Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Ο αγώνας κατά της CETA συνεχίζεται. Προσωρινή τριετής εφαρμογή σε αναμονή εγκρίσεων από τα εθνικά κοινοβούλια της ΕΕ

CETA και ευρωπαϊκό κίνημα  

του Γιώργου Εμμανουήλ  

Από τις 21.9.2017 είναι σε ισχύ, για την επόμενη τριετία, η προσωρινή εμπορική συμφωνία Ε.Ε. - Καναδά (CETA). Για την οριστική εφαρμογή της, μετά από διεκδίκηση του πανευρωπαϊκού κινήματος που αξιοποίησε το άρθρο 4 της συνθήκης της Λισσαβόνας, χαρακτηρίστηκε μεικτής αρμοδιότητας και των 28 εθνικών κοινοβουλίων των χωρών - μελών της Ε.Ε. και απαιτείται η έγκρισή τους. Έως σήμερα μόνο 6 εθνικά κοινοβούλια την έχουν εγκρίνει αυτά των: Λετονίας, Κροατίας, Τσεχίας, Δανίας, Μάλτας, Ισπανίας.  

Ας δούμε εν τάχει τα “οφέλη” και τις ζημίες από την εφαρμογή της CETA:

* Η κατάργηση των δασμών για το 98% των εξαγόμενων προϊόντων από και προς τον Καναδά μπορεί να ωφελήσει τους καταναλωτές από τη μείωση των τιμών, κυρίως όμως θα ευνοήσει τις εξαγωγές της ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας. Λόγω της διευκόλυνσης των εισαγωγών τροφίμων, θα πλήξει την αγροτική παραγωγή της Νότιας Ευρώπης, άρα και της χώρας μας, και τους καταναλωτές, από τις υποβαθμισμένες προδιαγραφές των καναδικών τροφίμων.  

* Αυξάνει τις ποσοστώσεις εισαγωγών από τον Καναδά, χωρίς δασμούς, βοοειδών και χοιρινών από 9.662 τόνους σε 130.551 τόνους με αρνητικές επιπτώσεις στην ευρωπαϊκή και ελληνική κτηνοτροφία. * Αυξάνει την ποσόστωση χωρίς δασμούς των εξαγωγών ευρωπαϊκών τυριών προς τον Καναδά από 13.472 τόνους σε 33.072 τόνους.  

* Προστατεύει μόνον 143 Προϊόντα Ονομασίας Προέλευσης ΠΟΠ/ΠΓΕ (Προστατευόμενη Γεωγραφική Ένδειξη) της Ε.Ε. από τα 3.400 ΠΟΠ/ΠΓΕ που έχει συνολικά κατοχυρωμένα η Ε.Ε. (και μόνο 16 από τα 101 ΠΟΠ/ΠΓΕ της Ελλάδας). Δεν κατοχυρώνει το σημαντικότερο ΠΟΠ προϊόν μας, τη φέτα, ενώ παράλληλα δίνει το δικαίωμα στους Καναδούς να παράγουν και εξάγουν "Feta made in Canada" από αγελαδινό γάλα και μεταλλαγμένες ζωοτροφές. Οι επιπτώσεις είναι προφανείς, οπότε χρειάζεται από κοινού υπεράσπιση από καταναλωτές, παραγωγούς, ελληνική Βουλή, καθώς και την Ε.Ε. σε όλες τις διεθνείς συμφωνίες. Τον κίνδυνο αναγνωρίζει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην έγγραφη απάντησή της στο υπόμνημα διαμαρτυρίας της Κοινής Επιτροπής Υπεράσπισης από 37 φορείς (3.5.2017).  

* Δεν κατοχυρώνει την “Ευρωπαϊκή Αρχή της Πρόληψης”, σύμφωνα με την οποία δεν κυκλοφορεί προϊόν με πρόσθετα χημικά και φάρμακα αν υπάρχουν ενδείξεις ότι μπορούν να βλάψουν καταναλωτές και περιβάλλον. Δεν απαγορεύει την εμπορία μεταλλαγμένων τροφίμων και παραπέμπει τα υγειονομικά μέτρα φυτικής και ζωικής παραγωγής σε επιτροπές ρυθμιστικής συνεργασίας.  

* Διευκολύνει την πρόσβαση ευρωπαϊκών εταιρειών προμηθειών και υπηρεσιών σε καναδικούς διαγωνισμούς έργων, καθώς και των Ευρωπαϊκών ναυτιλιακών εταιρειών στα λιμάνια του Καναδά.  

* Προωθεί την ιδιωτικοποίηση δημόσιων υπηρεσιών και έργων υγείας, ηλεκτρικής ενέργειας, ΑΕΙ, εξόρυξης μεταλλευμάτων όπου έχουν ισχυρό ενδιαφέρον καναδικές πολυεθνικές εταιρείες και εμποδίζει την επαναδημοτικοποίηση υπηρεσιών που πολλοί ευρωπαϊκοί δήμοι και περιφέρειες επιχειρούν σήμερα. Eμποδίζει, επίσης, πολιτικές ενίσχυσης των παραγωγικών και καταναλωτικών συστημάτων των τοπικών κοινωνιών.  

* Δεν περιλαμβάνει τις δεσμεύσεις της Ε.Ε. για την κλιματική αλλαγή που απορρέουν από τη διεθνή συμφωνία του Παρισιού, με δεδομένη τη θέση του Καναδά υπέρ των ορυκτών καυσίμων (πετρελαίου, αερίου και λιγνίτη).  

* Δεν κατοχυρώνει τις συνθήκες του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας του ΟΗΕ, ILO, για συλλογικές διαπραγματεύσεις, ενώ επιτρέπει τις ατομικές συμβάσεις εργασίας.  

Κάτω από την πίεση του ευρωπαϊκού κινήματος φορέων των παραγωγών, καταναλωτών, πολιτών, επιστημόνων και της αυτοδιοίκησης, η εφαρμογή της εταιρικής επιδιαιτησίας (ICS), όπου οι εταιρείες θα μπορούν να μηνύουν κράτη για διαφυγόντα κέρδη, δεν ισχύει στην προσωρινή τριετή εφαρμογή της, αλλά προβλέπεται η ισχύς της μετά την έγκριση των 28 εθνικών κοινοβουλίων.  

Το Βέλγιο έκανε στις 6.9.2017 προσφυγή κατά της εταιρικής επιδιαιτησίας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για να κριθεί εντός του επόμενου έτους η συμβατότητά της με τις συνθήκες της Ε.Ε. Ανάλογη γνωμοδότηση θα κληθούν να δώσουν τα 28 εθνικά κοινοβούλια, μεταξύ αυτών και το ελληνικό.  

Ως Πανελλαδικό Δίκτυο Φορέων “Stop TTIP CETA TiSA” αγωνιζόμαστε σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Σε συνεργασία με το ευρωπαϊκό κίνημα συγκεντρώνουμε υπογραφές αυτοδιοικητικών και κοινωνικών φορέων στο κοινό μας ευρωπαϊκό υπόμνημα που αφορά εννέα βήματα για την απόρριψη νεοφιλελεύθερων ρυθμίσεων το οποίο θα καταθέσουμε έως το τέλος του 2017 στα 28 εθνικά κοινοβούλια, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Ευρωκοινοβούλιο.


*Ο Γιώργος Εμμανουήλ είναι εκπρόσωπος του ελληνικού Δικτύου Φορέων και Πολιτών Stop TTIP CETA TiSA στο Πανευρωπαϊκό Δίκτυο "Seattle to Brussels"


πηγή


 

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Η επανανοηματοδότηση της ζωής ως ζητούμενο



των Γιώργου Κολέμπα και Γιάννη Μπίλλα
Εάν η ζωή αυτή καθαυτή είναι α-νόητη και αν-ήθικη, τότε οι άνθρωποι νοηματοδοτούν τη ζωή τους με τις σκέψεις τους, τις πράξεις τους και γενικότερα με τη στάση ζωής που τηρούν. Οι σημασίες και τα νοήματα που υιοθετούν οι άνθρωποι μεταβάλλονται στο πέρασμα του χρόνου. 
Συνήθως οι άνθρωποι προσδιορίζουν τη ζωή τους σύμφωνα με τις κυρίαρχες σημασίες που δίνει ο τόπος τους, η θρησκεία τους, το πολιτικό σύστημα και γενικότερα οι εκάστοτε εξουσίες. Ο άνθρωπος ορίζεται ως κοινωνική κατασκευή και ταυτόχρονα ως δημιουργός της ζωής του. Η αντίληψη περί κοινωνικής κατασκευής, πολλές φορές, δημιουργεί μια παθητική αφήγηση ζωής που βλέπει τον άνθρωπο μόνο ως αποτέλεσμα των οικονομικών και πολιτικών συνθηκών της κοινωνίας και όχι και ως αιτία δημιουργίας της ζωής και της κοινωνίας. 
Η δυνατότητα των ανθρώπων και των κοινωνιών να αυτοθεσμίζονται συνήθως αποσιωπάται ή αποκρύπτεται ως ιστορική αφήγηση από τις κυρίαρχες αφηγήσεις των κρατών μέσω της εκπαίδευσης, της θρησκείας και του πολιτικού προσωπικού (συμπεριλαμβανομένων και των ΜΜΕ).
Με την επικράτηση του παγκόσμιου καπιταλισμού και του φαντασιακού του προτάγματος της διαρκούς μεγέθυνσης της παραγωγής και της κατανάλωσης, χιλιάδες μικρές και μεγάλες αφηγήσεις ζωής σαρώθηκαν. Κοινότητες ανθρώπων που διεκπεραίωναν τη ζωή τους παραγωγικά και διοικητικά υιοθέτησαν σταδιακά τα νοήματα της καπιταλιστικής μεγέθυνσης. Χάθηκε έτσι ο πλούτος του παγκόσμιου πολιτισμού και η δυνατότητα που είχαν οι επιμέρους κοινότητες να προσαρμόζουν τη ζωή τους και τη παραγωγή τους στο υπάρχον φυσικό περιβάλλον. Υιοθέτησαν τη γραμμική αντίληψη για τη ζωή και τη παραγωγή και μετατράπηκαν σε καταναλωτές προϊόντων και αλλότριων αφηγήσεων (πολιτικών και νοημάτων). 

Σήμερα αυτό που καταρρέει (μαζί με τις ψευδαισθήσεις μας) είναι επίσης το κεντρικό φαντασιακό του καπιταλισμού που είναι η διαρκής ανάπτυξη της παραγωγής και της κατανάλωσης, γιατί προσκρούει στο οικολογικό όριο της περατότητας των φυσικών πόρων του πλανήτη, στη μόλυνση του περιβάλλοντος και γιατί αυτή η αφήγηση δημιούργησε έναν ανθρωπολογικό τύπο επικίνδυνο και καταστροφικό. Η κρίση που βιώνουμε σήμερα είναι η απαρχή του τέλους αυτής της αφήγησης. Όσοι εργαζόμαστε για την άμεση δημοκρατία προτάσσουμε ως απάντηση την εθελούσια αποανάπτυξη της οικονομίας και εργαζόμαστε γι’ αυτό, θεωρώντας την αποανάπτυξη ως την υλική βάση της άμεσης δημοκρατίας.

Η ανθρωπολογική κρίση του καπιταλισμού


Ο καπιταλισμός πριν φανερώσει τα αδιέξοδά του κατέστρεψε τον ψυχισμό των ανθρώπων, διαμόρφωσε ένα ανθρωπολογικό τύπο μοναχικό, νευρωτικό, αγχώδη, φοβικό και φοβισμένο, ανταγωνιστικό, επιθετικό, ενεργοβόρο, καριερίστα και αμοραλιστή, κάτοικο του εγώ και όχι του εμείς, που ακόμα και σήμερα διατηρεί την ψευδαίσθηση της ατομικής διαφυγής.

Η εκπαίδευση και η διαμόρφωση των ανθρώπων από αυτές τις ίδιες καταναλωτικές κοινωνίες αποτελεί το βασικότερο εμπόδιο, κατά τη γνώμη μου, στην προοπτική της αποανάπτυξης και της άμεσης δημοκρατίας, καθώς αποτελεί θρησκευτική σχεδόν πεποίθηση αυτής της κοινωνίας η διαρκής μεγέθυνση. Ο καπιταλισμός όμως δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει, αν οι ίδιοι οι άνθρωποι δε συμμεριστούν και δεν εσωτερικεύσουν τις αξίες που τον στηρίζουν. 

Παράλληλα, αν λάβουμε υπόψη ότι ήδη ο καπιταλισμός δημιουργεί ένα νέο είδος οικονομίας που η καπιταλιστική δημιουργία αξίας αντικαθίσταται σιγά-σιγά από τη χρηματιστηριακή κερδοσκοπία, τότε αυτό που σήμερα επικρατεί είναι το παρασιτικό ήθος μιας κοινωνίας της κατανάλωσης, του τζόγου, του εύκολου κέρδους, του υπερδανεισμού, της διαφθοράς, κτλ. Υπό μία έννοια το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα καταστρέφει κάθε ανθρωπολογικό υπόστρωμα πάνω στο οποίο θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας νέος τύπος κοινωνίας.

Σε ότι μας αφορά, ως αφήγηση της άμεσης δημοκρατίας και της αποανάπτυξης, φαίνεται ξεκάθαρα η ανάγκη για τη δημιουργία ενός νέου ανθρωπολογικού τύπου, διότι δεν είναι δυνατό να δημιουργηθεί μια αυτόνομη δημοκρατική και οικολογική κοινωνία η οποία θα βασίζεται στο σημερινό άνθρωπο.

Αυτός ο συλλογισμός απαντά και στην κριτική που δεχόμαστε ότι δεν εστιάζουμε σε επιμέρους προτάσεις ή ότι δεν αντιστεκόμαστε στο νεοφιλελευθερισμό, κριτική η οποία κατά τη γνώμη μας εμπεριέχει στοιχεία του προηγούμενου φαντασιακού για την επιστροφή σε μια Κεϊνσιανικού τύπου εγγύηση των πρότερων καταναλωτικών μας απολαύσεων. Αντίθετα, εμείς επιδιώκουμε να αποδομηθεί πλήρως το καπιταλιστικό φαντασιακό των ανθρώπων και να αποαποικήσουμε το εννοιολογικό υπόστρωμα των καπιταλιστικών αφηγήσεων που κυριαρχούν ακόμα στους πολίτες αυτής της χώρας. 

Η κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία και ο ανθρωπολογικός της τύπος 

Στις μέρες μας σχεδόν παντού ξεφυτρώνουν συλλογικότητες, ομάδες, κινήσεις και πολίτες που υιοθετούν άλλα νοήματα, άλλες σημασίες και άλλα προτάγματα στη ζωή τους με τα οποία και για τα οποία αξίζει κανείς να ζει σήμερα και όχι περιμένοντας με μεταφυσικό τρόπο την «έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα».

Η κοινωνία που θέλουμε να δημιουργήσουμε δε θα βρεθεί «στα σπήλαια της ιδιώτευσης και της απάθειας» αλλά στις θορυβώδεις συνελεύσεις και δράσεις, όπου καθημερινά ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλο και τη χαρά του δημιουργικού και συλλογικού βίου, μετατοπίζοντας το «εγώ» μας προς το «εμείς»

Τοποθετεί την οικονομία στη θέση του μέσου και όχι του σκοπού της ζωής υιοθετώντας αξίες ξεχασμένες από το καπιταλιστικό φαντασιακό, όπως η αυτενέργεια, η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, η χαρά του ελεύθερου χρόνου, ο αυτοπεριορισμός, η οικονομία της εγγύτητας, η διατροφική και ενεργειακή αυτάρκεια, ο πολίτης-δημιουργός έναντι του παθητικού καταναλωτή (προϊόντων και πολιτικών).

Δημιουργεί ανταλλακτικές κοινότητες χρόνου, προϊόντων, χαριστικά παζάρια, τράπεζες σπόρων, συλλογικούς αυτοδιαχειριζόμενους λαχανόκηπους, συνεταιρισμούς παραγωγών και καταναλωτών, αλληλέγγυο εμπόριο, αυτοδιαχειριζόμενους κοινωνικούς χώρους, κινήσεις πολιτών για την κοινωνικοποίηση του νερού και της ενέργειας, δίκτυα οικοκοινοτήτων, πολίτες που εναντιώνονται και συγκρούονται για να μη γίνει στη Χαλκιδική το ορυχείο χρυσού και για να μην εγκατασταθούν οι ανεμογεννήτριες στην Χίο, να μη γίνει η επένδυση στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, στο όρος Οίτη και αλλού. 

Οργανώνει κοινωνικά ιατρεία, κοινωνικά φαρμακεία, συλλογικές κουζίνες, ραδιοσταθμούς στο διαδίκτυο, και έναν απίστευτο αριθμό καινούργιων αντικαπιταλιστικών, αυτοδιαχειριζόμενων, αντιιεραρχικών συλλογικοτήτων.

Όλα αυτά διέπονται από την αντίληψη της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας μέσα από το πρόταγμα της αποανάπτυξης και της άμεσης δημοκρατίας, δημιουργώντας έναν άλλο ανθρωπολογικό τύπο και μια νέα νοηματοδότηση της ζωής. 

Υφαίνοντας την ανατροπή ή συμπλήρωμα στο υπάρχον; 

Όλες οι παραπάνω κινήσεις είναι δράσεις ενός «δημιουργικού πράττειν» και αποτελούν φαντασιακή σύλληψη αυτοθέσμισης εν δυνάμει νέων κοινοτήτων που δεν αρκούνται στη διαπίστωση ότι για όλα φταίει ο καπιταλισμός και οι τραπεζίτες, επιλέγοντας έτσι τη θυματοποίησή τους είτε υιοθετώντας παθητική στάση είτε αναθέτοντας την ελπίδα στο πολιτικό προσωπικό των κομμάτων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Αντίθετα, διεκδικούν χρόνο να ερωτευτούν, να παίξουν με τα παιδιά τους, να τεμπελιάσουν, να δημιουργήσουν, να επαναφέρουν το μεσημεριανό ύπνο, κτίζοντας ταυτόχρονα μια νέα μορφή κοινωνικότητας και οικονομίας.

Οι κοινότητες αυτές δρουν παράλληλα και ενάντια στον καπιταλισμό (η αυτενέργεια και η αλληλεγγύη του κινήματος της πατάτας κατέστησε αχρείαστους τους νόμους της αγοράς). 
Αν σ’ όλα αυτά προσθέσουμε και κάποια δειλά και μικρής διάρκειας κινήματα, όπως η κατάληψη και λειτουργία χώρων εστίασης στη Θεσσαλονίκη, το αυτοδιαχειριζόμενο νοσοκομείο στο Κιλκίς, η έκδοση της«Εφημερίδα των Συντακτών» από τους εργαζόμενους, η "Βιομε" στη Θεσσαλονίκη, οι "Εκδόσεις των Συναδέλφων" στην Αθήνα και αν ευοδωθούν και κάποιες προτάσεις για ίδρυση χρηματοπιστωτικού ιδρύματος που θα ενισχύει φιλικές προς το περιβάλλον δράσεις και αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις, τότε θα φανούν καλύτερα οι ρωγμές που δημιουργούν στον καπιταλισμό οι μορφές της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας. 
Οι ρωγμές αυτές που άλλοτε θα συγκλίνουν, άλλοτε θα αποκλίνουν, άλλοτε θα γίνονται ορμητικά μεγάλες, δεν αποτελούν βέβαιες απαντήσεις στον καπιταλισμό. «Ρωτώντας προχωράμε» για να χρησιμοποιήσω και ένα Ζαπατίστικο σύνθημα.

Νομίζω όμως ότι επανανοηματοδούν τη ζωή των ανθρώπων που συμμετέχουν σ’ αυτές. Συνιστούν μια ριζική πολιτική ρήξη με το σύστημα και ένα βαθύ ανθρωπολογικό μετασχηματισμό. Αυτός ο ανθρωπολογικός μετασχηματισμός δεν αποτελεί ούτε δευτερεύον εποικοδόμημα ούτε ρητορικό σχήμα. Είναι βασικό και αναπόσπαστο κομμάτι του αναγκαίου μετασχηματισμού της κοινωνίας. Η δημιουργία του νέου αυτού ανθρωπολογικού τύπου αποκτά στις μέρες μας τη διαδικασία του κατεπείγοντος, εφόσον μια αυτόνομη και δημοκρατική κοινωνία δεν μπορεί να απαρτίζεται ούτε φυσικά και να δημιουργηθεί από τον τύπο του ανθρώπου που δημιουργεί η καταναλωτική κοινωνία. Το κύτταρο της κοινωνίας που θα αγαπήσουμε είναι εν σπέρματι αυτές οι κοινότητες ανθρώπων που περιγράψαμε με τα νοήματα και τις σημασίες που προτάσσουν. Η δική μας προσδοκία ή ουτοπία ίσως είναι στη θέση του κεντρικού κράτους που θα περιορίζεται σιγά-σιγά θα ανθίσουν αμεσοδημοκρατικές κοινότητες ανθρώπων, έθνη κοινοτήτων και κοινότητες εθνών.

Η θέση μου στο ερώτημα για το αν όλα αυτά αποτελούν συμπλήρωμα στο υπάρχον ή αν το σύστημα μπορεί να καταστήσει ακίνδυνες τις παραπάνω κοινότητες ανθρώπων είναι ότι αυτό το ερώτημα πρέπει να τίθεται διαρκώς από αυτούς που συμμετέχουν σ’ αυτές τις συλλογικότητες και διαρκώς να επαναπροσδιορίζονται με βάση αυτό το ερώτημα. Αποκλείοντας έτσι τη δυνατότητα εμφάνισης ενός άλλου μας εαυτού, αυτού που τόσα χρόνια το εκπαιδευτικό σύστημα, ο στρατός, η δικαιοσύνη, το οικονομικό σύστημα και οι λειτουργίες του κράτους πάλεψαν με ζήλο να διαμορφώσουν «για το καλό μας» πάντα. Τον καπιταλισμό δε γνωρίζουμε πως και αν μπορούμε να τον αλλάξουμε, αλλά ας φροντίσουμε να μην του μοιάσουμε, γράφει ο Χρόνης Μίσσιος.




*Απόσπασμα από το βιβλίο "Ο Ανθρωπολογικός Τύπος της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης" του Γιώργου Κολέμπα και Γιάννη Μπίλλα από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων




Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Πόσο κοστολογείται ένα βουνό; Με αφορμή το υπό μελέτη αιολικό πάρκο στη Σαμοθράκη

 
του Πάνου Πετρίδη*
 
Ένα από τα κυρίαρχα θέματα περιβαλλοντικής πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών αφορά την προσπάθεια κοστολόγησης των περιβαλλοντικών προβλημάτων, αρχικά, και εν συνεχεία και της ίδιας της φύσης, με στόχο την καλύτερη προστασία της. Σύμφωνα με τους υποστηρικτές αυτής της προσέγγισης, αν κάτι μπορεί να μετρηθεί και κοστολογηθεί, τότε αποκτά οικονομική αξία στην αγορά και άρα μπορεί ευκολότερα να προστατευτεί, αν αποδειχθεί ότι η αξία διατήρησής του υπερβαίνει το κόστος καταστροφής του.

Πώς όμως κοστολογείται ένα βουνό; Οι περιβαλλοντικοί οικονομολόγοι λένε ότι αυτό παρέχει μια σειρά από λειτουργίες, τις οποίες ονομάζουν «υπηρεσίες», όπως η παροχή τροφής και ενέργειας, η ρύθμιση του κλίματος μέσω της δέσμευσης άνθρακα και παροχής οξυγόνου, η ανακύκλωση θρεπτικών συστατικών, η προστασία που μας παρέχει από τις πλημμύρες, αλλά και μια σειρά από πολιτιστικές, πνευματικές, θεραπευτικές ή ψυχαγωγικές υπηρεσίες, όπως ο τουρισμός. Όλα τα παραπάνω επιχειρούνται να κοστολογηθούν και άρα να μπορούν να συγκριθούν με το κόστος μιας επένδυσης. Πέραν της αντικειμενικής δυσκολίας κοστολόγησης των παραπάνω, το ερώτημα είναι βαθύτερο. Ισοδυναμεί το κόστος με τη αξία ενός βουνού; Μπορεί αυτή να είναι μόνο οικονομική;

Η προσπάθεια και μόνο κοστολόγησης των «υπηρεσιών» που προσφέρει ένα βουνό, ακόμα και η ορολογία που χρησιμοποιείται, μαρτυράει πολλά για το σύστημα αξιών της κοινωνίας μας όπου όλα δυνητικά μπορούν να μετρηθούν σε χρήμα. Οι υποβόσκουσες θεμελιώδεις αξίες αυτής της προσέγγισης σπανίως αμφισβητούνται, και απόψεις που δεν ταιριάζουν με αυτό το οικονομιστικό μοντέλο είτε προσπερνιούνται ή στην καλύτερη περίπτωση χλευάζονται. Έτσι, σύμφωνα με την κυριαρχούσα λογική της διαρκούς ανάπτυξης, τα περιβαλλοντικά ζητήματα είναι βασικά προβλήματα τεχνικού χαρακτήρα και, εάν αυτά εισέλθουν στον δημόσιο διάλογο, η συζήτηση περιορίζεται σε διαχειριστικό επίπεδο, γεγονός που μειώνει δραματικά την δυνατότητα εναλλακτικών επιλογών.

Πώς σχετίζονται αυτά με τη Σαμοθράκη;

Πριν λίγους μήνες έγινε γνωστό ότι σχεδιάζεται βιομηχανικό αιολικό πάρκο 39 ανεμογεννητριών στο όρος Σάος της Σαμοθράκης, ένα από τα πολλά που δρομολογούνται αυτόν τον καιρό σε Βέρμιο, Εύβοια, Κυκλάδες, ηπειρωτική χώρα κ.α. Το αφήγημα παραμένει πάνω κάτω το ίδιο: Η κλιματική αλλαγή επιβάλλει τη μείωση της ενεργειακής εξάρτησης από το πετρέλαιο και τον λιγνίτη και καθιστά αναγκαία μια στροφή προς την «πράσινη ανάπτυξη» και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Τοποθετημένη σε αυτήν τη βάση, η υποστήριξη του έργου μοιάζει σχεδόν αυτονόητη. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την ανάγκη μετάβασης σε λιγότερο ρυπογόνες μορφές ενέργειας. Ποιό είναι λοιπόν το πρόβλημα;

Υπάρχουν αμέτρητα πρακτικά ζητήματα που αξίζει και πρέπει να τεθούν στο τραπέζι, όπως οι επιπτώσεις στο μικρόκλιμα της περιοχής, στον υδροφόρο ορίζοντα, στη γεωλογία, στην πανίδα, και φυσικά οι θέσεις εργασίας, οι επιπτώσεις στον τουρισμό κ.α. Το βασικό όμως πρόβλημα είναι ότι το ζήτημα τέθηκε από την πρώτη στιγμή (από την εταιρεία αλλά όχι μόνο) σε μια αμιγώς οικονομοτεχνική βάση: Μιλάμε για τα πόσα ενέργειας, για το κόστος της επένδυσης, για τα ανταποδοτικά τέλη, και ό,τι θέμα προκύπτει οφείλει να αντικρούσει τα παραπάνω. Αυτό αποτελεί ήδη μια πρώτη και σημαντική ήττα του διαλόγου σχετικά με εναλλακτικές επιλογές. Διότι εισερχόμενοι στον διάλογο από μια πολύ συγκεκριμένη οικονομιστική σκοπιά παραδεχόμαστε, εν αγνοία μας, μια σειρά από υποθέσεις και επικροτούμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτές υφίστανται.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, ερωτήσεις όπως: «Χρειαζόμαστε περισσότερη ενέργεια; Για ποιους σκοπούς την χρησιμοποιούμε; Ποιος ελέγχει και αποφασίζει για την παραγόμενη ενέργεια;» μένουν αναπάντητες. Συζητώντας λοιπόν «μόνον» για τις επιπτώσεις στην ορνιθοπανίδα ή το ύψος των πιθανών οικονομικών ανταποδοτικών τελών, αποδεχόμαστε σιωπηρά μια σειρά από εικασίες, όπως λ.χ. ότι χρειαζόμαστε περισσότερη ενέργεια και όχι σωστότερη διαχείριση της υπάρχουσας, ότι οι αποφάσεις μας μετράνε πολύ περισσότερο από αυτές των επόμενων γενεών, ότι οι ανανεώσιμες πηγές μειώνουν την παραγωγή λιγνίτη, κ.α.

Για να έχει η τοπική κοινωνία τη δυνατότητα συμμετοχής, ελέγχου, καθώς και συνδιαμόρφωσης ενός βιώσιμου ενεργειακού μέλλοντος, χρειάζεται να έχει τη δυνατότητα να αποφασίσει πάνω σε κομβικά θέματα, πολύ πριν ασχοληθεί με ζητήματα διαχειριστικού χαρακτήρα. Για παράδειγμα, κανείς δεν υποστηρίζει ότι είναι προτιμότερο να διατηρείται ένα φορτίο βάσης από λιγνίτη. Δυστυχώς όμως, εντός του υπάρχοντος πλαισίου, τα βιομηχανικά πάρκα ΑΠΕ που σχεδιάζονται δεν θα προκαλέσουν μείωση της παραγωγής λιγνίτη στη χώρα, όταν η ανάγκη για ενέργεια διαρκώς μεγαλώνει! Απλά θα αυξήσουν την παραγωγή και πιθανόν και τις εξαγωγές. Αυτή δεν είναι κάποια περιφερειακή παράπλευρη απώλεια αλλά η βάση του συστήματος που ονομάζουμε καπιταλιστικό. Ο καπιταλισμός χρειάζεται οικονομική ανάπτυξη και η ανάπτυξη περισσότερη ενέργεια. Η παραγωγή «πράσινης» ενέργεια αποτελεί μια ακόμα αγορά που θα μπορέσει να μεγαλώσει την πίτα και τον αέναο κύκλο της ανάπτυξης. Μια εταιρία μπορεί να επενδύσει σε διάφορες μορφές γκρίζας, πράσινης η μπλε ενέργειας. Δεν μπορεί όμως να επενδύσει σε λιγότερη ενέργεια, γιατί αυτό θα πήγαινε ενάντια στη λογική της. Ποια όμως είναι η λογική των ανθρώπων;

Κάλεσμα για μια βιώσιμη λύση

Σε ποιόν εν τέλει ανήκει το βουνό; Στο κράτος; Στους μόνιμους κατοίκους του νησιού, ακόμα και αυτούς που δεν το έχουν περπατήσει ποτέ; Στους επισκέπτες που έρχονται να το επισκεφτούν από την άκρη της Ευρώπης; Στις επόμενες γενιές κατοίκων και επισκεπτών; Μήπως ανήκει εξίσου στα δάση του, τα ζώα και τα πουλιά του;

Για να κατανοήσουμε καλύτερα την κατάσταση ας λάβουμε ως αφετηρία την κυριαρχούσα φιλοσοφία και το σύστημα αξιών της εποχής μας, τα οποία διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναζητούνται οι λύσεις στα προβλήματα που προκύπτουν. Η υπερισχύουσα άποψη λέει ότι όλα μπορούν να μετρηθούν σε χρήμα, ότι η οικονομική ανάπτυξη είναι μη διαπραγματεύσιμη. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το αφήγημα της εταιρείας ακούγεται σαν μονόδρομος. Τι θα γινόταν όμως αν αλλάζαμε το αφήγημα; Αν πούμε γενναία ότι δε συμφωνούμε με την οικονομοτεχνική διαχείριση ενός θέματος βαθιά πολιτικού; Αν υποστηρίξουμε ότι η κοστολόγηση του βουνού είναι μια χίμαιρα;

Ας μη μασάμε τα λόγια μας. Για όλους εμάς που για χρόνια είτε μένουμε, επισκεπτόμαστε, ασχολούμαστε ή μελετάμε το νησί, που οραματιζόμαστε μια Βιώσιμη Σαμοθράκη και δουλεύουμε προς αυτήν την κατεύθυνση, το έργο με τη μορφή που προτείνεται δεν ταιριάζει με την κλίμακα του νησιού. Ποιο το νόημα της επιστημονικής έρευνας ετών, της διατυπωμένης υποστήριξης κατοίκων και επισκεπτών προς τη διατήρηση της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, της υποψηφιότητας της Σαμοθράκης ως «Απόθεμα Βιόσφαιρας» της UNESCO, αλλά και των δεσμεύσεων της τοπικής αρχής διαχρονικά προς ένα επιχειρησιακό μοντέλο αειφορίας αν δεν υπάρχει συνέπεια λόγων και πράξεων;

Υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για ένα βιώσιμο μέλλον για τη Σαμοθράκη, και κάθε τόπο, που θα σέβεται το περιβάλλον και την κοινωνία. Ένα τέτοιο μέλλον όμως δεν μπορεί να περνάει μέσα από την παραίτηση και την εξάρτηση από μια εταιρεία με πρωταρχικό στόχο το κέρδος. Τα όμορφα λόγια δεν μπορούν να αλλάξουν την πραγματικότητα και το απλό γεγονός ότι η «αγορά», στο σύστημα στο οποίο ζούμε, δεν μπορεί εξ’ ορισμού να ορίσει ως προτεραιότητα της τη βιωσιμότητα και την αειφορία ενός τόπου. Αυτό οφείλει να το διεκδικήσει η ίδια η κοινωνία.

Και λοιπόν, τι; Καταρχήν, πριν ακόμα από την μετάβαση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αξίζει να συλλογιστούμε αν αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι λιγότερη ενέργεια, και εξορθολογισμός των υπέρμετρων αναγκών προς την κατεύθυνση αυτών που έχει πραγματικά ανάγκη ο τόπος. Σε νησιά όπως η Σαμοθράκη που η κύρια κατανάλωση είναι οικιακή, αντί της υπέρμετρης αύξησης παραγωγής ενέργειας υπάρχουν λύσεις προς την κατεύθυνση της μείωση της κατανάλωσης, μέσω της ενεργειακής μόνωσης, εξοικονόμησης φωτισμού και γενικότερα της αναβάθμισης της ενεργειακής απόδοσης των κτηρίων. Ύστερα μπορεί να επιτευχθεί μια ενεργειακή αυτονομία και αυτάρκεια με μονάδες ΑΠΕ μικρής κλίμακας που να καλύπτουν τις ενεργειακές ανάγκες του νησιού ως μέρος ενός γενικότερου σχεδιασμού. Η υποστήριξη μιας μικρότερης κλίμακας κυκλικής οικονομίας (και σε τομείς πέραν της ενέργειας, όπως η διαχείριση αποβλήτων) όπου φέρνει κοντύτερα την παραγωγή με την κατανάλωση συνεισφέρει στο χτίσιμο μιας οικολογικής συνείδησης, που αποτελεί σημάδι πολιτισμού.

Ιδέες υπάρχουν, τεχνογνωσία το ίδιο. Το ζήτημα είναι πρωτίστως κοινωνικό και πολιτικό. Ας γίνει λοιπόν η παρούσα συνθήκη μια ευκαιρία στοχασμού και όχι φθηνής πολιτικής. Ας γίνει μια ευκαιρία για ένα δημιουργικό κάλεσμα προς όλους, κατοίκους, επισκέπτες, τοπική αυτοδιοίκηση και επιστήμονες που αγαπάνε το νησί, να σχεδιάσουμε μαζί ένα μέλλον ενεργειακής αυτάρκειας. Ας γίνει μια ευκαιρία προορατικής δράσης και όχι αντίδρασης στην κάθε εταιρεία που θα ορίζει τον δημόσιο διάλογο με επουσιώδη επιχειρήματα οικονομοτεχνικής φύσεως, ορίζοντας έτσι και συνδιαμορφώνοντας τις κοινωνικές προτεραιότητες.
 
 
Πάνος Πετρίδης, Institute of Social Ecology, Alpen Adria University, Vienna
 
πηγή
 
 
 
 
 

Πανηγυρική αθώωση των 21 κατοίκων της Χαλκιδικής- Αποκαλύφθηκε η σκευωρία που στήθηκε από τον Χρ. Πάχτα

 
 
της Σταυρούλας Πουλημένης
 
Σε μια ακροαματική διαδικασία που κράτησε περισσότερες από 8 ώρες αποκαλύφθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο η σκευωρία που έστησε ο πρώην δήμαρχος του Δήμου Αριστοτέλη Χρ. Πάχτας εναντίον των 22 κατοίκων που στοχοποιήθηκαν τελικά επειδή....εξέφρασαν και εκφράζουν την αντίθεσή τους στις εξορύξεις χρυσού.
 
Ουσιαστικά πρόκειται για το πρώτο δικαστήριο εναντίον των κατοίκων με κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα, όπου το κατηγορητήριο καταπίπτει με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο καθώς πολλές από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας στην αρχική μηνυτήρια αναφορά εναντίον τους, αποδείχθηκε ότι ήταν πανομοιότυπες και φάνηκε ότι συντάχθηκαν κατά παραγγελία του πρώην δημάρχου. 
 
Το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης έκρινε το απόγευμα της Πέμπτης ομόφωνα αθώους τους 21 από τους 22 κατηγορούμενους (ο ένας απεβίωσε πέρυσι) οι οποίοι βαρύνονταν με κατηγορίες  όπως κατοχή, προμήθεια κατασκευή εκρηκτικών και έκρηξη ενώ 3 από αυτούς με την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας στις κακουργηματικές πράξεις. 
 
Μάλιστα κατά την ανακοίνωση του αποτελέσματος της δίκης η πρόεδρος του δικαστηρίου σχολίασε ότι “Είναι θλιβερό μια τοπική κοινωνία να διχάζεται για τέτοιους λόγους” συμπληρώνοντας ότι θα πρέπει και τα δικαστήρια να βοηθήσουν στην ειρηνική διευθέτηση του προβλήματος που αντιμετωπίζει η περιοχή. Εκτίμησε, επίσης, ότι η απόφαση του δικαστηρίου εκφράζει το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. 
 
Να θυμίσουμε ότι η δίκη αφορούσε την μαζική διαμαρτυρία εκατοντάδων κατοίκων στις 30 Μαρτίου του 2012 στο δημαρχέιο της Ιερισσού κατά την συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου. Οι κάτοικοι διαμαρτυρήθηκαν τόσο μέσω των δημοτικών συμβούλων της αντιπολίτευσης εντός της συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου αλλά και έξω από αυτό για τα γεγονός ότι 300 εργαζόμενοι της Ελληνικός Χρυσός λίγες μέρες πριν πραγματοποίησαν “τραμπούκικη” επίθεση εναντίον 30 κατοίκων στις Σκουριές. Οι κάτοικοι καταφέρθηκαν τότε και κατά του τότε αντιδημάρχου Β. Μοσχόπουλου για τον ρόλο που διαδραμάτισε στην επίθεση που δέχτηκαν οι κάτοικοι στο βουνό.  
 
Στη σημερινή δίκη καμία από τις κατηγορίες εναντίον των κατηγορουμένων δεν αποδείχθηκε καθώς κανένας μάρτυρας κατηγορίας  ούτε ο πρώην δήμαρχος Αριστοτέλη, που συνέταξε την μηνύση,  δεν αναγνώρισαν κάποιον από τους κατηγορούμενους ως υπαίτιο των πράξεων και των γεγονότων για τα οποία τους μήνυσαν. Μάλιστα από τις καταθέσεις τους έγινε γνωστό ότι η μήνυση εναντίον τους αποφασίστηκε σε συνεδρίαση της παράταξης του κ. Πάχτα μια εβδομάδα μετά ενώ τα ονόματα που εντάχθηκαν στην μήνυση επιλέχθηκαν βάσει αόριστων πληροφοριών από άλλους. 
 
Χαρακτηριστικό είναι ότι στις επίμονες ερωτήσεις της προέδρου του δικαστηρίου για το πως επέλεξαν να μηνύσουν τα  συγκεκριμένα άτομα για ρίψη εκρηκτικών -μολότωφ εντός της αίθουσας του δημαρχείου και για κατασκευή εκρηκτικών στο γυμνάσιο του σχολείου, οι μάρτυρες κατηγορίας απαντούσαν με τις φράσεις “Κάποιος μας το είπε”, “πληροφορηθήκαμε”, “μας πήραν τηλέφωνο κάποιοι που δεν μπορούμε να πούμε ποιοι” “Δεν μπορούσα να δω ποιοι ήταν έξω από  το δημαρχείο κ.α” κ.α.  Αποκάλυψαν, όμως, ότι  την αναφορά στην αστυνομία της  Αρναίας την συνέταξε ο ίδιος ο κ. Πάχτας και ότι οι αρχικές καταθέσεις, που ήταν πανομοιότυπες, τους δόθηκαν φωτοτυπημένες!
 
Μάλιστα κάποιοι από τους μηνυτές των κατοίκων μετά από μεγάλο διάστημα ανακάλεσαν τις αρχικές τους καταθέσεις ζητώντας από τον Εισαγγελέα να αποσύρει τα ονόματα των ατόμων που υποτίθεται ότι είχαν δει να διαπράττουν αδικήματα. Το γιατί συναίνεσαν να καταθέσουν κάτι που δεν είδαν με τα μάτια τους, δεν απαντήθηκε.
 
Ο πρώην δήμαρχος Χρ. Πάχτας  που έναν χρόνο μετά τα γεγονότα στο δημαρχείο και ενώ οι αρχικές διώξεις ήταν πλημμελημματικού χαρακτήρα, ζήτησε την κακουργηματική δίωξη των 22 κατοίκων, στην κατάθεσή του δεν αναγνώρισε επίσης κανέναν να διαπράττει κάποιο από τα αδικήματα που ανέφερε στην μηνυτήρια του αναφορά. 
 
Η πρόεδρος του δικαστηρίου πολλές φορές έθεσε το ερώτημα στους κατηγορούμενους πως γίνεται “μια ολόκληρη τοπική κοινωνία να δικάζεται και εσείς να μην αναγνωρίζετε κανέναν ή να καταθέτετε πράγματα τα οποία πληροφορείστε από άλλους?”
 
 
Ενδεικτικό της σκευωρίας που στήθηκε εναντίον των κατοίκων που άλλοι κατηγορούνταν ότι έριξαν εκρηκτικά στο δημαρχείο και ότι το προηγούμενο βράδυ τα κατασκεύαζαν στο προαύλιο του Γυμνασίου και άλλοι ότι με συνεντεύξεις τους και μέσω αναρτήσεων σε site προκάλεσαν την συγκεκριμένες πράξεις ως ηθικοί αυτουργοί, είναι η δήλωση του εργαζόμενου στην πυροσβεστική που κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης διαβεβαιώνοντας ότι η πυροσβεστική ποτέ δεν εκλήθη στο δημαρχείο...
 
Ως μάρτυρας υπεράσπισης κατέθεσε και ο τότε διευθυντής του Γυμνασίου ο οποίος δήλωσε πως το γυμνάσιο της Ιερισσού μετά το πέρας των μαθημάτων είναι κλειδωμένο και σε καμιά περίπτωση δεν χρησιμοποιήθηκε ως χώρος κατασκευής εκρηκτικών.  
 
Να σημειωθεί ότι στο αρχικό κατηγορητήριο υπήρχαν επιπλέον 11 πλημμελήματα τα οποία, όμως, παραγράφησαν λόγω παρέλευσης πενταετίας από την μέρα που φερόταν να τελέστηκε το αδίκημα ως την ημέρα που έλαβαν οι κάτοικοι την κλήση. 
 
 
Στις απολογίες τους οι 21 κατηγορούμενοι ανέφεραν τον μοναδικό λόγο για τον οποίο στοχοποιήθηκαν, την άποψή τους για την εξόρυξη χρυσού. Όπως χαρακτηριστικά τόνισε ένας εκ των κατηγορουμένων ο Γ. Ταραζάς στην απολογία του μια βιομηχανία διώξεων στήθηκε εναντίον της τοπικής κοινωνίας η οποία σέρνεται στα δικαστήρια και εξοντώνεται ψυχικά και οικονομικά, και την οποία κατηγορούν για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης και άλλα ψευδή πράγματα επειδή εκφράζει την αντίθεσή της στην καταστροφή του τόπου της. 
 
“Επιβεβαιώθηκε από την ακροματική διαδικασία και τις καταθέσεις των μαρτύρων ότι η συγκεκριμένη δικογραφία σκηνοθετήθηκε και εκτελέστηκε κατ `εντολή του κ. Πάχτα. Οι ίδιοι οι μάρτυρες δήλωσαν ότι "δεν γνωρίζαμε, ότι μάθαμε από άλλους" και ο ίδιος ο κ. Πάχτας δήλωσε ότι συνέταξε την συγκεκριμένη αναφορά. Κατ` απαίτηση του ζητήθηκε η άσκηση δίωξη σε βαθμό κακουργήματος. Φάνηκε ξεκάθαρα ότι αυτά που περιγράφονται στην δικογραφία δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα” σημείωσε ο Γ. Κυρίτσης, συνήγορος των κατοίκων.
 
Από την πλευρά του ο Χ. Λάδης, επίσης συνήγορος των κατοίκων, έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο δικαστικό σύστημα της Χαλκιδικής και στον τρόπο που αυτή η υπόθεση έφτασε στα δικαστήρια τονίζοντας ότι “Αυτή είναι η προανακριτική διαδικασία στους καιρούς της Eldorado, ένα κενό στο κράτος δικαίου” προσθέτοντας “Εννιά άτομα πήγαν στον πταισματοδίκη για τις επιβαρυντικές καταθέσεις και το ομολόγησαν ότι τους δόθηκαν προτυπωμένες καταθέσεις δηλαδή δεν υπήρξε ανάκριση, υπήρξε μια διαδικασία συνεννόησης. Το βούλευμα και η εισαγγελέας στο παραπεμπτικό δεν χρησιμοποίησε ούτε ένα στοιχείο για να αιτιολογήσει την παραπομπή τους για όλα αυτά τα αδικήματα”. 
Η άλλη δικαστική υπόθεση του Λάκκου Καρατζά όπου 27 κάτοικοι κατηγορούνται για βαρύτατες και πάλι κατηγορίες πήρε αναβολή για τις 10 Μαϊου. 
 
 


Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Το κίνημα ενάντια στις εξορύξεις χρυσού ξανά στο εδώλιο: 20 και 21 Σεπτεμβρίου δύο μεγάλες δίκες


της Σταυρούλας Πουλημένης

Ξεκινάει αύριο 20 Σεπτεμβρίου η πρώτη κρίσιμη δίκη που αφορά το κίνημα της Χαλκιδικής ενάντια στις εξορύξεις χρυσού και την υπόθεση μιας πολύ μαζικής συγκέντρωσης των κατοίκων στις 30 Μαρτίου του 2012 έξω από το δημαρχείο της Ιερισσού.
 
Είχε προηγηθεί στις 20 Μαρτίου ο ξυλοδαρμός στο βουνό Κάκαβος 30 κατοίκων από 300 εργαζόμενους της Ελληνικός Χρυσός και το κάψιμο του φυλακίου αγώνα. 
Οι περίπου 1.000 κάτοικοι από την Ιερισσό, το Γομάτι, τα Ν. Ρόδα, την Μ. Παναγιά περικύκλωσαν το δημαρχείο όπου συνεδρίαζε το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αριστοτέλη φωνάζοντας συνθήματα κατά της επένδυσης της Ελληνικός Χρυσός και του πρώην δημάρχου Χρ. Πάχτα καθώς και κατά του τότε αντιδημάρχου Β. Μοσχόπουλου για τον ρόλο που είχε διαδραματίσει ο τελευταίος στην επίθεση που δέχτηκαν οι 30 κάτοικοι στις Σκουριές.
Μάλιστα ο επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης Μ. Βλαχόπουλος είχε ζητήσει την παραίτηση του αντιδημάρχου για τον ηγετικό ρόλο στα γεγονότα της 20 Μαρτίου, αίτημα που δεν είχε γίνει δεκτό. Οι κάτοικοι εξέφραζαν παράλληλα την διαμαρτυρία τους για την αμέριστη υποστήριξη εκ μέρους του δημάρχου στις εξορύξεις χρυσού την στιγμή που η τοπική κοινωνία είχε δηλώσει την ξεκάθαρη αντίθεσή της στην καταστροφή του τόπου τους.
 
Ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις που είχαν κληθεί από τον δήμαρχο βρίσκονταν εντός του δημαρχείου και κλούβες των ΜΑΤ έξω από αυτό.
 
Επικράτησε για αρκετή ώρα ένταση με τις αστυνομικές δυνάμεις να κάνουν χρήση δακρυγόνων και τελικά τα μεσάνυχτα να αποχωρούν από το χωριό.
 
Μέλη του κινήματος χαρακτηρίζουν φρονηματική τη δίωξη καθώς, όπως λένε, ολόκληρη η δικογραφία στήθηκε κατ`απαίτηση του πρώην δημάρχου και αμέριστου υποστηρικτή της εταιρείας ο οποίος έκανε και την μήνυση μεγάλο διάστημα μετά την διαμαρτυρία δηλώνοντας ότι έγινε χρήση εκρηκτικών και ζημιές στο δημαρχείο. 
 
Οι 22 κάτοικοι από την Ιερισσό, τα Νέα Ρόδα, την Μ. Παναγιά, το Παλαιοχώρι και το Γομάτι, κατηγορούνται με βαρύτατες κατηγορίες , σύμφωνα με το βούλευμα που τους παραπέμπει σε δίκη. Όσον αφορά το κατηγορητήριο σε αυτό περιλαμβάνεται σωρεία κατηγοριών όπως, διατάραξη κοινής ειρήνης από πρόσωπα που εκτέλεσαν βιαιοπραγίες εναντίον προσώπων, έκρηξη από την οποία θα μπορούσε να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο και κοινός κίνδυνος σε ξένα πράγματα, κατασκευή, προμήθεια και κατοχή εκρηκτικών υλικών από κοινών, αντίσταση από περισσότερους κάποιοι εκ των οποίων είχαν καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, απόπειρα επικίνδυνης σωματικής βλάβης από κοινού και κατά συρροή, απρόκλητη σωματική βλάβη, παράνομη κατακράτηση από κοινού κατά συρροή, διακεκριμένη φθορά ξένης ιδιοκτησίας στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι κάποιοι εκ των οποίων με καλυμμένα χαρακτηριστικά και  παράνομη οπλοφορία.
 
Στους μάρτυρες κατηγορίας περιλαμβάνεται και ο πρώην δήμαρχος Αριστοτέλη Χρήστος Πάχτας, δημοτικοί σύμβουλοι και αστυνομικοί.

Το κίνημα ενάντια στις εξορύξεις βαφτίστηκε "συμμορία"
 
Στις 21 Σεπτεμβρίου αναμένεται να ξεκινήσει στο τριμελές Εφετείο και η  δίκη για την υπόθεση του λάκκου Καρατζά, την δεύτερη μεγάλη δικαστική υπόθεση μετά από αυτή του (εργοταξίου στις Σκουριές) εναντίον μελών του κινήματος που αντιστέκονται στις εξορύξεις χρυσού. Αφορά μια μαζική  κινητοποίηση  κατοίκων της ΒΑ Χαλκιδικής που πραγματοποιήθηκε στο βουνό στις 12 Μαΐου του 2013 την στιγμή που η εταιρεία πραγματοποιούσε παράνομα εργασίες στο βουνό και 27 κατηγορούμενοι κάτοικοι διώκονται με βαρύτατες κατηγορίες μεταξύ άλλων για σύσταση συμμορίας. 
 
Στο κατηγορητήριο περιλαμβάνονται περιστατικά που τελέστηκαν κατά το χρονικό διάστημα από τις αρχές του μηνός Μαϊου έως και την 25.8.2013 στην περιοχή Λάκκος Καρατζά του όρους Κάκαβος, στη Μεγάλη Παναγιά καθώς και στην ευρύτερη περιοχή της Ιερισσού. Στις έκνομες ενέργειες περιλαμβάνεται και ο τραυματισμός τεσσάρων αστυνομικών κατά τη διάρκεια επεισοδίων, διακριμένες περιπτώσεις φθοράς ιδιωτικής περιουσίας κ.α.
 
H δικογραφία θεωρείται εμβληματική για το πώς το κράτος έστησε τότε μια επιχείρηση φρονηματικών διώξεων εναντίον μελών του κινήματος το οποίο βάφτισε «συμμορία» επειδή οι κάτοικοι εξέφρασαν την αντίθεσή τους στην «επένδυση με κάθε κόστος» στις Σκουριές.
 
Μεταξύ των κατηγοριών που αναφέρονται στο παραπεμπτικό βούλευμα περιλαμβάνονται συγκεκριμένα: σύσταση συμμορίας με την επιβαρυντική περίσταση της κατοχής, προμήθειας και κατασκευής εκρηκτικών, διατάραξη κοινής ειρήνης, έκρηξη από την οποία θα μπορούσε να προκύψει κίνδυνος από για άνθρωπο, έκρηξη από την οποία θα μπορούσε να προκύψει κοινός κίνδυνος, κατοχή-προμήθεια και κατασκευή εκρηκτικών υλών, βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη κ.α.
 
Όσον αφορά την έκδοση του παραπεμπτικού βουλεύματος που έγινε στις 21 Νοεμβρίου του 2015 το συμβούλιο πλημμελειοδικών Χαλκιδικής δεν υιοθέτησε το σκεπτικό της εισαγγελικής πρότασης για τη  παραπομπή των κατηγορούμενων για συγκρότηση και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση. Κατά το παραπεμπτικό βούλευμα δεν προέκυψε ότι οι κατηγορούμενοι είχαν συγκροτήσει ομάδα που είχε εσωτερική διάρθρωση αλλά μια συμμορία που τιμωρείται σε βαθμό πλημμελήματος κατά την παράγραφο 5 του άρθρου 187.
 
Παρ`όλα αυτά όμως χωρίς να προσωποποιούνται οι κατηγορίες με στοιχεία παραπέμπονται με διαφορετικές ομαδοποιήσεις και βασικό κριτήριο ότι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις ενάντια στις εξορύξεις χρυσού.
 
«Δεν μπορούν να χαρακτηριστούν συμμορία τα μέλη ενός κινήματος που στέρεη πεποίθηση τους εδώ και χρόνια είναι η αντίθεση στην καταστροφική επένδυση χρυσού. Το μόνο στοιχείο που ενώνει τους κατηγορούμενους είναι η συμμετοχή τους σε μαζικές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις» υποστηρίζει συνήγορος των διωκόμενων Γ. Κυρίτσης.
 
Να σημειωθεί ότι την συγκεκριμένη μέρα περισσότερα από 700 άτομα διαδήλωσαν στην περιοχή Λάκκος Καρατζά για τις παράνομες εργασίες της Ελληνικός Χρυσός.
  
 
 
πηγή stokokkino.gr
 
 

Σκουριές Χαλκιδικής: εκεί όπου η πολιτική ανυπακοή σε μια καταστροφική "επένδυση" αποπειράται να ταυτιστεί με την εγκληματική δραστηριότητα, ακόμα και την τρομοκρατία... #ξεκίνησαν οι δίκες κατά των κατοίκων


"Ερχομαι να εκφράσω την αλληλεγγύη μου στον αγώνα της Χαλκιδικής" #skouries


Mια πολύ σημαντική συνέντευξη στον Απόστολο Λυκεσά / ΕΦ.ΣΥΝ.

«Δεν είστε μόνοι» φωνάζει από την άλλη πλευρά του κόσμου στους ανθρώπους του κινήματος κατά της εξόρυξης χρυσού στη Χαλκιδική η καθηγήτρια Λόρι Χανσον καθηγήτρια Κοινοτικής Υγείας και Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο Σασκατσέουαν του Καναδά ενεργό μέλος του κινήματος κατά της εξορυκτικής βιομηχανίας βάλλοντας κατά της «ποινικοποίησης της αντίθεσης» και καταγγέλλοντας το σχέδιο σύμφωνα με το οποίο η πολιτική ανυπακοή «ταυτίζεται με την εγκληματική δραστηριότητα, ακόμα και την τρομοκρατία».

Πώς σχολιάζετε την τελευταία παρέμβαση του υπουργού Εμπορίου του Καναδά Francois-Philippe Champagne, ο οποίος δήλωσε στο Newfoundland ότι «δουλειά μου να υποστηρίζω τις καναδικές εταιρείες όταν αντιμετωπίζουν μια συγκεκριμένη κατάσταση, η οποία είτε είναι άδικη είτε θα έθετε σε αμφισβήτηση τη μεταχείριση που έχουν» και ότι «είμαστε πάντα κοντά τους για να τους βοηθάμε να προωθούν τα συμφέροντά τους».

Η δήλωση επιδιώκει να υπερασπιστεί τον ιστορικό ρόλο του καναδικού κράτους στη διευκόλυνση της ανάπτυξης του εξορυκτικού τομέα ανά τον κόσμο. Ο Καναδάς φιλοξενεί τις περισσότερες μεγάλες εταιρείες εξόρυξης από οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο: το 60% των εταιρειών παγκοσμίως εδρεύουν στον Καναδά, το 70% των σχετικών μετοχών διακινούνται εδώ και το 40% του κεφαλαίου που συνδέεται με την ανίχνευση χρυσού διεθνώς προέρχεται από το χρηματιστήριο του Τορόντο.

Η έρευνα από οργανώσεις όπως το «Παρατηρητήριο Εξορύξεων του Καναδά» έχει τεκμηριώσει την υποστήριξη της καναδικής κυβέρνησης προς συμφέροντα καναδικών εταιρειών εξόρυξης, για παράδειγμα στη Λατινική Αμερική: χρηματοδότηση και ασφάλιση μέσω της Επιχείρησης Ανάπτυξης των Εξαγωγών· ξένη βοήθεια μέσω του καναδέζικου υπουργείου Εξωτερικών· άμεση στήριξη και προώθηση εταιρειών εξόρυξης από καναδικές πρεσβείες· κυβερνητική βοήθεια σε κράτη για την επανεξέταση της νομοθεσίας τους για τις εξορύξεις, την εργασία και το περιβάλλον· και προστασία των εταιρειών – μέσω της έλλειψης καναδικής νομοθεσίας για την ετεροδικία, που προστατεύει τις εταιρείες που έχουν παραβιάσει τα ανθρώπινα δικαιώματα και την κυριαρχία των ιθαγενών. Το να εξετάσει κανείς το ρόλο του καναδικού κράτους στην προώθηση και την υποστήριξη του εξορυκτισμού, συμπεριλαμβανομένης της εξορυκτικής δραστηριότητας, αποκαλύπτει αυτό που ο Τζέιμς Πέτρας ονομάζει «αποικιακές και ιμπεριαλιστικές παρορμήσεις» του καναδικού κράτους.

Στην Χαλκιδική κυρίως αλλά και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας έχει αναπτυχθεί ένα δραστήριο και μαχητικό κίνημα κατά των εξορυκτικών δραστηριοτήτων. Τα προηγούμενα χρόνια μάλιστα είχε εξαπολυθεί ένα κύμα διωγμών εναντίον των ανθρώπων που δραστηριοποιούνταν κόντρα σε αυτή την δραστηριότητα. Τι μήνυμα θα στέλνατε σε αυτούς τους ανθρώπους;

Πρώτα θα ήθελα να τους πω ένα «ευχαριστώ». Σε όλο τον κόσμο, επί δεκαετίες, οι λαοί μάθαιναν από τους αγώνες ο ένας του άλλου. Ο αγώνας σας δεν είναι εύκολος, και οι σημερινές προκλήσεις μοιάζουν ανυπέρβλητες. Αλλά σε όλο τον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι που σας στηρίζουν με αλληλεγγύη.

Σε όλο τον κόσμο, οι «υπερασπιστές της γης» –ουσιαστικά οι άνθρωποι που προσπαθούν να προστατεύσουν τη γη τους, τα δικαιώματα των ιθαγενών, τη γεωργία ή το οικοσύστημα– ποινικοποιούνται συστηματικά. Ο Guardian ανέφερε πρόσφατα το θάνατο 134 υπερασπιστών του περιβάλλοντος σε έναν χρόνο. Είμαι θυμωμένη για το πώς το καναδικό κράτος έχει ενεργήσει ιστορικά, αλλά και σήμερα, υποδαυλίζοντας την πνιγηρή πίεση που νιώθετε.

Πρώτα απ’ όλα κάνω έρευνα στην Λατινική Αμερική, όπου οι καναδικές εταιρείες ενέχονται στο 33% από τις 171 διενέξεις που σχετίζονται με εξορύξεις και καταγράφηκαν από το Λατινοαμερικάνικο Παρατηρητήριο Διενέξεων (OCMAL) τα τελευταία 15 χρόνια – περισσότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη χώρα. Το «Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων του Καναδά» (MWC) ερεύνησε αυτές τις διενέξεις και δημοσίευσε πρόσφατα μια έκθεση με λεπτομέρειες για τη διαδικασία με την οποία ποινικοποιείται η αντίθεση στις εξορύξεις. Η διαδικασία αυτή προχωρά με τους ίδιους τρόπους, αν και με διαφορετικές εφαρμογές. Ένα πρώτο βήμα προς την ποινικοποίηση της διαφωνίας είναι ο ορισμός του εθνικού συμφέροντος και η δημιουργία ενός φιλοεξορυκτικού λόγου περί ανάπτυξης. Οι εταιρείες, και οι κυβερνήσεις τόσο του Καναδά όσο και των χωρών που φιλοξενούν τις επενδύσεις, δημιουργούν εκτεταμένη προπαγάνδα και καμπάνιες διαφώτισης που ορίζουν την ανάπτυξη μέσω των εξορύξεων ως ζήτημα εθνικού συμφέροντος. Με το να επισημαίνουν τις εξορύξεις όχι μόνο ως τον βέλτιστο τρόπο να υπηρετηθεί το εθνικό συμφέρον, αλλά ως τον ΜΟΝΟ δρόμο για να αναπτυχθεί μια χώρα ή να εξασφαλιστούν θέσεις εργασίας, γίνεται ευκολότερο να δαιμονοποιηθούν όσοι αντιτίθενται στην εξόρυξη. Η αντίθεση βαφτίζεται ανήθικη, αντιπατριωτική, αντιαναπτυξιακή, οπισθοδρομική ή αντίθετη με τις θέσεις εργασίας.

Περαιτέρω, η πολιτική ανυπακοή –-ένα εργαλείο που αναγνωρίζεται ευρύτατα ως κρίσιμο σε καταστάσεις ασύμμετρης εξουσίας, αλλά και ως μέσο για τους πληθυσμούς να κάνουν τις ανάγκες τους να ακουστούν με μη βίαιο τρόπο-, συνδέεται ή ταυτίζεται με την εγκληματική δραστηριότητα, ακόμα και την τρομοκρατία. Ξεκινά η διαίρεση μέσα στην κοινότητα και αυτοί που είναι υπέρ της εξόρυξης ή αμφιταλαντεύονται, ενισχύουν το σχετικό αφήγημα, υποπτευόμενοι τους γείτονές τους και στιγματίζοντάς τους ως ριζοσπάστες, επαναστάτες ή εγκληματίες. Τα πολιτικά κόμματα και τα κινήματα συχνά υφίστανται κακομεταχείριση στη διαδικασία αυτή.

Ακολουθώντας την ανάπτυξη αυτού του λόγου, δημιουργούνται νομικά πλαίσια που λειτουργούν προς την ποινικοποίηση της οργάνωσης, της διαμαρτυρίας και των διαδηλώσεων. Σε όλο τον κόσμο, χρησιμοποιούνται αντιτρομοκρατικοί νόμοι που χρησιμοποιούνται ως δικαιολόγηση της καταστολής αντιεξορυκτικών κινημάτων. Με τον χαρακτηρισμό του αντιεξορυκτισμού ως αντίθετου με το εθνικό συμφέρον, οι διαμαρτυρόμενοι στιγματίζονται στον Τύπο ως «οικοτρομοκράτες» ή και εχθροί του κράτους. Η νομιμοποίηση των κινημάτων διαμαρτυρίας υπονομεύεται και δημιουργείται ένα περιβάλλον φόβου και εχθρότητας. Οι τοπικές διαμαρτυρίες αναφέρονται συχνά ως υποκινούμενες έξω από τις κοινότητες. Άτομα που συμμετέχουν σε αντιεξορυκτικά κινήματα αντιμετωπίζουν την αστυνομία, το στρατό και τις ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας και διακινδυνεύουν να συλληφθούν και να φυλακιστούν με βάση αντιτρομοκρατικούς ή παρόμοιους νόμους. Λίγες από τις κατηγορίες αυτές καταλήγουν σε καθείρξεις. Αλλά οι ακτιβιστές μπαίνουν φυλακή και αναγκάζονται να ξοδέψουν χρόνο και χρήμα στα δικαστήρια. Η παρουσίαση των διαφωνούντων ως τρομοκρατών ή απειλών για την ασφάλεια δεν υπονομεύει μόνο τη νομιμοποίηση της υπόθεσής τους: παρέχει επίσης δήθεν δικαιολόγηση για αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση της αστυνομικής παρέμβασης. Η τακτική αυτή επιδιώκει να αποτρέψει τις κοινότητες να συμμετάσχουν στα κινήματα, καθώς και να αποτρέψει τους ακτιβιστές να αντιτεθούν στο εξορυκτισμό και να τους αποκόψει από τις κοινότητές τους.

Όμως το ποινικο-δικαιικό σύστημα χρησιμοποιείται ενάντια στους δικαστές και με έναν δεύτερο, πιο παθητικό τρόπο. Ενώ η αστυνομία και ο στρατός σπεύδουν συνήθως προς υπεράσπιση των εταιρειών (κατ’ επιταγή τοπικών ή εθνικών κυβερνήσεων), δεν συμβαίνει το ίδιο με τα εγκλήματα που διαπράττονται σε βάρος των διαδηλωτών. Η βία, η ευρεία καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακόμα και οι δολοφονίες μπορεί και να μην ερευνώνται καν.

Καταλαβαίνω ότι πολλές από τις πτυχές της διαδικασίας ποινικοποίησης που περιγράφει το Παρατηρητήριό μας εφαρμόζονται και στη Χαλκιδική. Δεν είστε μόνοι.

Βασικό επιχείρημα όσων υπερασπίζονται αυτές τις δραστηριότητες είναι ότι δίνουν δουλειές στον κόσμο. Ένα τέτοιο επιχείρημα αποκτά ιδιαίτερη επικοινωνιακή βαρύτητα στη χώρα μας η οποία μαστίζεται από την οικονομική κρίση και την ανεργία. Και επιπλέον αυτούς τους εργαζόμενους η εταιρεία φαίνεται ότι τους χρησιμοποιεί σαν «πολιορκητικό κριό» ενάντια σε όποιες κυβερνητικές αντιστάσεις. Τι απαντάτε σε αυτούς τους ανθρώπους;

Είναι κατανοητό. Όπως σε σας, υπάρχει μια τεράστια πίεση σε κοινότητες με υψηλή ανεργία να δεχτούν και να αγκαλιάσουν τα επιχειρήματα υπερ της ανάπτυξης των εξορύξεων. Το μόνιμο μήνυμα ότι “δεν υπάρχει εναλλακτική” για την απασχόληση πρέπει να αμφισβητηθεί. Ολοι έχουν δικαίωμα για μια επικερδή απασχόληση και να ζήσουν τη ζωή τους με υγεία, αλλά η αλήθεια για το είδος εργασίας που προσφέρουν τα ορυχεία, καθώς και η επίδραση των εξορύξεων στην υγεία των εργατών, των κοινοτήτων και των επερχόμενων γεννεών πρέπει να συζητηθεί με μεγαλύτερη τιμιότητα.

Όταν οι κυβερνήσεις προάγουν ένα λόγο υπέρ των εξορύξεων και παρέχουν στατιστικές απασχόλησης βασισμένες σε “μελλοντικές προβολές” προωθούν οι ίδιες οι εταιρείες εξορύξεων, δεν εργάζονται για τους λαούς τους. Προβολές για την απασχόληση ειναι μόνον αυτό – προβολές. Σε όλο τον κόσμο, τα ορυχεία δεν είναι βιώσιμη επιχείρηση, και σπάνια υλοποιούν το είδος ή τον αριθμό εργασιών που οι εξορυκτικές εταιρείς διαφημίζουν. Ούτε οι εργασίες διαρκούν. Οι κατασκευαστικές εργασίες έρχονται και φεύγουν. Πολλές εξειδικευμένες εργασίες γίνονται με εξωτερική ανάθεση. Οι θέσεις εργασίας εξαφανίζονται στον τομέα των ορυχείων προς όφελος των συμβάσεων. Η πλειοψηφία των θέσεων εργασίας είναι προσωρινή.

Όλα αυτά δεν είναι καλά νέα για την υγεία των κοινοτήτων. Αντίθετα, η εξόρυξη έχει έντονα αρνητικές επιπτώσεις στον κοινωνικό ιστό οικογενειών και κοινοτήτων, με μετακινήσεις, συγκρούσεις και κοινωνική αποδιοργάνωση.

Οι λαοί παντού δικαιούνται και θέλουν να έχουν δουλειά που τους δίνει τη δυνατότητα να τρώνε υγιεινό φαγητό, να ζουν καλά και να παρέχουν ένα υγιές περιβάλλον για το μεγάλωμα των παιδιών τους – αλλά η εξόρυξη δεν θα τα δώσει αυτά.

Ο εξορυκτικός τομέας δημιουργεί πενιχρά αποτελέσματα στις θέσεις εργασίας με ένα υψηλό κόστος. Π.χ. μια πρόσφατη έκθεση για τις Αμεσες Ξένες Επενδύνσεις της Οικονομικής Επιτροπής για την Λατινική Αμερικη και την Καραϊβική σημειώνει ότι οι επενδύσεις στην εξόρυξη και το πετρέλαιο παράγουν τις λιγότερες θέσεις εργασίας ανάμεσα σε δώδεκα μεγάλες βιομηχανίες, με μόνον 0,5% νέες θέσεις εργασίας ανά 1 εκατομμύριο δολάρια επενδύσεων. Παράλληλα, ο ρυθμός εκροής ανά δολλάριο κέρδους είναι ο υψηλότερος σε αυτον τον τομέα, με πανω από 50% των Αμεσων Ξένων Επενδύσεων σε χώρες μεορυχεία να επαναπατρίζεται στη χώρα προέλευσης των εταιρειών. Με άλλα λόγια, η εξόρυξη δεν είναι ούτε μια αξιόπιστη στρατηγική για τη βελτίωση της οικονομίας των χωρών, ια στρατηγική ελάφρυνσης του χρέους, ούτεε έανς αποτελεσματικός τρόπος μακρόχρονης δημιουργίας θέσεων εργασίας.

Από την εμπειρία σας στα κινήματα όταν απευθύνεστε στο ευρύ κοινό ποιος προβληματισμός νομίζετε ότι είναι ο πιο αποτελεσματικός; Μια έκκληση για προστασία του πληττόμενου περιβάλλοντος, τα ζητήματα ηθικής ή οι οικονομικοί υπολογισμοί κόστους – οφέλους για την κοινωνία;

Φαίνεται ότι υπάρχουν πια σοβαρές αποδείξεις ότι η εξορυκτική δραστηριότητα παράγει τοξικά απόβλητα που ποτέ δεν σβήνουν τελείως από τον έγγειο και υδροφόρο ορίζοντα, ακόμα και έπειτα από δεκαετίες μετά το κλείσιμο του εργοταξίου. Τα ορυχεία παίρνουν από τη φύση αλλά δεν δίνουν τίποτα πίσω.

Η πρόσφατη νίκη του αντιεξορυκτικού κινήματος στο Ελ Σαλβαδόρ είναι διδακτική. Εκεί, μετά από πολλά χρόνια αγώνα, η κυβέρνηση κήρυξε την παύση των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων. Ήταν ένα σύνολο παραγόντων που οδήγησαν σε αυτή τη νίκη, αλλά η εξελισσόμενη δουλειά πολλών τοπικών, εθνικών και δεθνών οργανώσεων που πήραν μέρος στην οργάνωση, την εκπαίδευση, την έρευνα, την κινητοποίηση και την πολιτικοποίηση του αγώνα, όλοι έπαιξαν ένα ρόλο. Η αλληλεγγύη έχει σημασία. Όπως έχει σημασία και μια κυβέρνηση που ακούει τι θέλουν οι πολίτες.

Ο κόσμος έχει τα μάτια στραμμένα προς την Ελλάδα, ελπίζοντας ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υποκύψει ξανά στο διεθνές κεφάλαιο και ότι θα αποδειχτεί δημιουργική στην επίλυση των ζητημάτων της εργασίας και του χρέους που μαστίζουν τη χώρα. Αυτή τη στιγμή, η διευθέτηση της ισχυρής έντασης ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους ακτιβιστές είναι στα χέρια της.

Έχοντας μελετήσει χρόνια το θέμα των εξορύξεων και τις επιπτώσεις τους στην υγεία ποιους κινδύνους θα βάζατε σε προτεραιότητα;

Η εξόρυξη δημιουργεί επιπτώσεις στην υγεία επιδρώντας στο νερό, τη γη και τον αέρα – σε ό,τι είναι βασικό δηλαδή για μια υγιή ζωή. Όμως επιδρά και στον κοινωνικό ιστό – σε ό,τι κάνει τις κοινότητες ζωντανές, ανθεκτικές και αξιοβίωτες, και τους ανθρώπους χαρούμενους. Αυτή είναι η πιο ύπουλη επίδραση.

Την Πέμπτη ξεκινά το 18ο συνέδριο της Διεθνούς Ένωσης Πολιτικής Υγείας. Ποια είναι η προσδοκίας σας από τη διοργάνωση;

Ελπίζω να μάθω από τους ακτιβιστές, τους ακαδημαϊκούς, τους συντρόφους και τους φίλους, και από τους αγώνες τους «στην εποχή της κρίσης και της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης». Στην περιφέρεια του Σακατζουάν, στον Καναδά, όπου ζω, μόλις αντιμετωπίσαμε ένα προϋπολογισμό λιτότητας, έπειται από χρόνια «σταδιακών» ιδιωτικοποιήσεων. Η λιτότητα εδώ, όπως και στην Ελλάδα, είναι ένας πόλεμος εναντίον των φτωχών. Η Ελλάδα είναι ένα ακραίο παράδειγμα του τι μπορεί να συμβεί κάτω από τη λιτότητα. Και η Τουρκία ένα ακραίο παράδειγμα τι συμβαίνει σε ακαδημαϊκούς που χρησιμοποιούν τη φωνή τους. Τέλος, έρχομαι να εκφράσω την αλληλεγγύη μου με αυτούς που αγωνίζονται στη Χαλκιδική.

Η Λόρι Χάνσον, καθηγήτρια Κοινοτικής Υγείας και Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο Σασκατσέουαν του Καναδά

■ Η κ. Χάνσον θα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη το ερχόμενο Σάββατο για να πάρει μέρος στο 18ο Συνέδριο της Διεθνούς Ενωσης Πολιτικής Υγείας, που πραγματοποιείται από 21 έως 24 Σεπτεμβρίου στην Παλιά Φιλοσοφική και το ΚΕΔΕΑ του ΑΠΘ. Θα λάβει μέρος στο στρογγυλό τραπέζι με θέμα «Οικολογία και δημόσια υγεία», στο οποίο θα δοθεί έμφαση στις επιπτώσεις των εξορυκτικών δραστηριοτήτων στην υγεία. 


(Ολόκληρη η συνέντευξη στο efsyn.gr. Ευχαριστούμε τον Δημοσθένη Παπαδάτο για την πολύτιμη βοήθειά του.)

antigoldgr.org/blog


Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Μήνυμα της Ναόμι Κλάιν για την εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική


https://i0.wp.com/antigoldgr.org/wp-content/uploads/2015/08/5709a-dsc_0697.jpgΗ Ναόμι Κλάιν πέρασε λίγες μέρες στη ΒΑ Χαλκιδική στις αρχές Ιουνίου 2013, όταν βρισκόταν στο στάδιο της έρευνας για το βιβλίο και την ταινία. Το σημείο όπου τραβήχτηκε η διπλανή φωτογραφία δεν  υπάρχει πια γιατί από εκεί πέρασε η «εθνική οδός» Χοντρό Δέντρο – Σκουριές...

Το συγκινητικό μήνυμα συμπαράστασης της Ναόμι Κλάιν, στους αγωνιζόμενους κατοίκους της ΒΑ Χαλκιδικής  -  Οκτώβριος 2013:

"Όπως πολλοί από εσάς γνωρίζετε, στις αρχές του καλοκαιριού πέρασα λίγο καιρό στην Ιερισσό, όπου έμαθα όσα περισσότερα μπορούσα για τον αγώνα σας ενάντια στην Eldorado Gold. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ισχυρές δυνάμεις, τόσο στη χώρα σας όσο και στη δική μου, κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να σας φέρουν σε μια κατάσταση σοκ και φόβου, ακριβώς επειδή γνωρίζουν ότι υπό αυτές τις συνθήκες θα μπορέσουν να υπονομεύσουν τη δημοκρατική βούληση των πολιτών και να προωθήσουν τα σχέδιά τους. Πράγματι, στην κοινότητά σας εισέβαλαν κυριολεκτικά τα στρατεύματα του σοκ, τρομοκρατώντας τα παιδιά σας και κλέβοντας τον ύπνο και την ασφάλεια από όλους εσάς. Αυτές οι αποτρόπαιες τακτικές συνεχίζουν μέχρι σήμερα.

Παρ’ όλα αυτά, αυτό που είναι αξιοθαύμαστο στην κοινότητά σας, και ο λόγος που εσείς έχετε γίνει ένα σύμβολο ελπίδας για τον υπόλοιπο κόσμο, είναι ότι αυτές οι τακτικές του σοκ δεν λειτούργησαν, αλλά έχουν φέρει μάλλον το αντίθετο αποτέλεσμα. Επανειλημμένα έχετε αποδείξει ότι είστε ανθεκτικοί στο σοκ. Όσο περισσότερο προσπαθούν να σας τρομάξουν, να σας αποπροσανατολίσουν, να σας τρομοκρατήσουν, τόσο περισσότερο εσείς συμπεριφέρεστε άφοβα.

Αρνείστε να κρυφτείτε στα σπίτια σας, αρνείστε να υποχωρήσετε. Αντίθετα, συγκεντρώνεστε δημόσια με όλο και περισσότερη δημιουργικότητα, αψηφώντας τις απειλές.

Αυτό που διηγείται το “Δόγμα του σοκ” είναι ότι οι πολυεθνικές εταιρείες και οι κυβερνήσεις που τις εκπροσωπούν έχουν πάντα έτοιμα σχέδιά και ιδέες και περιμένουν πότε θα χτυπήσουν οι κρίσεις. Το έργο μας σε αυτή την ιστορική στιγμή είναι να τους κερδίσουμε στο δικό τους παιχνίδι. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τις οικονομικές και οικολογικές κρίσεις που συγκλονίζουν τον κόσμο (και οι οποίες έχουν τις ρίζες τους στην ίδια λογική της αχαλίνωτης απληστίας) για να προτείνουμε και να θεσπίσουμε, με αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα, τις δικές μας οικονομικές και κοινωνικές εναλλακτικές, που θα βασίζονται σε μια πολύ διαφορετική λογική και σε πολύ διαφορετικές αξίες. Σε αντίθεση με τους αντιπάλους μας, πρέπει να το κάνουμε αυτό όχι με την κατάργηση της δημοκρατίας, αλλά με την εμβάθυνση της.

Μπορούμε να οικοδομήσουμε έναν νέο κόσμο πάνω στα ερείπια των δικών τους αποτυχιών. Με το γενναίο αγώνα σας – με τον τρόπο που εσείς όχι μόνο αντιταχθήκατε σε μια πολυεθνική εταιρεία, αλλά και αμφισβητήσατε τους ίδιους τους εαυτούς σας – δείχνετε ήδη τον δρόμο.

Σας ευχαριστώ που υπερασπίζεστε το νερό, τα δέντρα, τη γή, το μέλλον.

Με αγάπη, αλληλεγγύη και ευγνωμοσύνη,
Ναόμι Κλάιν" 


Δείτε σχετικά:

- Οι αγώνες στην ΒΑ Χαλκιδική κατά της eldorado gold στο νεώτερο βιβλίο της Naomi Klein "Αυτό τα αλλάζει όλα -Καπιταλισμός εναντίον Κλίματος" 

Στην υπόθεση των Σκουριών, η Ναόμι Κλάιν είδε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εφαρμογής του «Δόγματος του Σοκ» και εντυπωσιάστηκε από τη σθεναρή αντίσταση των απλών κατοίκων. «Το μεταλλείο χρυσού των Σκουριών είναι μια άμεση απειλή για την ασφάλεια, την επιβίωση και για οικονομία και γι’αυτό οι άνθρωποι αντιδρούν εξαιρετικά έντονα», δήλωσε στην «Ελευθεροτυπία».

- Σκηνές από το ντοκιμαντέρ «This Changes Everything» (Αυτό τα Αλλάζει Όλα - 2015) με αναφορές στις Σκουριές: 

Η ταινία του Άβι Λιούις, εμπνευσμένη από το διεθνές μη-μυθοπλαστικό μπεστ-σέλλερ της Ναόμι Κλάιν  «This Changes Everything» (Αυτό τα Αλλάζει Όλα), παρουσιάζει επτά δυνατά πορτραίτα τοπικών κοινωνιών στην πρώτη γραμμή του αγώνα, από τη Μοντάνα στην Αλμπέρτα, από την ακτή της Νότιας Ινδίας στο Πεκίνο και πιο πέρα.
Μεταξύ αυτών και η ΒΑ Χαλκιδική όπου με φόντο την Ελλάδα σε κρίση, αναδύεται ένα δυναμικό κοινωνικό κίνημα.  Η οικονομική κρίση χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τεράστια έργα εξόρυξης που απειλούν βουνά, θάλασσες και την τουριστική οικονομία. Το στιγμιότυπο βρίσκεται στο το 1:40 του βίντεο.


Protesters against gold mine in Halkidiki, Greece. Στιγμιότυπο από την ταινία "This Changes Everything"
 
«Αστυνομικούς ελέγχους, αντίστοιχους με αυτούς στις Σκουριές, έχω συναντήσει μόνο στη Γάζα» δήλωσε η παγκοσμίου φήμης συγγραφέας και ερευνήτρια, σοκαρισμένη από την καθημερινή βία που βίωναν και βιώνουν εδώ και τρία χρόνια οι κάτοικοι της περιοχής. (Ιούνιος 2013)

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Συλλαλητήρια σε Ιερισσό και Θεσσαλονίκη ενάντια στην εξόρυξη χρυσού #skouries

Δύο συλλαλητήρια ενάντια στην εξόρυξη χρυσού θα πραγματοποιηθούν τις επόμενες μέρες:

  • την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου στις 11:00 π.μ. στην Ιερισσό και
     
  • την Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου στις 18:00 στη Θεσσαλονίκη.


Όπως τονίζει στην ανακοίνωσή της η Επιτροπή Αγώνα Θεσσαλονίκης:
«Απέναντι στους εκβιασμούς της πολυεθνικής και τις παλινωδίες της κυβέρνησης, εμείς απαντάμε: Να φύγουν!
Να σταματήσουν τώρα και οριστικά οι εξορύξεις σε όλη τη Χαλκιδική, να ακυρωθούν τα σχέδια για νέες εξορύξεις σε Μακεδονία και Θράκη. Δεν περιμένουμε κανένα σωτήρα, δεν αναθέτουμε τους αγώνες μας σε καμία κυβέρνηση.
Συνεχίζουμε τον αγώνα μας δυναμικά, μέχρι να φύγει η εταιρεία και να μην έρθει άλλη!
Συγκέντρωση την Τρίτη 19/09 στις 18:00 στην Καμάρα».




Δείτε: Νέες καταδίκες κατοίκων σε δίκη-παρωδία #skouries
 
 
πηγή  antigoldgr.org/blog
 
 
 

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Το ατύχημα των λαθρεμπόρων;

Το άρθρο που ακολουθεί μας βάζει σε σκέψεις και προκαλεί εύλογα πολλά ερωτηματικά:
Βρίσκεται το λαθρεμπόριο πετρελαίου πίσω από την τεράστια ρύπανση του Σαρωνικού; 
Οι γνωστοί άγνωστοι πετρελαιάδες με τα μονοπύθμενα πειρατικά;
Μήπως στο συγκεκριμένο ναυάγιο έσκασε η βόμβα στα χέρια τους και τώρα που όλα τα βλέμματα είναι στραμένα πάνω τους είμαστε στην αρχή μεγάλων αποκαλύψεων για το κύκλωμα λαθρεμπορίας και ανεξέλκτης ρύπανσης των θαλασσών από ορφανές πετρελαιοκηλίδες; Θα την πατήσουν άραγε όπως την πάτησε η 17 Νοέμβρη δλδ όταν έσκασε τυχαία η βόμβα στα χέρια του Ξηρού;  

Γιατί ένα είναι σίγουρο: το ζήτημα αυτό μοιραία θα παραμείνει στην επικαιρότητα όσο και η ρύπανση... δλδ για πάρα πολύ καιρό! 
Όσο οι κατεστραμμένοι ψαράδες και επιχειρηματίες της παραλιακής θα ζητούν αποζημιώσεις.
Όσο οι πολίτες θα βρίσκουν απαγορευτικά για κολύμπι και περίπατο στις παραλίες.
Όσο η θάλασσα θα ξερνά πίσσα και νεκρά ζώα.
Και όλα τώρα, ίσως για πρώτη φορά, θα ερευνηθούν σε βάθος όπως ήδη δεσμεύθηκε ο πρωθυπουργός : ειδικά οι παρατάσεις αδειών που δίνονται (δίνονταν πλέον) από τον Κλάδο Επιθεώρησης εμπορικών πλοίων... και όχι τον Νηογνώμονα!
Και κάτι ακόμη θα βρεθεί αργά ή γρήγορα: το για ποιον δουλεύει ο ήδη ελεγμένος και όχι μια φορά για λαθρεμπορία Κουντούρης - αφού τα μικρά δεξαμενόπλοια σαν το δικό του μεταφορτώνουν στα ανοιχτά μεγάλα τάνκερ. 

Ποια όμως μεγάλα τάνκερ μεταφορτώνονται από πλοία χωρίς χαρτιά; 
Μεγάλα τάνκερ επίσης χωρίς χαρτιά; 
Ιδιοκτησίας;
Και ακόμη ένα τελευταίο ερώτημα που αργά ή γρήγορα θα απαντηθεί: πως φορτώνουν τα κρατικά ΕΛΠΕ ανασφάλιστα πλοία;

Για όλα φυσικά υπάρχει απάντηση: follow the money!
Αναμένουμε τα πορίσματα της ...αντιτρομοκρατικής του περιβάλλοντος. Γιατί εδώ κάτι τέτοιο χρειάζεται. 

Οικολογικό blog



Οι κατασχέσεις των πλοίων και οι δίκες για λαθρεμπόριο καυσίμων της πλοιοκτήτριας εταιρείας του Αγία Ζώνη ΙΙ 

Ενώ οι αρμόδιοι φορείς αναζητούν τα αίτια της βύθισης του «Αγία Ζώνη ΙΙ» και παράλληλα προσπαθούν να περιορίσουν τη ρύπανση στο Σαρωνικό, στο φως της δημοσιότητας έρχονται αποκαλύψεις για την πλοιοκτήτρια εταιρεία του δεξαμενόπλοιου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει στη διάθεση του το υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής η συγκεκριμένη ναυτιλιακή εταιρεία στην οποία ηγείται ο Θεόδωρος Κουντούρης είχε κατηγορηθεί στον παρελθόν για λαθρεμπορία καυσίμων και μάλιστα δύο πλοία της είχαν κατασχεθεί από τις αρμόδιες αρχές.

Συγκεκριμένα τόσο το 2012 όσο και το 2013 η εταιρία είχε ερευνηθεί για λαθρεμπορία. Πρωτόδικα ο πλοιοκτήτης είχε καταδικαστεί, ωστόσο στη συνέχεια εκδόθηκε από το Συμβούλιο Εφετών απαλλακτικό βούλευμα.

Ο υπουργός Ναυτιλίας, Παναγιώτης Κουρουμπλής, μιλώντας στο ΣΚΑΙ αναφέρθηκε στο γεγονός της κατάσχεσης των δυο πλοίων για λαθρεμπόριο, σημειώνοντας ότι «όταν η επιχείρηση τελειώσει, τα πάντα θα ελεγχθούν».

Ακόμη τόνισε ότι πάνω στο πλοίο την ώρα της βύθισης ήταν μόλις δυο άτομα ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι περισσότερα. Και αυτό είναι κάτι που ερευνούν οι αρχές καθώς, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα καταγγελίες το προσωπικό ασφαλείας θα έπρεπε να είναι τέσσερα άτομα.

πηγή tvxs