανση του νερού που έχει πραγματοποιηθεί στη χώρα μας θα ξεκινήσει στη Βόρεια Αττική. Στο επίκεντρο θα βρεθεί το αττικό κομμάτι της λεκάνης του Ασωπού, με τους ελέγχους να εστιάζονται όχι μόνο στην παρουσία του εξασθενούς χρωμίου και των βιομηχανικών ρύπων, αλλά και σε ρύπους που προέρχονται... από τις καθημερινές μας συνήθειες και τα προϊόντα που χρησιμοποιούμε.
Η επιστημονική ομάδα του Εργαστηρίου Αναλυτικής Χημείας του Τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών είχε τα προηγούμενα χρόνια ασχοληθεί με τα προβλήματα του Ασωπού, πραγματοποιώντας δειγματοληψίες σε γεωτρήσεις για λογαριασμό της ομοσπονδίας των συλλόγων του Ωρωπού. «Αναπτύξαμε μια μεθοδολογία για τον προσδιορισμό ακόμη και πολύ χαμηλών συγκεντρώσεων εξασθενούς χρωμίου και από το 2006 αποτυπώσαμε σε μια μεγάλη έκταση τα επίπεδά του στις γεωτρήσεις και στις πηγές», εξηγεί στην «Κ» ο επικεφαλής του Εργαστηρίου, αναπληρωτής καθηγητής Νίκος Θωμαΐδης.
Η συνεργασία ήταν επιτυχημένη και έτσι η Περιφέρεια Αττικής ζήτησε από το εργαστήριο να αναλάβει ένα μεγαλύτερο και αρκετά φιλόδοξο σχέδιο στην περιοχή: να φέρει εις πέρας ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα παρακολούθησης της ποιότητας των υδάτων στη λεκάνη του Ασωπού. Η επιστημονική ομάδα θα συλλέξει δείγματα από τρεις διαφορετικές πηγές: ύδατα και ιζήματα από τη λεκάνη του ποταμού (από τα σύνορα με τον νομό Βοιωτίας έως τις εκβολές του), τον υπόγειο υδροφορέα και το πόσιμο νερό από τις πηγές της Μαυροσουβάλας.
Ταυτοποίηση νέων ουσιών
Μόνον που η έρευνα θα προχωρήσει ένα βήμα περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν. «Θα προχωρήσουμε σε ταυτοποίηση νέων ουσιών, εφαρμόζοντας πρωτοποριακές τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και το εξωτερικό», λέει ο κ. Θωμαΐδης. «Θα παρακολουθήσουμε από τους συμβατικούς ρύπους και τους ρύπους προτεραιότητας (σ.σ. όπως ορίζονται από κοινοτικές οδηγίες) έως και τους λεγόμενους “αναδυόμενους ρύπους”. Πρόκειται για χημικά που χρησιμοποιούνται τόσο στην καθημερινή πρακτική όσο και στη βιομηχανία, αλλά δεν συμπεριλαμβάνονται στα προγράμματα παρακολούθησης της ποιότητας των υδάτων. Για παράδειγμα, τα φάρμακα που χρησιμοποιούμε και τα χημικά καθημερινής χρήσης (συντηρητικά, απορρυπαντικά)».
Στόχος του προγράμματος δεν είναι μόνο να δημιουργηθεί ένας «χάρτης» για τη ρύπανση στην περιοχή. «Η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει ζητήσει την παρακολούθηση των αναδυόμενων ρύπων, με στόχο να ερευνηθεί η τοξικότητά τους στο περιβάλλον και στον άνθρωπο. Σε άλλες χώρες υπάρχουν πολλά δεδομένα από την παρακολούθηση υδάτων, στη χώρα μας όμως υπάρχει ένα κενό. Παράλληλα, θα ενημερώσουμε τόσο τις Αρχές όσο και τον κόσμο της περιοχής για τα αποτελέσματα. Καταδεικνύοντας τη χωρική και εποχική κατανομή των ρύπων, τις πιθανές πηγές επιμόλυνσης του υδροφορέα και τις πιθανές οικοτοξικολογικές επιδράσεις των ανιχνευθέντων ρύπων θα μπορέσουμε να συμβάλουμε στη λήψη μέτρων προστασίας, αν χρειαστεί». Το πρόγραμμα έχει κόστος περίπου 350.000 ευρώ, θα διαρκέσει 3 χρόνια, ενώ τα πρώτα αποτελέσματα αναμένονται μετά ένα εξάμηνο.
πηγή kathimerini 8/11/17 Γιώργος Λιάλιος

Αρχές Απριλίου διαβάζουμε σε μελέτη του ΠΑΚΟΕ (
εδώ) ότι ενώ το όριο του εξασθενούς χρωμίου στο νερό ανθρώπινης κατανάλωσης είναι 0 μg/lt και στο νερό του ποταμού 3 μg/lt σύμφωνα με τις σχετικές ΚΥΑ, με τις μετρήσεις του ΠΑΚΟΕ βλέπουμε να συνεχίζει να υπάρχει έντονο πρόβλημα εξασθενούς χρωμίου στο πόσιμο νερό λίγο-πολύ παντού στην λεκάνη του Ασωπού σε Αττική και Βοιωτία...
...και μάλιστα πολύ μεγάλο πρόβλημα σε Κάλαμο, Σκάλα Ωρωπού, Νέα Παλάτια κ.α., με τιμές κοντά σε εκείνες του επιφανειακού νερού ροής του ποταμού όπου δυστυχώς η μόλυνση από εξασθενές χρώμιο παραμένει σταθερή...




Το ερώτημα απευθύνεται στην Περιφέρεια Αττικής που παρακολουθεί την ρύπανση του Ασωπού: 
Ζητείται υπεύθυνη ενημέρωση και απαντήσεις:
- Τι λένε τα πρώτα στοιχεία της μελέτης που θα ανακοινώνονταν στο α΄εξάμηνο και τι ενημέρωση θα υπάρχει μέχρι να ολοκληρωθεί στα επόμενα 3 χρόνια; 
- Ισχύουν οι μετρήσεις του ΠΑΚΟΕ στο πόσιμο νερό; 
- Και τι μέτρα παίρνει η Περιφέρεια σχετικά;

Δημοσιεύουμε εδώ την τελευταία συνέντευξη για το ζήτημα του π.Γιάννη Οικονομίδη στην Δέσποινα Σπανούδη και τους κόκκους.gr

ΑΣΩΠΟΣ: ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ – ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ

Συζητούν ο  π.  Γιάννης  Οικονομίδης  και η Δέσποινα Σπανούδη
Δ.Σ.: Δέκα χρόνια συμπληρώνονται  φέτος από τότε που ξεκινήσαμε τις πρώτες δυναμικές κινητοποιήσεις για το έγκλημα στον Ασωπό. Αφορμή ήταν η ταυτοποίηση από την Χημική υπηρεσία της Λιβαδειάς, ότι το χρώμιο που μετρούσαν στο πόσιμο νερό ήταν μια καρκινογόνος μορφή του, που προέρχεται από ανθρωπογενείς δραστηριότητες και συγκεκριμένα από τα βιομηχανικά απόβλητα. Η ρύπανση ωστόσο υπήρχε εδώ και δεκαετίες.
π.Γ.Ο.: Η περιοχή των Οινοφύτων δέχεται βιομηχανίες από το 1969. Δυστυχώς χωρίς χωροταξία εγκαταστάθηκαν δραστηριότητες κάθε είδους και όχλησης στα χωράφια της περιοχής. Χρειάστηκαν σαράντα χρόνια άναρχης λειτουργίας της άτυπης βιομηχανικής περιοχής για μετρήσει επιτέλους το κράτος αυτό που θα έπρεπε να έχει προλάβει: την ρύπανση του υπόγειων νερών. Είναι χαρακτηριστικό της ευθύνης του κράτους πως ενώ δεν υπάρχουν μέχρι και σήμερα υποδομές διαχείρισης των κάθε είδους βιομηχανικών αποβλήτων οι αδειοδοτήσεις δίνονταν χωρίς κανένα περιορισμό και οι έλεγχοι περιορίζονταν μόνο σε μικροβιολογικές παραμέτρους λες και στην περιοχή δεν υπήρχαν καθόλου εργοστάσια. Φυσικά πολύ μεγάλη είναι και η ευθύνη της τοπικής κοινωνίας και ειδικά της τοπικής αυτοδιοίκησης. Θα ήθελα να τονίσω ότι μία τόσο σοβαρή εξέλιξη σε ένταση και επιπτώσεις δεν θα μπορούσε να συμβεί αν δεν υπήρχε η σιωπηρή της αποδοχή από την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων και των εργαζομένων στην περιοχή, αν και από αυτούς λίγοι μπορούμε να πούμε ότι γνώριζαν τι πραγματικά συμβαίνει, αλλά και κυρίως από τους άρχοντες μας, τα κόμματα (εξουσίας και μη), τους τοπικούς μας βουλευτές, τους αιρετούς μας και δυστυχώς και την τοπική μας εκκλησία η οποία δεν ύψωσε την φωνή της όταν έπρεπε και όπως έπρεπε.
Δ.Σ.:  Σωστά. Ωστόσο εσύ είχες ξεκινήσει να ασχολείσαι με το θέμα πριν από την ταυτοποίηση του εξασθενούς χρωμίου. Καταλύτης ήταν η συνάντηση με τον χημικό Μηχανικό Θανάση Παντελόγλου, που δυστυχώς έφυγε πρόωρα.
π.Γ.Ο.: Ο Θανάσης πρόσφερε απλόχερα στην περιοχή και στους ανθρώπους της αυτό που πραγματικά χρειάζονταν: την γνώση! Ως επιστήμονας υπήρξε μια πραγματικά φωτεινή εξαίρεση. Γνώριζε άριστα τα τεχνικά θέματα που είχαν σχέση με το περιβάλλον, την λειτουργία των εργοστασίων αλλά και τις συνέπειες της ρύπανσης στην ανθρώπινη υγεία. Και την γνώση αυτή δεν την κρατούσε για τον εαυτό του αλλά την φώναζε εδώ κι εκεί σε κάθε ευκαιρία και έτσι τον γνώρισα! Σε μια ομιλία τον άκουσα να λέει «…στα Οινόφυτα σκοτώνετε τα μωρά σας!» και αναφερόταν στην ρύπανση του πόσιμου νερού που τότε δεν απασχολούσε κανέναν. Το ήθος του ήταν πραγματικά σπάνιο και συνοψίζεται στο εξής: η γνώση στην υπηρεσία του κάθε ανθρώπου, στην υπηρεσία της προόδου και της ζωής. Με τον Θανάση περάσαμε μια μικρή ζωή μαζί! 16 χρόνια! Διαβάσαμε εκατοντάδες υπηρεσιακά χαρτιά που προσπαθούσαν να μας ξεγελάσουν και υπογράψαμε εκατοντάδες αιτήματα σε αρμόδιους προκειμένου να σπάσει η συνομωσία της σιωπής που είχε επιβληθεί. Και έσπασε! Θεωρώ τον εαυτό μου πραγματικά πολύ τυχερό που γνώρισα αυτόν τον άνθρωπο και συνεργάστηκα μαζί του.
Δ.Σ.: Όταν πραγματικά αποκαλύφθηκε το μέγεθος της καταστροφής, οι πρώτες αντιδράσεις φούντωσαν γρήγορα. Ήταν η εποχή που συγκροτήσαμε τη Συμπαράταξη Βοιωτών για το Περιβάλλον για να αντιμετωπίσουμε τις υπάρχουσες πληγές και τις νέες απειλές που διαγράφονταν λόγω μαζικής εγκατάστασης ενεργειακών εγκαταστάσεων κάθε μορφής. Σύντομα τα προβλήματα άρχισαν να ανοίγουν για πολλές περιοχές και οι κινητοποιήσεις άρχισαν να διευρύνονται σε όλη την «πίσω αυλή της Αττικής».  Από το Αλουμίνιο της Ελλάδας, τη ΛΑΡΚΟ και τα Σωληνουργεία Κορίνθου στη «ΒΙΠΕ» Θίσβης,  μέχρι  την Εύβοια και  τον Ωρωπό. Ήταν επίσης η εποχή που διαπιστώναμε ότι ολοένα και περισσότερες περιοχές είχαν υπόγεια νερά που είχαν επιβαρυνθεί με εξασθενές χρώμιο.  Παρόλαυτά δεν ήταν εύκολο να αποδεχτούν όλοι το πρόβλημα.
π.Γ.Ο.: Η έκταση της ρύπασης πραγματικά αποδείχθηκε πολύ μεγαλύτερη απ΄ ότι αρχικά θα περίμενε ο ανυποψίαστος παρατηρητής της υπόθεσης! Δυστυχώς και σήμερα ακόμη δεν υπάρχει ξεκάθαρη εικόνα παρά μόνο για λίγες περιοχές. Μπορεί κανείς να εξηγήσει το φαινόμενο αυτό εύκολα. Στην ευρύτερη περιοχή, βορειοανατολική Αττική, Βοιωτία από Οινόφυτα μέχρι Θήβα και κεντρική Εύβοια, υπάρχουν διάσπαρτες και λειτουργούν ανεξέλεγκτα διάφορες βιομηχανικές δραστηριότητες. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από την έλλειψη των απαραίτητων υποδομών διαχείρισης αποβλήτων (με ευθύνη του κράτους), ενώ η λειτουργία των επιχειρήσεων στηρίχθηκε στην αδειοδότηση πρακτικών που καταφανώς ρύπαιναν και ρυπαίνουν το περιβάλλον (με ευθύνη του κράτους) και την  απουσία του απαραίτητου ελεγκτικού μηχανισμού (με ευθύνη του κράτους). Τα απόβλητα όμως παράγονται! Και μη έχοντας άλλη διαχείριση καταλήγουν ανεπεξέργαστα στο περιβάλλον της περιοχής. Στις πρακτικές που ακολουθήθηκαν περιλαμβάνονται απορρίψεις σε ρέματα και σε παράνομες χωματερές, είτε εντός είτε εκτός των εργοστασίων, είτε κοντά είτε σε απομακρυσμένες περιοχές, οι απορρίψεις σε γεωτρήσεις και παλιά πηγάδια, η θαυματουργή μετατροπή τους σε μη επικίνδυνα και η συνακόλουθη διάθεση σε βιολογικούς καθαρισμούς αστικών ή χωματερές, η αραίωση με βρόχινα νερά, η παράνομη ταφή τους σε ιδιωτικές και μη εκτάσεις και φυσικά η διάθεση στον Ασωπό ποταμό ο οποίος πια είναι ένα νεκρό ποτάμι που μεταφέρει επικίνδυνα απόβλητα στον υδροφόρο και την θάλασσα της περιοχής. Το κράτος συστηματικά απέφευγε να μετρήσει οτιδήποτε θα μπορούσε να τεκμηριώσει την ζημιά και να οδηγήσει σε λήψη μέτρων. Έτσι λοιπόν οδηγηθήκαμε να μην μπορούμε να εμπιστευθούμε το περιβάλλον της περιοχής μας και να χαθεί οριστικά γι αυτό το τεκμήριο της αθωωότητας! Φυσικά υπάρχουν και καθαρά νερά στην περιοχή, φυσικά υπάρχουν και καθαρά εδάφη, αλλά με δεδομένες τις παραπάνω πολύχρονες πρακτικές πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί και να μετρούμε πριν γνωματεύσουμε! Ας συμπληρώσουμε ότι εκτός των βιομηχανικών αποβλήτων ούτε τα αστικά απόβλητα διαχειρίζονται σωστά στην χώρα μας. Αυτό κρίνουν και τα διάφορα ευρωπαϊκά δικαστήρια που επιβάλλουν διόλου ευκαταφρόνητα πρόστιμα στις πλάτες του  κόσμου για τις παραλείψεις αυτές των αρχόντων μας!
Δυστυχώς στην προσπάθειά μας να αποκαλυφθεί αυτό  το έγκλημα συνατήσαμε και συναντάμε ακόμη ισχυρή αντίσταση από το κράτος και τους υπεύθυνους αλλά και από τα θύματα: τους εργαζόμενους στα εργοστάσια, οι οποίοι θεωρούν οτι κινδυνεύουν τα μεροκάματά τους από τις αποκαλύψεις, τους αγρότες των οποίων τα προϊόντα πια δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη αλλά και των τουριστικών καταστημάτων της περιοχής που δεν θέλουν κουβέντα να ακούγεται πως η θάλασσα είναι ρυπασμένη ή το νερό της βρύσης σε αρρωσταίνει. Μέχρι και το 2007 κανείς από τους αρμόδιους δεν τόλμησε να αναγνωρίσει δημόσια πως υπάρχει πρόβλημα και όλους όσους επιμέναμε μας χαρακτήριζαν είτε κομμουνιστές (!) είτε υποκινούμενους από διάφορα ιδιωτικά συμφέροντα προώθησης του εμφιαλωμένου νερού κλπ. Όπως ήταν αναμενόμενο η υποστήριξη που βρήκαμε στους χώρους των εργαζομένων ή των αγροτών ήταν σχεδόν μηδενική. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις που υπήρξαν και υπάρχουν και σήμερα δείχνουν ότι υπάρχει πράγματι ένα ελάχιστο υγιές δυναμικό στην τοπική κοινωνία. Με την αποκάλυψη του προβλήματος του Ασωπού κανείς από όσους το ανέχθηκαν με την σιωπή τους δεν δικαιούται να κηρύτει σήμερα και να ηθικολογεί! Το περιβαλλοντικό πρόβλημα του Ασωπού αποτελεί την απόδειξη της αποτυχίας του σχολείου, της εκκλησίας, της πολιτικής μας ζωής και των πολιτικών μας, της κοινωνίας μας γενικότερα αλλά με έμφαση στα μέλη της που ξεχωρίζουν, να διαφυλάξουν και να καλλιεργήσουν αυτό το οποίο επαγγέλονται: ένα καλύτερο κόσμο.
Δ.Σ.: Θυμάμαι τις αντιδράσεις του τότε Δημάρχου Θήβας που ισχυριζόταν με πάθος ότι το εξασθενές χρώμιο δεν δημιουργεί πρόβλημα όταν το καταπίνουμε και ότι αρκούσε να αραιωθεί το ρυπασμένο νερό με καθαρό ώστε να μειωθούν οι συγκεντρώσεις των ρύπων! Τότε δόθηκε δημοσιότητα και κινητοποιήθηκε κόσμος από την υπόλοιπη Βοιωτια, την Αττική και την Εύβοια. Από την πρώτη μεγάλη συγκέντρωση που κάναμε στα Οινόφυτα το Δεκέμβρη του 2007 μέχρι σήμερα, έχει πέσει πολύ νερό στον … Ασωπό. Ωστόσο σήμερα λίγοι κινητοποιούνται. Αυτό εν μέρει μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι μετά από τόσους αγώνες κάποια πράγματα κερδήθηκαν όπως π.χ. το πόσιμο νερό.
π.Γ.Ο. : Κατ’ αρχήν δεν ζητάμε μόνο πόσιμο νερό! Ζητάμε ανάπτυξη βιώσιμη, πρόοδο οικονομική για όλους, υγεία σωματική και πνευματική, ζητάμε να σταματήσει αυτή η κραυγαλέα κοινωνική αδικία του να καταστρέφεις τους φυσικούς πόρους και να αφήνεις πίσω σου ανεργία και αρρώστια. Το πρόβλημα είναι πως ενώ δηλώνουμε όλοι πως αυτά θέλουμε, τελικά αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ότι πολύ λίγοι είμαστε διατεθιμένοι να τα διεκδικήσουμε και να δουλέψουμε γι αυτά. Ο κόσμος δεν κινητοποιείται διότι έχει μάθει (ή είναι στην ανθρώπινη φύση) να φοβάται την σύγκρουση με την εξουσία, να φοβάται την αλήθεια, να υποτάσεται στον φαινομενικά ισχυρό, να θυσιάζει και τον εαυτό του και τα παιδιά του ακόμα στον βωμό του παραλόγου. Σήμερα, λέμε, δεν γίνονται πια ανθρωποθυσίες! Θα διαφωνήσω! Ας κοιτάξουμε γύρω μας! Το πρόβλημα λοιπόν είναι (για όσους το θεωρούμε πρόβλημα) ότι δεν θέλουμε την κοινωνία έτσι όπως είναι σήμερα και όπως την θέλουν οι περισσότεροι. Λύση του προβλήματος στον Ασωπό σημαίνει τέλος στην διαφθορά, σημαίνει καλή νομοθέτηση και εφαρμογή των νόμων, σημαίνει μεγάλα, καθαρά, κερδοφόρα και βιώσιμα εργοστάσια, σημαίνει κοινωνική δικαιοσύνη. Σημαίνει τελικά να μπορούμε να δροσίζουμε τα πρόσκαιρα σώματά μας σε ένα καθαρό ποτάμι! Πόση περισσότερη ηδονή να ζητήσει κανείς! Να μπορεί να δροσίζει το σώμα του σ’ ένα καθαρό ποτάμι γεμάτο ζωή! Κάπως έτσι ξεκίνησε άλλωστε και ο ανθρώπινος πολιτισμός. Δίπλα στα μεγάλα ποτάμια. Και η καταστροφή τους σήμερα δείχνει ότι αν δεν αλλάξουμε, πολύ σύντομα θα έχουμε την τύχη τους.
Θεωρώ πως το πλήθος των ανθρώπων που έχουν περιβαλλοντικές ανησυχίες στην περιοχή του Ασωπού αλλά και ευρύτερα, δεν έχει μεταβληθεί ιδιαίτερα. Αυτό που αλλάζει είναι η ένταση και πίεση που δημιουργεί το πρόβλημα όταν το αφήνεις να γιγαντώνεται. Και όταν συμβαίνει αυτό δεν αρκεί ποια η φωνή λίγων ατόμων ή κάποιες ατομικές παρεμβάσεις ή ενέργειες. Απαιτείται οργάνωση της διεκδίκησης σε ένα ανώτερο επίπεδο. Το πρόβλημα αποκαλύπτεται με γνώση και λίγη ποιοτική δουλειά, αλλά δεν λύνεται με αυτά τα λίγα! Θέλει πολύ περισσότερα! Από την εμπειρία που έχω προσωπικά, και νομίζω θα συμφωνήσεις Δέσποινα μαζί μου, είναι πάρα πολύ δύσκολο να οργανωθούμε όσοι έχουμε περιβαλλοντικές ανησυχίες. Πολλές προσπάθειες είδαμε να γεννιούνται και να πεθαίνουν προτού προλάβουν να ενηλικιωθούν. Δεν έχουμε συνεργατική κουλτούρα, δεν έχουμε οργανωμένα νομικά προσωπα, δεν μπορούμε να υπηρετήσουμε τις απαιτητικές λύσεις των μεγάλων σημερινών προβλημάτων. Πρέπει όμως! Θα το κάνουμε εγκαίρως;
Δ.Σ.: Είναι ένα μεγάλο ζητούμενο. Εγχειρήματα με μεγαλύτερη διάρκεια και καλύτερη οργάνωση, συχνά καταλήγουν ΜΚΟ με άμεση εξάρτηση από κράτος και επιχειρήσεις- χρηματοδότες. Από την άλλη πλευρά η εθελοντική δέσμευση συχνά δεν επαρκεί για να αντιμετωπιστούν τόσο ισχυροί αντίπαλοι, με αποτέλεσμα όταν οι κινητοποιήσεις υποχωρούν, να μένουμε λίγοι και με λίγες δυνατότητες.  Όπως όλα τα κινήματα για το περιβάλλον, έτσι και εδώ,  ιδιαίτερα αφού δεν υπήρχε μεγάλη τοπική στήριξη δόθηκε μεγάλο βάρος στις δικαστικές και διοικητικές προσφυγές. Υπήρξαν διώξεις κατά πολιτειακών παραγόντων και βιομηχανιών, υπήρξαν προσφυγές σε Ευρωπαϊκά και Εθνικά όργανα και δικαστήρια.
π.Γ.Ο.: Η αλήθεια είναι πως όταν ξεκίνησε η συνεργασία μου με τον Θανάση είχα την (λανθασμένη τελικά) πεποίθηση πως να… τωρα που θα φωνάξουμε την αλήθεια θα μας ακούσουν και κάτι θα γίνει! Δεν μπορεί, πίστευα, να μείνει απαθής κανείς όταν υπονομεύεται η υγεία τόσων παιδιών! Αφού εξαντλήσαμε κάθε διαθέσιμη δύναμη στην ενημέρωση των συμπολιτών μας και των αρμοδίων, διαπιστώσαμε πως αυτό δεν αρκεί τελικά! Το πολιτικό κόστος των περιβαλλοντικών προβλημάτων είναι αμελητέο! Μπορούμε να θυμώνουμε δεκαετίες με κυβερνήσεις που η κάθε μια θα εφαρμόζει το μνημόνιο που μας φόρεσε η προηγούμενη, που την τιμωρήσαμε φέρνοντας ξανά στην εξουσία αυτή που μας έφερε το προ-προηγούμενο μνημόνιο… αλλά δεν θα καταψηφίσουμε ποτέ μια κυβέρνηση που δεν διαχειρίζεται απόβλητα, δεν φροντίζει τα υδατικά αποθέματα, δεν ενδιαφέρεται για την χωροταξία. Είμαστε, δυστυχώς, ανώριμοι ως πολίτες και αυτό εκμεταλεύεται η εξουσία που ενώ αλλάζει πρόσωπα δεν αλλάζει σκοπό, το ίδιο ντασούλι χτυπάει! Επομένως θεωρήσαμε ότι πρέπει να εμπλουτίσουμε την εργαλειοθήκη μας με κάτι άλλο, που μας το προμηθεύει το ίδιο το σάπιο σύστημα. Αποφασίσαμε, αντί να περιμένουμε την δια της παιδείας ωρίμανση του λαού όπως μερικοί πρεσβεύουν, να προσφύγουμε στην δικαιοσύνη. Και αυτό έγινε και γίνεται με πολλούς τρόπους που στόχο και σκοπό έχουν ένα: το κόστος της ρύπανσης για αυτόν που ρυπαίνει να γίνει μεγαλύτερο από το κόστος της αποτροπής της. Έτσι κερδίσαμε με ασφαλιστικά μέτρα νομολογιακό όριο για το εξασθενές χρώμιο στο πόσιμο νερό (το υπουργείο Υγείας ακόμα το σκέφτεται…), κερδίσαμε ακύρωση της παράλειψης της Νομαρχίας μας να πράξει τα δέοντα απέναντι σε μεγάλες βιομηχανίες που ρυπαίνουν και επιβολή μέτρων από το ΣτΕ για την λειτουργία τους, κερδίσαμε καταδίκες αρχόντων για παραλείψεις και πράξεις τους σχετικά με το περιβάλλον. Το σπουδαιότερο μέχρι σήμερα ήταν η αμετάκλητη καταδίκη της χώρας μας για το διαρκές περιβαλλοντικό έγκλημα στον Ασωπό από το Συμβούλιο της Ευρώπης το 2013 που οφείλουμε στον εξαιρετικό μας δικηγόρο Γιάννη Κτιστάκη. Απόφαση που ανοίξε τον δρόμο για διεκδίκηση αστικών αποζημιώσεων που θεωρούμε ότι συμβάλουν θετικά στην διαμόρφωση μιας ευνοϊκότερης για εμάς πολιτικής βούλησης σχετικά με το θέμα του Ασωπού.
Δ.Σ.: Υπήρξε μια μεγάλη επιτυχία σε σχέση με τη δημοσιότητα του ζητήματος. Υπήρξαν ΜΜΕ όπως π.χ. ο ΣΚΑΙ που το υιοθέτησαν σχεδόν, υπήρξαν πολιτικά κόμματα όπως οι Οικολόγοι – Πράσινοι, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ που το στήριξαν ένθερμα. Ακόμη και το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου. Όλοι ακόμη και αυτοί  που είχαν ευθύνη αναγκάστηκαν να παραδεχτούν την ρύπανση.  Το θέμα πήρε ακόμη και διεθνή διάσταση με τη σύνδεσή του με την ταινία Εριν Μπρόκοβιτς.
π.Γ.Ο. : Η δημοσιότητα δόθηκε μετά από την συγκεκριμένη επιλογή των συντελεστών του ΣΚΑΪ να προβάλουν το θέμα. Δεν γνωρίζω κάποια βαθύτερη αιτία και δεν με ενδιαφέρει εξάλλου. Όπως ήρθαν, έφυγαν! Φάνηκε με τον πλέον σαφή τρόπο η δύναμη του μέσου και το πως μπορεί να συμβάλει στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης, φάνηκαν όμως και οι περιορισμοί του. Τα κόμματα επίσης που αναφέρεις πράγματι ασχολήθηκαν με το θέμα. Όμως μπορούμε τώρα πια με βεβαιότητα να λέμε ότι «όχι όσο θα μπορούσαν» και «όχι όσο αρμόζει στο πρόβλημα». Πιστεύω πως όλα τα κόμματα είτε δεν αντιλήφθηκαν είτε επέλεξαν να μην αντιληφθούν την σοβαρότητα, το πλάτος και το βάθος του προβλήματος  το υποβίβασαν απλά ως ένα πρόβλημα μέσα σε όλα τα άλλα. Έχουμε συνηθίσει και αποδεχθεί πολύ κακώς, η συζήτηση στον δημόσιο λόγο να γίνεται για πράγματα πολύ μικρότερης σημασίας από αυτά που θέτει η πραγματική ζωή. Σαν να είναι μια τηλεοπτική σαπουνόπερα η πολιτική μας ζωή και ο δημόσιος πολιτικός λόγος που στόχο έχει μόνο να μας αποπροσανατολίσει από την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι η κατανάλωση των φυσικών πόρων και τα απόβλητα! Γι’ αυτά γίνεται η εκμετάλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για αυτά γίνονται οι πολεμικές συγκρούσεις. Εμείς νομίζουμε άλλα όμως! Ο Ασωπός μας δεν αποτελεί ένα από τα προβλήματα της ζωής μας αλλά το πρόβλημα της ζωής μας. Όπως είπε ο οικουμενικός πατριάρχης που μας επισκέφθηκε στις 06 Ιουνίου «ο Ασωπός αποτελεί μικρόκοσμον της παγκοσμίου οικολογικής κρίσεως…» και ως τέτοιος έχει διαστάσεις υπερεθνικές φυσικά.
Δ.Σ.: Έγιναν μια σειρά μελέτες, άλλες χρήσιμες και άλλες όχι. Πολλές από αυτές έγιναν ως πλυντήριο των ευθυνών αυτών που τις ανέθεταν.  Σε κάθε περίπτωση υπήρξαν κάποια συμπεράσματα, όπως ας πούμε για τη δημόσια υγεία.
 π.Γ.Ο.:  Έγιναν δεκάδες μελέτες για το θέμα και γίνονται ακόμη. Αν και πολλές φορές τα κίνητρα αυτών που μελετούν δεν είναι αγαθά, θεωρώ πως στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους οι μελέτες κατέγραψαν τα πραγματικά δεδομένα του προβλήματος και συνέβαλαν θετικά στην διαμόρφωση της σημερινής εικόνας που έχουμε όλοι. Θα ήθελα να αναφέρω κάποιους σταθμούς. Το 2007 το Γενικό Χημείο του Κράτους μέτρησε για πρώτη φορά χημικούς ρυπαντές στο πόσιμο νερό που προέρχονταν από γεωτρήσεις, αμέσως μετά η έκθεση της Ένωσης Ελλήνων Χημικών έδωσε το πρώτο στίγμα της επιστημονικής κοινότητας ενώ η έκθεση του επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης (2008) αποκάλυψε το όργιο με τις αδειοδοτήσεις και τους υπέθυνους της διοίκησης. Η υδρογεωλογική έρευνα του ΙΓΜΕ (2008) κατέγραψε τα δεδομένα της ρύπανσης, ο Συνήγορος του Πολίτη με αρκετές παρεμβάσεις του κατέδειξε και αυτός τις παραλείψεις και τα λάθη της διοίκησης. Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο με το πρόγραμμα «Χρώμιο στα υπόγεια νερά της λεκάνης απορροής του Ασωπού ποταμού: Τεχνολογίες και έργα αποκατάστασης» κατέγραψε και αυτό χρήσιμα δεδομένα ενώ μελέτες έχουν γίνει και για την επίδραση της ρύπανσης στην τροφική αλυσίδα. Στον τομέα της υγείας οι μελέτες της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (2010-2012) κατέδειξαν τις συνέπειες της ρύπανσης στην υγεία του τοπικού πληθυσμού (θνησιμότητα και παιδική νοσηρότα) που επιβεβαίωσαν τα ευρήματα από την επεξεργασία του αρχείου αδειών ταφής της ενορίας μας που δημοσιεύσαμε με τον Θανάση το 2006! Έχουν γίνει πλήθος διπλωματικών και διδακτορικών εργασιών σχετικά με το θέμα, ερευνητικές εργασίες, μέχρι και δημοσκοπήσεις. Ελάχιστες μπορούν να θεωρηθούν κατεθυνόμενες κατά την άποψη μου και είναι ξεκάθαρο ότι αυτές τελικά εξέθεσαν ανεπανόρθωτα τους επιστήμονες που τις εκπόνησαν. Πλέον, από επιστημονικής απόψεως το θέμα θεωρείται επαρκώς μελετημένο και η απαιτούμενη γνώση για την εφαρμογή των μέτρων αποκατάστασης είναι διαθέσιμη στον καθένα. Η συντριπτική πλειοψηφία των μελετών καταδεικνύει ότι η ανεξέλεγκτη διάθεση αποβλήτων στην ευρύτερη περιβαλλοντική λεκάνη του Ασωπού προκαλεί μια σειρά από δυσμενείς επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία, το περιβάλλον και την οικονομία των προσβεβλημένων περιοχών αλλά και ευρύτερα και ότι τα μέτρα αποκατάστασης είναι γνωστά και κοστίζουν πολλαπλάσια από την πρόληψη.
Δ.Σ.: Επίσης έγιναν και κάποιες νομοθετικές παρεμβάσεις. Κάποιες δεν εφαρμόστηκαν ή εφαρμόστηκαν εν μέρει, κάποιες δυστυχώς ανακλήθηκαν όπως η υποχρέωση των βιομηχανιών να τοποθετούν δειγματολείπτες- αναλυτές στα φρεάτια εξόδου.
π.Γ.Ο.: Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ενσωματώνουμε, με καθυστέρηση που επιφέρει πρόστιμα στις πλάτες του κόσμου, το ενωσιακό δίκαιο στον εθνική μας νομοθεσία. Και όταν το ενσωματώνουμε δεν το εφαρμόζουμε! Και επειδή οι πολίτες δεν ασχολούνται, αυτό δεν κοστίζει στην κυβέρνηση τίποτα! Η πραγματικότητα είναι ότι έχουμε ένα εξαιρετικό νομοθετικό οπλοστάσιο. Η νομοθετική πρωτοβουλία του ΥΠΕΚΑ το 2010 απλά εξειδίκευσε κάποια πράγματα για τον Ασωπό (καθιέρωσε Περιβαλλοντικά Περιβαλλοντικά Πρότυπα). Παραμένει ζητούμενο όπως είπαμε η εφαρμογή της όπως και όλων των άλλων σχετικών νόμων! Αξίζει να γνωρίζουμε πως με την κύρωση και ενσωμάτωση στο εθνικό δίκαιο (2006) της σύμβασης του Άαρχους ανοίγει οριστικά η απρόσκοπτη πρόσβαση του κοινού στις δημόσιες αρχές για την παροχή περιβαλλοντικής πληροφορίας ενώ με τον νόμο 4042/2012 έχουμε καινούργια –αυστηρότερη- ποινική προστασία του περιβάλλοντος. Ιδιαίτερη αναφορά πιστεύω πρέπει να γίνει στο διάταγμα 148/2009 με το οποίο αποκτούμε το εργαλείο της περιβαλλοντικής ευθύνης ή αλλιώς την εφαρμογή της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει». Η συγκεκριμένη αρχή δεν αφορά στα πρόστιμα που κατά καιρούς επιβάλλονται για παραβίαση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας (και που σχεδόν ποτέ δεν εισπράτονται) αλλά στην υποχρέωση αυτού που ρυπαίνει να αποκαταστήσει την περιβαλλοντική ζημιά που έχει προκαλέσει. Αποτελεί το ισχυρότερο νομοθετικό εργαλείο που έχουμε σήμερα και οποιαδήποτε προσπάθεια παρερμηνείας του ή αποδυνάμωσής του αποτελεί μεγάλη εξυπηρέτηση των βρώμικων βιομηχανιών! Στην πράξη το διάταγμα αυτό ακυρώνει το κίνητρο όσων ρυπαίνουν, το οποίο είναι το κέρδος, αφού με την απόδοση της περιβαλλοντικής ευθύνης τα κέρδη όχι μόνο εξανεμίζονται αλλά και η βιωσιμότητα της επιχείρησης υπονομεύεται σοβαρά, αφού όπως είπαμε το οικονομικό κόστος της αποκατάστασης είναι πολλαπλάσιο (10 ως 100 φορές) αυτού της πρόληψης!
Σχετικά με την προκλητική τροπολογία με την οποία απαλλάχθηκαν οι βιομήχανοι από την υποχρέωση τους να τοποθετήσουν αυτόματους δειγματολήπτες/αναλυτές στα τελικά φρεάτια εξόδου, το μόνο που έχω να πω είναι ότι αποτελεί ντροπή για τους «προηγούμενους» και τους βουλευτές τους που την ψήφισαν αλλά ντροπή και δυσάρεστο ξεσκέπασμα και για τους «τωρινούς» και τους βουλευτές τους που την διατηρούν δυόμιση χρόνια τώρα!
Η εμπειρία μας μέχρι σήμερα μας δείχνει ότι υπάρχουν πολλά σημαντικά ακόμη να διεκδικήσουμε σε νομοθετικό επίπεδο. Θα αναφερθώ σε δύο συγκεκριμένα. Πρώτο, διεκδικούμε να επιβλήθει η αντιστροφή του βάρους απόδειξης, δηλαδή η επιχείρηση να υποχρεούται να αποδεικνύει αυτή ότι δεν ρυπαίνει και όχι εμείς που καταγγέλουμε την ρύπανση. Αυτό είναι σημαντικό διότι με τις συνθήκες που γίνεται ο έλεγχος σήμερα και τις σκοπιμότητες που τον κατευθύνουν είναι πολύ δύσκολο η μετρούμενη ρύπανση να αποδοθεί σε κάποιον συγκεκριμένα. Δεύτερο το να μην απαιτείται η μέτρηση της συγκεκριμένης ρύπανσης προκειμένου κάποιος να θεωρηθεί ότι ρυπαίνει, αυτό να προκύπτει από την παραβίαση και μόνο των περιβαλλοντικών όρων με τους οποίους έχει αδειοδοτηθεί. Είναι τουλάχιστον αστείο ένα δικαστήριο να μην θεωρεί κάποιον ότι ρυπαίνει όταν αποδεδειγμένα διαθέτει επικίνδυνα στο περιβάλλον (πχ εκτεθειμένα στην βροχή) επειδή η μέτρηση της ρύπανσης είναι αδύνατη μετά την πάροδο πχ κάποιου χρόνου. Οι νόμοι της φυσικής και της χημείας ισχύουν ανεξαρτήτως δικαίου(!) και προφανώς ότι δεν τυγχάνει της νόμιμης και επιστημονικά ορθής επεξεργασίας και διάθεσης ρυπαίνει είτε μπορούμε να το μετρήσουμε την ρύπανση είτε όχι!
Δ.Σ.: Σήμερα η ρύπανση στο ποτάμι φέρεται ότι έχει μειωθεί ως αποτέλεσμα της  αποβιομηχάνισης. Πάντως το γραφείο επιθεωρητών περιβάλλοντος εξαγγέλθηκε, ιδρύθηκε στα χαρτιά αλλά ποτέ δεν λειτούργησε. Στο βαθμό που οι βιομηχανίες εξακολουθούν να ρυπαίνουν, αναρωτιέμαι πόσο νόημα έχει  το πρόγραμμα απορρύπανσης και εμπλουτισμού του υδροφορέα από το ΣΥΓΑΠΕΖ, που υλοποιείται  σε συνεργασία με το Πολυτεχνείο της Κρήτης;
π.Γ.Ο. : Κατ’ αρχήν η ρύπανση στο ποτάμι δεν έχει μειώθει καθόλου! Όσοι το ισχυρίζονται θα τους θυμίσω ότι έχουν ήδη καταδικαστεί για παρόμοια ψέματα από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Τα απόβλητα παράγονται μέχρι σήμερα ανελλιπώς αφού οι μεγάλες βιομηχανίες που ευθύνονται για το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό της ρύπανσης λειτουργούν κανονικά. Επίσης καμία υποδομή διαχείρισης δεν έχει υλοποιηθεί ή λειτουργήσει, άρα πως μπορούμε να ισχυριζόμαστε κάτι τόσο παράλογο; Είναι δυνατόν να παράγονται, να μην τυγχάνουν ορθής διαχείρισης και να μην ρυπαίνουν;;; Προφανώς οποιοδήποτε μέτρο αποκατάστασης δεν θα αποδώσει τίποτα αν δεν σταματήσει η ρύπανση. Είναι, όπως έλεγε και ο Θανάσης, σαν να σου κάνει διαρροή το πλυντήριο μέσα στο σπίτι και εσύ αντί να την σταματήσεις να πιάνεις την σφουγγαρίστρα και να κάνεις πως καθαρίζεις…
Δ.Σ.: Τελευταία φαίνεται να υπάρχει μια κινητικότητα στο θέμα, είχαμε μάλιστα και τις  εξαγγελίες Τσίπρα σε συνέντευξη τύπου στο ΥΠΕΝ.  Ωστόσο εδώ και δυόμισυ χρόνια έχουν εξαγγείλει ένα «βιομηχανικό πάρκο εξυγίανσης» και παρόλο που  Περιφέρεια και βιομήχανοι διεκδικούν ένα μεγάλο πακέτο χρηματοδότησης μέσω ΕΣΠΑ,  δεν έχουν προχωρήσει πέρα από την παρουσίαση μιας γενικής περιγραφής ενός σχεδίου.  
π.Γ.Ο. :  Πρόκειται για ένα πολύ φιλόδοξο σχέδιο, τόσο φιλόδοξο που ίσως να φαίνεται ουτοπικό για τα ελληνικά δεδομένα. Όμως το πρόβλημα είναι τέτοιο που μόνο με φιλόδοξες απόπειρες μπορεί να υπηρετηθεί και όχι με χλιαρά και αποσπασματικά μέτρα που δεν θίγουν κανένα. Επίσης το σχέδιο αυτό περιέχει αυτά που δεν υλοποιήθηκαν τόσα χρόνια: τα αυτονόητα! Πρόκειται ουσιαστικά για την χωροταξική οργάνωση της άτυπης βιομηχανικής περιοχής των Οινοφύτων και την κατασκευή υποδομών διαχείρισης υγρών και στερεών επικίνδυνων αποβλήτων. Απέχουμε πολύ όμως ακόμα από την συμμόρφωση της χώρας με την απόφαση του συμβουλίου της Ευρώπης.
Επιφυλάξεις φυσικά και έχουμε! Δεν φτάνει ο σωστός σχεδιασμός αφού όλα κρίνονται στην εφαρμογή και την λειτουργία της λύσης. Θα φτάσουμε άραγε μέχρι εκεί; Η πικρή πείρα που έχουμε στην Ελλάδα είναι ότι τα περισσότερα καλά σχέδια μένουν στα χαρτιά! Γνωρίζουμε πολύ καλά πως όλες οι δυναμείς που λειτούργησαν τα προηγούμενα χρόνια και μας οδήγησαν στον σημερινό κατάντημα υπάρχουν και λειτουργούν ακόμα, διεκδικώντας τα άδικά τους! Άρα πρέπει να παραμείνουμε άγρυπνοι και να παρακολουθούμε το σχεδιασμό, την υλοποίηση αλλά κυρίως την λειτουργία της συνολικής λύσης. Είναι εξάλλου η υποχρέωση των πολιτών αυτή! Έτσι δεν είναι;
Μπορεί ο καθένας να δει στην δημοσία διαβούλευση της Περιφέρειας, που είναι αναρτημένη στο διαδίκτυο, και τις προτάσεις των φορέων που συμμετείχαν αλλά και το τι εξήγγειλε η Περιφέρεια. Πράγματι πολλά είναι ακόμα στα χαρτιά και στο στάδιο της εξασφάλισης της χρηματοδότησης. Τα πρώτα σημαντικά χαρτιά όμως που θα έρθουν σύντομα είναι η ΚΥΑ για την οριοθέτηση της περιοχής και η θεσμοθέτηση του Πάρκου Εξυγίανσης (οι περιβαλλοντικές του επιπτώσεις, οι λεπτομέρειες του σχεδιασμού του και της λειτουργίας του κλπ). Είμαστε έτοιμοι να μελετήσουμε τις προτεινόμενες λύσεις και τις αποδεχθούμε αν είναι σωστές ή να τις ελέγξουμε και να τις εμποδίσουμε αν είναι λανθασμένες ή πονηρές; Ακόμα περισσότερο είμαστε έτοιμοι να διεκδικήσουμε ένα ικανοποιητικό βαθμό κοινωνικού ελέγχου στην λειτουργία της λύσης; Το ζήτημα δεν αντιμετωπίζεται πια με συνθήματα ή αφελή ακτιβισμό του τύπου όχι σε όλα, αλλά με γνώση και συστηματική δουλειά, με υψηλό επίπεδο οργάνωσης για την διεκδίκηση του δίκιου μας.
Δ.Σ.: Ασωπός, 10 χρόνια κομμάτια. Συνεχίζουμε και ελπίζουμε;
π.Γ.Ο.: Μια ματιά στην ιστορία θα μας πείσει ότι πρέπει να συνεχίσουμε να ελπίζουμε όπως έκαναν οι προηγούμενοι από εμάς, όπως θα κάνουν και οι επόμενοι! Η ζωή προχωράει και προοδεύει μέσα από την πάλη και τις συγκρούσεις του καινούργιου με το παλιό. Τα πράγματα δεν φαίνονται ξεκάθαρα. Ο δρόμος δεν είναι ευθύς αλλά πάει μπρος-πίσω και στρίβει σύχνα! Όμως στο τέλος το ισοζύγιο είναι θετικό. Προχωράμε μπροστά! Ας το κάνουμε να πάει πιο γρήγορα! Πολύ θα ήθελα όλες οι μεγάλες περιβαλλοντικές οργανώσεις να συνεργαστούν ώστε να ξεσπάσει ένας οργανωμένος, αμείλικτος νομικός κινηματικός αγώνας, και όλοι αυτοί οι ανόητοι που με τις πράξεις ή και τις παραλείψεις τους υπονομεύουν τα ύψιστα αγαθά της ζωής, να βρεθούν σε πολύ δύσκολη θέση.
πηγή kokkoi.gr